Menu

stasibanner

Και όμως δεν είναι έτσι επειδή έτσι νομίζετε...

Η καταψήφιση από την ομάδα των 9 του δημοτικού προϋπολογισμού έδωσε σχήμα σε μία αντίθεση που από καιρό εμφυλοχωρούσε στο εσωτερικό της παράταξης και που ουσιαστικά δεν αφορά μόνο τους 9 αλλά μία ευρύτερη ομάδα που συσπειρώνεται και ουσιαστικά ενοποιείται με βάση την αντίθεσή της στη δημοτική παράταξη. Αν και η ένταση της σύγκρουσης όπως και η ενοποίηση ουσιαστικά έχει τη βάση της σε προσωπικές αντιθέσεις, με δεδομένο ότι ενδύεται και με πολιτικά χαρακτηριστικά καλό θα ήταν να αναφερθούμε και στα πολιτικά λάθη της ομάδας των διαφωνούντων. Πρόκειται για λάθη «δεξιού» κυρίως χαρακτήρα παρά το ότι αυτά ενδύονται με «αριστερή» φρασεολογία και δυστυχώς είναι λογικές που κατά καιρούς εμφανίζονται στο σύνολο του πολιτικού χώρου της Αριστεράς. Ο χαρακτηρισμός «διαφωνούντες» χρησιμοποιείται ώστε να μην αναφερθούν συγκεκριμένα ονόματα πλην όμως νομίζω ότι οι έχοντες εικόνα μπορούν και να προσωποποιήσουν τα όσα θα αναφερθούν.

Έχουμε περιγράψει και στο παρελθόν την ιδιαιτερότητα της δημοτικής παράταξης. Ουσιαστικά πρόκειται για την ενοποίηση μιας ομάδας ανένταχτων κυρίως αριστερών που συγκροτούσαν την Αντίσταση και μέρους ενός δημοτικού σχήματος του Συνασπισμού, τους Πολίτες του Χαλανδρίου. Η κοινή πορεία ουσιαστικά οδήγησε στη διάλυση και όσμωση των μελών των δύο σχημάτων χωρίς όμως να αλλοιώσει τα βασικά χαρακτηριστικά της συνεύρεσής τους που ήταν η δυνατότητα κοινής δράσης, με άξονα την τοπική κοινωνία, μιας ενότητας ανθρώπων με διαφορετικά ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά και διαφορετικές ιστορικές πορείες σε σχήματα της Αριστεράς. Ανεξάρτητα από τις διαφορετικές προσεγγίσεις σε κομβικά θέματα όπως το εθνικό, την ΕΕ κλπ η δημοτική παράταξη διατηρούσε την αυτονομία της έναντι των πολιτικών σχημάτων του κέντρου παρά το ότι τοποθετούνταν και επί του κεντρικού πολιτικού. Σε κάθε περίπτωση όμως αποτελούσε ένα εργαστήριο παραγωγής πολιτικής αλλά και θέσεων στον τομέα της τοπικής κοινωνίας επιδιώκοντας το διάλογο, παραμένοντας πάντα ένας μαζικός χώρος πολιτικής έκφρασης.


Αυτονομία των μαζικών χώρων ή όχι;
Το πρώτο πρόβλημα που παρουσιάζει η στάση των διαφωνούντων –στάση που αφορά και το σύνολο της Αριστεράς– είναι εάν σέβεσαι την αυτονομία των μαζικών χώρων, εάν στο εσωτερικό τους παλεύεις την πολιτική σου άποψη ή εάν αποχωρείς από το μαζικό χώρο όταν η πολιτική σου πρόταση δεν φαίνεται να γίνεται δεκτή. Οι διαφωνούντες επέλεξαν το τελευταίο. Είτε ως ΛΑΕ, είτε ως επικαλούμενοι στην κεντρική πολιτική σκηνή την «αυτονομία».


Όσον αφορά τη δημοτική παράταξη η οργανωμένη αποχώρηση όσων πρόσκεινται στη ΛΑΕ έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά με την αποχώρηση των «συντηρητικότερων» μελών του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά. Δηλαδή όσων δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι το κόμμα τους μπορεί να προσφέρει πολιτική στήριξη σε ένα σχήμα που δεν ελέγχεται από το κόμμα, ο υποψήφιος δήμαρχος δεν είναι κομματικό στέλεχος, ενώ στη δημοτική παράταξη υπάρχουν δεκάδες μέλη που απλά δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ. Είναι προφανές ότι πρόκειται για δεξιό λάθος απόλυτα αντίθετο με την κοινή αριστερή λογική αλλά και τις ιστορικές παραδόσεις της Αριστεράς και του λενινισμού (για όσους ακόμα τον επικαλούνται να θυμίσουμε ότι καλούσε για πάλη κυρίως μέσα στα αντιδραστικά συνδικάτα). Το ίδιο λάθος είναι και ο πολιτικός βερμπαλισμός (τον βίωσαν όσοι συμμετείχαν στις «πλατείες») της «αυτονομίας» την ίδια στιγμή που οι λύσεις που πρέπει να δώσει μία διοίκηση είναι άμεσες, σύνθετες και εν πολλοίς αντιφατικές με τα όσα πιστεύει πολιτικά.

Η αποχώρηση όμως όλων (ΛΑΕ και «αυτονομίας») δεν έγινε μόνο από τη δημοτική παράταξη αλλά και από το «Μαζί να τα Φάμε», μία πρωτοβουλία αλληλεγγύης χρόνων με αμεσοδημοκρατικό και συνελευσιακό τρόπο λειτουργίας και στο οποίο ουδέποτε διατυπώθηκαν πολιτικές διαφωνίες ενώ κάποιοι από τους «διαφωνούντες» εκπροσωπούσαν εν λευκώ το σχήμα στο κεντρικό συντονιστικό των χωρίς μεσάζοντες. Σε αυτή την περίπτωση οι «διαφωνούντες» δεν μπορούν να επικαλεστούν «έλλειψη δημοκρατίας» ή «δημαρχοκεντρικό» μοντέλο λειτουργίας. Η «σιωπηρή» αποχώρηση από ένα αμεσοδημοκρατικό σχήμα που κάθε μήνα συγκεντρώνει σε ένα χώρο περισσότερους από χίλιους πολίτες απλά δηλώνει άκρατο μικροαστισμό και υποτίμηση του λαϊκού παράγοντα. Παραμένει ερωτηματικό πως είναι δυνατό να μην εκμεταλλεύεσαι πολιτικά έναν χώρο συγκέντρωσης χιλιάδων κατοίκων, φιλικά προσκείμενων σε εσένα, ενώ παράλληλα εγγράφως εγκαλείς κάποιους γιατί δεν έδωσαν την εξουσία στους πολίτες.


Παλεύουμε στους μαζικούς χώρους ή όχι;
Η αποχώρηση των μελών της ΛΑΕ ανακοινώθηκε πράγματι με κείμενο. Αποτέλεσε αυτό το κείμενο συρραφή δύο άλλων κειμένων: της αποχώρησης αντιδημάρχου από τη θέση ευθύνης και ενός κειμένου δημοτικού συμβούλου, δύο χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη νέα διοίκηση και τα δύο. Η πλήρης απουσία πολιτικών κειμένων -και αυτό δεν αφορά τα διάφορα ψηφίσματα που καν δεν κατατίθονταν στην παράταξη έγκαιρα ώστε να γίνει πολιτική συζήτηση (εξαιρείται μόνο ένα κείμενο για τη συγκρότηση του ανοικτού πανεπιστημίου το οποίο όμως συνοδεύτηκε από τη μη πλήρη συμμετοχή στην ομάδα συγκρότησής του) αποτελεί απόδειξη πλήρους απαξίας των μαζικών διαδικασιών ειδικά σε θέματα στρατηγικής στο εσωτερικό της παράταξης. Την ίδια στιγμή που από τη μεριά της «ηγετικής ομάδας» κατατίθονταν κείμενα σωρηδόν χωρίς αντίρρηση.
Πολύ περισσότερο η έλλειψη ανάληψης οποιασδήποτε άλλης πρωτοβουλίας στην τοπική κοινωνία, αναδεικνύει άλλο ένα πολιτικό πρόβλημα των δυνάμεων της Αριστεράς.
Παλεύουμε, εκμεταλλευόμενοι τα μαζικά σχήματα, την πολιτική μας γραμμή ή εγκαλούμε άλλους να την υλοποιήσουν; Η πολιτική ιστορία της παράταξης αποδεικνύει το πρώτο. Κινήσεις όπως η επιτροπή αγώνα για το Νομισματοκοπείο, για το Δουζένη, για το Μαζί να τα Φάμε, για τους Ρομά, για το συμμετοχικό προϋπολογισμό κλπ αποτελούν πρωτοβουλίες ατόμων από την παράταξη που στη συνέχεια υιοθετήθηκαν από αυτήν. Αυτό αποτελεί και τη σωστή σχέση πολιτικής πρωτοπορίας και μαζικού χώρου. Αλήθεια, οι διαφωνούντες ποια ακριβώς πολιτική πρωτοβουλία ανέλαβαν; Και πόσο τη δούλεψαν ώστε αυτή να υιοθετηθεί από τα μέλη της παράταξης; Είναι χαρακτηριστική η στάση ενός σημερινού «διαφωνούντα» που σε 25 συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου απουσίαζε τις 17 καθώς και από όλες τις δημοτικές ομάδες της παράταξης. Υπάρχει απάντηση;
Όσον αφορά τις παρεμβάσεις των διαφωνούντων στο Μαζί να τα Φάμε αυτές προαναφέρθηκαν.


Είναι η παράταξη ΣΥΡΙΖΑ ή όχι;
Στην πολιτική της πορεία η αριστερά αγωνιζόταν ώστε μαζικά σχήματα να χρεωθούν στην πολιτική της επιρροή. Είναι προφανές βέβαια ότι δεν χαρίζεις στον πολιτικό σου αντίπαλο ένα σχήμα που μάλιστα υποτίθεται ότι παλεύεις στο εσωτερικό του. Πολύ περισσότερο όταν γνωρίζεις ότι σε αυτό παλεύουν πρώην σύντροφοί σου που καμιά σχέση δεν έχουν, ούτε είχαν ποτέ με το ΣΥΡΙΖΑ, ενώ επίσης παραδέχεσαι ότι η δική τους προσπάθεια αναγνωρίζεται θετικά από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της πόλης και εργαζόμενους στο δήμο. Σήμερα όμως ζούμε το αδιανόητο. Ένα πολιτικό σχήμα που δεν ανήκει μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ πολιτογραφείται πλατιά στον κόσμο ως τέτοιο αποκλειστικά και μόνο μέσα από το δημόσιο κείμενο της ομάδας που διαφωνεί, απλά για να δικαιολογηθούν οι προσωπικές της επιλογές και τα πολιτικά της αδιέξοδα. Αλήθεια, η υπεράσπιση του δημόσιου τομέα απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις, οι πρακτικές της μείωσης των δημοτικών τελών και της κοινωνικής αλληλεγγύης είναι συμβατές με τις πολιτικές που ακολουθούνται από τη σημερινή κυβέρνηση; Είναι θέσεις που πρέπει ή δεν πρέπει να υιοθετήσει ένα μαζικό σχήμα και όχι προφανώς ένας κομματικός μηχανισμός; Και αν πρέπει να υπάρξουν βελτιώσεις, ποιες ακριβώς είναι αυτές;


Πλατύ μέτωπο αντίστασης ή πολιτικός αναχωρητισμός;
Πολιτική πρόταση της ΛΑΕ αλλά και άλλων ομάδων της «ριζοσπαστικής» Αριστεράς, είναι η ανάγκη συγκρότησης ενός μετώπου με μίνιμουμ συμφωνία σε αντιμνημονιακή κατεύθυνση. Είναι προφανές ότι μετά τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015, πέρα από τις όποιες εξαγγελίες που για τον πλατύ κόσμο ελάχιστη σημασία έχουν, χρειάζεται η υιοθέτηση πολιτικών δράσεων που μπορούν να αποδείξουν ότι υπάρχει δυνατότητα για μία άλλη πορεία. Στο δήμο αυτό ήδη γίνεται με αποτέλεσμα το κύρος της δημοτικής αρχής και η αναγνώριση του έργου της (κυρίως σε υποδομές, σχολεία, αθλητικούς χώρους κλπ) να είναι πολύ ευρύτερο του πολιτικού χώρου που εκπροσωπεί κάτι που παραδέχονται και οι διαφωνούντες. Την ίδια στιγμή στο κείμενο των διαφωνούντων επιλέγεται «μία μακριά περίοδος ανασυγκρότησης έξω από την πολιτεία και τους θεσμούς της». Πρόταση που έρχεται μετά από επτά ολόκληρα χρόνια οικονομικής κρίσης αλλά και την ίδια στιγμή που δυνάμεις της Αριστεράς ασκούν διοίκηση σε μία πόλη 100.000 κατοίκων.
Πρόκειται για πολιτική πρόταση αυτοκτονίας αφού ουσιαστικά προτείνεται η παραίτηση από το πολιτικό καθήκον που η ίδια η δημοτική παράταξη διεκδίκησε και κέρδισε με πρωτοστατούντες κάποιους από τους διαφωνούντες. Ταυτόχρονα επιδιώκεται με την καταψήφιση του προϋπολογισμού η εγκατάλειψη οποιασδήποτε ριζοσπαστικής πολιτικής εφαρμόζει η δημοτική παράταξη (και η οποία επικροτείται) πχ συμμετοχικός προϋπολογισμός, συνελεύσεις κατοίκων, Ρομά κλπ στο όνομα μιας μελλοντικής αναζήτησης ενός άλλου θεσμικού μοντέλου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Πρόκειται για πολιτική πρόταση ήττας (το γνωστό «δεν γίνεται τίποτα») αντίστοιχης με το συναίσθημα που δημιούργησε η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015 σε όλο τον κόσμο της Αριστεράς. Όμως αυτό ακριβώς αυτό το συναίσθημα οφείλουν να ανατρέψουν οι υγιείς δυνάμεις της Αριστεράς.


Φίλοι και εχθροί
Είναι φανερό ότι όταν πολιτική σου πρόταση αποτελεί η συγκρότηση ενός μετώπου ή ακόμα και όταν απλά σαν οργανωμένη δύναμη παλεύεις για την διάδοση και υιοθέτηση της πολιτικής σου πρότασης, αναζητάς μαζικό χώρο δράσης αλλά και τα πιο συγγενή σου ιδεολογικά τμήματα προκειμένου να τα πείσεις για τις απόψεις σου. Αντίθετα οι διαφωνούντες δημιουργούν μέτωπο με τις πιο εξωνημένες πολιτικές δυνάμεις της πόλης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) ενάντια στο πιο συγγενές τους πολιτικά κομμάτι, απομονωνόμενοι συνεχώς όχι από τα υπόλοιπα δραστήρια μέλη της πλειοψηφίας της παράταξης αλλά και από έναν ευρύτερο περίγυρο που την παρακολουθεί. Αυτό μάλιστα συμβαίνει την ίδια στιγμή που στελέχη και απλοί ψηφοφόροι των δύο κομμάτων προσεγγίζουν φιλικά ή ανέχονται το πολιτικό πρόσημο της δημοτικής παράταξης λόγω του επιτυχημένου έργου της.


Είναι προφανώς μία αδιέξοδη πολιτική που μόνο της άλλοθι θα μπορούσε να αποτελεί η προσέγγιση με το ΚΚΕ. Μόνο που το ΚΚΕ έχει εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις από όσα οι διαφωνούντες εκθέτουν στο κείμενό τους και ειδικά οι οπαδοί της «αυτονομίας» καθώς και διαχρονικά η πλειοψηφία των μελών της παράταξης Άρα; Δημοκρατία για ποιόν, με ποιόν και πως;


Μετά την καταψήφιση του προϋπολογισμού ως βασικό αίτιο στα κείμενα των διαφωνούντων παρουσιάζεται η έλλειψη συνδιαμόρφωσης του προϋπολογισμού με τις άλλες παρατάξεις της αντιπολίτευσης. Μπορεί βέβαια αυτό να αποτελεί τη συγκολλητική ουσία του νέου μετώπου ενάντια στη διοίκηση του δήμου, πρόκειται όμως για εντελώς αστικού τύπου προσέγγιση όχι μόνο γιατί παραβλέπει τα πραγματικά

χαρακτηριστικά αυτών των σχημάτων (διαφθορά, διαπλοκή κλπ) αλλά γιατί τις αντιμετωπίζει πλήρως αταξικά. Αλήθεια τι ακριβώς συνδιαμορφώσεις μπορείς να κάνεις με τα κόμματα του νεοφιλελευθερισμού, που δεν μπορείς να κάνεις με τους πρώην συντρόφους σου; Από πότε οι προτάσεις της αντιπολίτευσης έχασαν τον ταξικό τους χαρακτήρα ειδικά όταν κατηγορείς μία αριστερή παράταξη (δεν αρνείσαι ότι είναι τέτοια) ότι έχει χάσει τον ταξικό της προσανατολισμό; Τρικυμία εν κρανίω ή άκρατος τακτικισμός για προσωπικούς λόγους;


Όμως η δημοκρατία είναι μια πολύ ταλαιπωρημένη έννοια. Το αίτημα της δημοκρατίας στις διαδικασίες μιας συλλογικότητας της Αριστεράς σημαίνει όλοι να έχουν το δικαίωμα να διατυπώσουν ελεύθερα τη γνώμη τους («η εσωκομματική πάλη δίνει στο κόμμα δύναμη και ζωτικότητα» έλεγε ο Λένιν) χωρίς διοικητικά μέτρα από την πλειοψηφία. Δημοκρατία δεν είναι η πλειοψηφία να υποτάσσεται στη μειοψηφία, ούτε βέβαια να της στερείται το δικαίωμα χάραξης πολιτικής. Να θυμηθούμε λοιπόν ότι πολλοί από τους διαφωνούντες τοποθετούνταν ως δημοτική παράταξη χωρίς να έρχονται στις διαδικασίες της παράταξης και ενάντια σε όσα η πλειοψηφία αποφάσιζε σε αυτές τις διαδικασίες. Αποθέωση του μικροαστικού ατομισμού ή αριστερή πρακτική;


Με τον ίδιο όμως αστικό τρόπο γίνεται και η κριτική στο πρόσωπο του δημάρχου ή της «ηγετικής ομάδας» που πάντα παραμένει ανώνυμη γιατί μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ως τέτοια. Αντί να περιγραφούν ή να προταθούν λύσεις στις πραγματικές αντιφάσεις που αντιμετωπίζει μία αριστερή διοίκηση σε ένα πολυταξικό περιβάλλον όπως μια πόλη, με ένα ταξικό και ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο, με μία δημόσια διοίκηση που δομήθηκε και επανδρώθηκε με κομματικά κριτήρια κλπ, επιλέγεται η αντιμαρξιστική ερμηνεία της αιφνίδιας μετάλλαξης ή των προσωπικών χαρακτηριστικών και επιλογών. Πρόκειται για την άλλη όψη της προσωπολατρείας (με τα χαρακτηριστικά του προσωπο-μίσους στην περίπτωσή μας) όπου επιχειρείται διά των προσώπων (της λατρείας ή της στοχοποίησής τους) να ερμηνευθεί η πραγματικότητα των κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων. Πρόκειται για διαχρονική στρέβλωση στο εσωτερικό της αριστεράς που εμφανίζεται τόσο στο εσωτερικό της παράταξης κυρίως όμως στο εσωτερικό των διαφωνούντων. Έτσι παρά τις δηλώσεις περί «σταλινισμού» της διοίκησης υιοθετούνται από τους διαφωνούντες μέθοδοι που άνετα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «σταλινικές» (προσωπικά θα τις χαρακτήριζα απλώς αήθεις)


Επίλογος
Τα όσα προαναφέρθηκαν αποτελούν ίσως απλοϊκές σκέψεις ενός «ικανού, τίμιου και εργατικού αριστερού» όπως χαρακτηρίζονται τα μέλη της δημοτικής παράταξης και της ηγετικής ομάδας από τους διαφωνούντες. Οι ίδιοι βέβαια δηλώνουν ότι ο αγώνας για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης σε έναν δήμο δεν έχει τόση σημασία, αφού καταστρέφεται η χώρα, άρα σε αυτό καλούνται εν πρώτοις να απαντήσουν.


Αυτό το τελευταίο είναι και το μεγαλύτερό τους λάθος.

Γιατί είναι θεμιτό να διαφωνούν με μία προσέγγιση που ισχυρίζεται ότι «η προσπάθεια στο δήμο μπορεί να συμβάλει στις επιβεβλημένες ανατροπές που έχει ανάγκη η χώρα». Δεν είναι όμως θεμιτό με τη στάση τους να προσπαθούν να εμποδίσουν την επιτυχία αυτού του πειράματος (με ό,τι προβλήματα και αντιθέσεις μπορεί να εμφανίζονται σε αυτό) παρά το ότι οι ίδιοι δεν διαθέτουν καμία εναλλακτική πρόταση.
Την καλύτερη απάντηση σε αυτό το λάθος την έδωσε ο ίδιος ο Λένιν 100 χρόνια νωρίτερα, πριν η γελοιότητα αντικαταστήσει την πολιτική: «Φαντάζεστε τον εαυτό σας «τρομερούς επαναστάτες» αγαπητοί οπαδοί της αποχής και αντικοινοβουλευτικοί, στην πραγματικότητα όμως τρομάξατε μπροστά στις μικρές σχετικά δυσκολίες της πάλης ενάντια στις αστικές επιδράσεις μέσα στο εργατικό κίνημα, ενώ η νίκη σας δηλ. η ανατροπή της αστικής τάξης και η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο θα δημιουργήσει αυτές τις ίδιες δυσκολίες σε ακόμα μεγαλύτερες, σε ασύγκριτα μεγαλύτερες διαστάσεις. Τρομάξατε σαν τα μικρά παιδιά από τη μικρή δυσκολία που έχετε σήμερα μπροστά σας χωρίς να καταλαβαίνετε πως αύριο ή μεθαύριο θα χρειαστεί οπωσδήποτε να μάθετε – και να μάθετε κατά βάθος- να υπερνικάτε αυτές τις δυσκολίες σε ασύγκριτα μεγαλύτερη έκταση.» (Ο Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού σελ:149)

Διαβάστε περισσότερα...

Ανοιχτή επιστολή του δημάρχου Σίμου Ρούσσου

Συμπολίτες-σες

Με αυτή την επιστολή θα ήθελα να σας ενημερώσω έγκαιρα και υπεύθυνα, για την πρωτοφανή κατάσταση στην οποία κινδυνεύει να περιέλθει ο δήμος μας εξαιτίας της αντιθεσμικής συμπεριφοράς των αποχωρησάντων από τη διοικούσα παράταξη συμβούλων και του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης στο θέμα του προϋπολογισμού του Δήμου.

Διαβάστε περισσότερα...

Τεχνικό πρόγραμμα και ΟΝΝΕΔ μία απάντηση στην ανακοίνωσή της

Με ανακοίνωσή της η ΟΝΝΕΔ Χαλανδρίου αναφέρεται σε σειρά ζητημάτων που αφορούν το Τεχνικό Πρόγραμμα του δήμου Χαλανδρίου και την καταψήφισή του από το δημοτικό συμβούλιο της Τεάρτης 22/11.

Για ακόμα μία αφορά και όσο αφορά αυτό καθεαυτό το τεχνικό πρόγραμμα που εισηγήθηκε η διοίκηση στο Δημοτικό Συμβούλιο θα πρέπει να αναφέρουμε τα εξής:

Διαβάστε περισσότερα...

Μία απαραίτητη απάντηση στη "θλίψη" του κ.Αγγελή

Ο κ. Αγγελής είναι ένας σοβαρός και εγγράμματος άνθρωπος. Έτσι η θλίψη του για τα δύο καταστήματα που έκλεισαν στην κεντρική πλατεία δεν αποκλείεται να είναι αληθινή. Τα υπόλοιπα όμως σημεία του άρθρου του που δημοσιεύτηκε στον τοπικό ηλεκτρονικό τύπο μάλλον δεν χαρακτηρίζονται από ειλικρίνεια ή σοβαρότητα.
Εξηγούμαστε λοιπόν:
Πράγματι το Χαλάνδρι απαξιώνεται και υποβαθμίζεται. Όχι όμως τα τελευταία τρία χρόνια αλλά δεκαετίες ολόκληρες. Από τη δεκαετία του 80, όταν εργολάβοι αλλά και ντόπιοι Χαλανδραίοι ανακάλυψαν το Ελντοράντο της αντιπαροχής. Και από την ίδια δεκαετία, όταν το Χαλάνδρι επιλέχθηκε για να αποτελέσει το εμπορικό κέντρο όλης της ευρύτερης περιοχής που παράλληλα με το Χαλάνδρι αναπτύσσονταν ταχύτατα.
Για κάποιους εκείνες οι δεκαετίες ήταν όντως «χρυσές». Πρώην αμπέλια και μποστάνια έγιναν πολυκατοικίες, εκτοξεύτηκαν τα ενοίκια στο εμπορικό κέντρο, τεράστια ποσά άλλαξαν χέρια κάτω από το τραπέζι λόγω του λεγόμενου «αέρα». Τα παλιά παραδοσιακά καταστήματα της πόλης – όσα τουλάχιστον δεν ήταν ιδιόκτητα – δεν άντεξαν στον ανταγωνισμό και εξαφανίστηκαν για να αντικατασταθούν από καταστήματα «φίρμες».
Κάποιοι λοιπόν ζούσαν τη «χρυσή» τους εποχή, αλλά η πόλη πέθαινε. Διπλασίασε, τριπλασίασε, τετραπλασίασε τον πληθυσμό της, δεκάδες εταιρείες εγκαταστάθηκαν στις κεντρικές λεωφόρους που την περιβάλουν, αλλά η ίδια δεν πολλαπλασίασε τους ελεύθερους χώρους της, δεν μεγάλωσαν τα πεζοδρόμιά της, δεν διπλασιάστηκαν οι δρόμοι της που κλήθηκαν να υποδεχθούν πολλαπλάσια αυτοκίνητα, δεν αυξήθηκαν οι υποδομές της. Η αδόμητη γη χτίστηκε αλλά η αντιπλημμυρική προστασία της πόλης έμεινε στα χαρτιά. Συνοικίες της πόλης, που πληθυσμιακά ξεπερνούν πόλεις της επαρχίας, έμειναν χωρίς ούτε μία πλατεία. Πλατεία Χίου, πλατεία Φλύας, πλατεία Δούρου. Έμειναν μόνο τα ονόματα αφού χαρακτηριστικά σημεία της πόλης εξαφανίστηκαν στο όνομα του real estate και της στρεβλής ανάπτυξης που προωθούσαν με αγαστή συνεργασία η εκάστοτε κεντρική εξουσία με την τοπική δημοτική αρχή.
Άλλωστε οι προηγούμενες δημοτικές αρχές, για δεκαετίες, κοιμούνταν «τον ύπνο του δικαίου» (ή του αδίκου) εγκλωβισμένες στο στρεβλό όνειρο της ανάπτυξης και στην εξυπηρέτηση μικρών και μεγάλων συμφερόντων. Σε μία εποχή που το χρήμα «έρρεε» στις ιδιωτικές τσέπες, που τα διάφορα ευρωπαϊκά πακέτα διαδέχονταν το ένα το άλλο, αυτή η πόλη δεν απέκτησε τίποτα δικό της. Έμεινε χωρίς ιδιόκτητο δημαρχείο πληρώνοντας για δεκαετίες αδρά για τη στέγαση των υπηρεσιών, χωρίς χώρους πολιτισμού, χωρίς ιδιόκτητους χώρους υποδομών, με υποτυπώδεις χώρους αθλητισμού, με ελλιπείς χώρους εκπαίδευσης. Έμεινε χωρίς ανάσα.
Αλλά οι απερχόμενες και επερχόμενες διοικήσεις συνέχιζαν απτόητες το μη έργο τους. Ακόμα και χώροι που τυχαία επιβίωσαν για να θυμίζουν κάτι από τα παλιά μπήκαν στο στόχαστρό τους. Ας θυμηθούμε τα πιο πρόσφατα. Το διατηρητέο εργοστάσιο Δουζένη κατεδαφίστηκε με τη συμβολή της τότε διοίκησης. Η μετεγκατάσταση του υπουργείου Οικονομικών με τα χιλιάδες τετραγωνικά στα 30 στρέμματα του Νομισματοκοπείου έγινε ασμένως αποδεκτή από την ίδια διοίκηση Ζαφειρόπουλου. Μεγαλειώδη σχέδια για την «αναβάθμιση» της Ρεματιάς (πάντα με πολύ τσιμέντο) έκαναν την εμφάνισή τους διαχρονικά. Θλίψη, αλλά η θλίψη παρέμεινε στους κατοίκους της πόλης και δεν άγγιξε τα στελέχη των τότε διοικήσεων.
Ήρθε και η κρίση του 2010 με τη συμβολή των κομματικών φίλων των δημοτικών διοικήσεων. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους. Εκατοντάδες εμπορικά μικροκαταστήματα έκλεισαν για άλλη μία φορά και αντικαταστάθηκαν από διασκεδαστήρια κάθε τύπου, όπως άλλωστε έγινε σε πολλά σημεία σε όλη την Ελλάδα. Μια χώρα που πεθαίνει διασκεδάζοντας. Ή καλύτερα, κάποιοι που μπορούν ακόμα να διασκεδάζουν, διασκεδάζουν σε μια χώρα που πεθαίνει. Αυτό όμως είχε και έχει κοντά ποδάρια. Γιατί η βραδινή διασκέδαση έχει τους δικούς της νόμους, είναι εφήμερη και μετακινείται ακολουθώντας τη μόδα και τα όσα προστάζουν τα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης και το life style. Και αλλοίμονο στην πόλη που στηρίζεται σε αυτό για να επιζήσει.
Όσα περιγράψαμε δεν ήταν νομοτελειακό να συμβούν. Είναι το απτό αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής και οικονομικής αντίληψης που θεωρεί ότι την ανάπτυξη θα τη φέρει η ανεξέλεγκτη και χωρίς σχέδιο ανάπτυξη της «επιχειρηματικότητας» στην οποία οφείλουν να υποτάσσονται όλα τα υπόλοιπα. Το περιβάλλον, οι ζωές των εργαζομένων, η καθημερινότητα των απλών ανθρώπων.
Η Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου πιστεύει ακριβώς το αντίθετο. Η βελτίωση της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων, η προστασία του περιβάλλοντος, ο προσεκτικός σχεδιασμός πολεοδομικών ή άλλων παρεμβάσεων μπορεί σταδιακά να ανατρέψει τη σημερινή μορφή της πόλης αλλά και να δημιουργήσει τους όρους για την ανάπτυξη και επιχειρηματικών δράσεων. Στους συγκεκριμένους τομείς αλλά και σε άλλους, πάντα όμως με γνώμονα την προστασία της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων και που περιβάλλοντος.
Τα όσα υλοποίησε η νέα διοίκηση του δήμου, σε τρία μόλις χρόνια, δεν έλυσαν μόνο προβλήματα δεκαετιών αλλά αποτελούν τμήματα ενός συνολικότερου σχεδιασμού σε αντίθεση με τις μέχρι τώρα αποσπασματικές παρεμβάσεις.
Η εφαρμογή του τοπικού σχεδίου διαχείρισης απορριμμάτων και η λειτουργία του νέου χώρου της υπηρεσίας Καθαριότητας δεν θα λύσει μόνο το πρόβλημα της καθαριότητας στην πόλη συμβάλλοντας και στην αύξηση των θέσεων εργασίας αλλά θα δώσει τέλος και στο οξυμένο πρόβλημα καθαριότητας στο εμπορικό κέντρο.
Όσον αφορά την απόκτηση των άλλων χώρων εντάσσονται σε έναν μακρόπνοο σχεδιασμό δημιουργίας ενός «δακτυλίου» διαφορετικών «πόλων δραστηριότητας» ήπιας χρήσης στα όρια της πόλης. (Πολιτιστικός χώρος στο Νόμπελ, αθλητικός χώρος στο Πέρκιζας σε συνδυασμό με πάρκο και δράσεις αθλητισμού στο Σκεπαστό της Αττικής οδού, πάρκο στο Νομισματοκοπείο, κτήμα Δουζένη σε σύνδεση με τον αθλητικό χώρο στο Μάρκος Παπαδάκης). Η σύνδεση των χώρων αυτών μεταξύ τους αλλά και με το εμπορικό κέντρο της πόλης και μάλιστα με εναλλακτικούς τρόπους πρόσβασης μπορεί να συμβάλλει στην αναβάθμιση του τελευταίου αλλά και να προσελκύσει εκτός από τους κατοίκους της πόλης και ένα διαφορετικό κοινό.
Προφανώς λοιπόν, στο άμεσο μέλλον, αξίζει να «μετρηθούμε για το πώς θέλουμε το Χαλάνδρι, σε μια συζήτηση απαλλαγμένη από ιδεοληψίες, σε μια συζήτηση ουσιαστική και δημιουργική» όπως προτείνει ο κύριος Αγγελής. Με μία διαφορά βέβαια. Το δικό τους Χαλάνδρι το ζήσαμε και το ζούμε.

Υγ: Ο κ Αγγελής σε μία προσπάθεια να μειώσει τη νέα δημοτική αρχή προσομοιάζει τη διοίκησή της με «Μπολιβαριανή Δημοκρατία». Ο Μπολιβάρ τιμάται σε όλη σχεδόν τη Λατινική Αμερική ως αγωνιστής για την ανεξαρτησία της από την Ισπανική κυριαρχία με τον ίδιο τρόπο που εμείς τιμούμε τους αγωνιστές του 1821. Έφερε δε το προσωνύμιο «ο ελευθερωτής». Φαίνεται ότι ακόμα και αυτός πιστεύει ότι η νέα διοίκηση του δήμου απελευθέρωσε το Χαλάνδρι από τη δική τους κυριαρχία.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Σουλτάνος Δήμαρχος και τα παραμύθια της Χαλιμάς

Σε παλαιότερη ανάρτησή μας (Πολιτική πενία … «σκάνδαλα» κατεργάζεται) είχαμε αναφερθεί στην προσπάθεια που έκανε τμήμα της αντιπολίτευσης, πολιτικές πρωτοβουλίες της δημοτικής αρχής να τις παρουσιάσει ως σκάνδαλα ακόμα και με την έναρξη της θητείας της. Έτσι δημοσιεύματα περί «ημετέρων», «εκλογικής πελατείας», «αδιαφάνειας» κλπ έκαναν τακτικά την εμφάνισή τους, κυρίως από το γνωστό μπλογκ επικεφαλής παράταξης της αντιπολίτευσης. Τότε είχαμε γράψει ότι αυτή η προσπάθεια έχει σαν στόχο να αποδείξει ότι «όλοι ίδιοι ήμαστε», στοχεύοντας κυρίως σε εκείνο το κοινό που ειδικά λόγω της κρίσης απορρίπτει συλλήβδην ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό.

Πέρασαν δυόμιση χρόνια από τότε και σιγά σιγά τα εν λόγω δημοσιεύματα περιορίστηκαν, εκτός από ελάχιστους που επιμένουν να κρίνουν «εξ ιδίων τα αλλότρια». Ο λόγος είναι απλός. Η αγορά (τοπική αλλά και γενικότερη) πλέον γνωρίζει ότι συναλλαγές οποιουδήποτε τύπου σε αυτό το δήμο δεν γίνονται, τα κάθε είδους ρουσφέτια προς άγρα εκλογικής πελατείας απλά εξαφανίστηκαν, ενώ και το προσωπικό του δήμου βιώνει στην καθημερινότητά του την προσπάθεια της διοίκησης να τηρηθεί με κάθε τρόπο η νομιμότητα σε κάθε τομέα εμπλοκής του. Πολύ δε περισσότερο ότι καταβάλλεται ιδιαίτερη προσπάθεια  ώστε να προστατευθούν το δημόσιο χρήμα, τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου αλλά και η ισότιμη αντιμετώπιση όλων των δημοτών.

Ως νέο λοιπόν πεδίο αντιπαράθεσης με τη διοίκηση ανακαλύφθηκε το πεδίο του «αυταρχισμού». Πρόκειται για πεδίο σαφώς πιο περιορισμένων δυνατοτήτων από το πρώτο, αλλά οι εμπνευστές του πιστεύουν ότι μπορεί να δημιουργήσει συσπειρώσεις από τρείς διαφορετικές ομάδες. Από εκείνους που βιώνουν τον αυταρχισμό της κεντρικής εξουσίας και απορρίπτουν στο σύνολό του το πολιτικό προσωπικό. Από  δημοκρατικών φρονημάτων πολίτες που αντικειμενικά σε θέματα αυταρχισμού διαθέτουν αυξημένη ευαισθησία αλλά κυρίως από όσους ερμηνεύουν ως «αυταρχισμό» την απώλεια των προνομιακών σχέσεων που μέχρι πρόσφατα διατηρούσαν διαπλεκόμενοι με τις δομές της τοπικής εξουσίας.

Η περίπτωση του ΠΑΚ και της έξωσής του από το χώρο που κατείχε είναι απολύτως ενδεικτική. Χαρακτηρισμοί όπως φασίστες, κατάλυση της δημοκρατίας, σουλτάνος, αυταρχική συμπεριφορά και άλλα γλαφυρά χρησιμοποιήθηκαν κατά την κάλυψη του γεγονότος εις βάρος της δημοτικής αρχής.

Έτσι η αυθαίρετη συνέχιση της λειτουργίας ενός χώρου που σφραγίστηκε από την πολιτεία γιατί δεν είχε άδεια λειτουργίας εμφανίζεται ως δικαίωμα.

 Η αυθαίρετη κατάληψη ενός δημόσιου χώρου και η εκμετάλλευσή του με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια παρουσιάζεται ως δικαίωμα, ενώ η διεκδίκησή του από το νόμιμο ιδιοκτήτη του ως «αυθαιρεσία».

Η λειτουργία ενός αθλητικού χώρου χωρίς τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας που έχει θεσπίσει η πολιτεία χαρακτηρίζεται ως δικαίωμα. Η προσπάθεια να επιβληθούν και να τηρούνται αυτά τα μέτρα ασφαλείας προς όφελος όλων χαρακτηρίζεται ως «φασισμός».

Η συστηματική άρνηση του συλλόγου να απομακρυνθεί για δύο και πλέον χρόνια προκειμένου να εκτελεστούν οι απαραίτητες εργασίες ώστε να αδειοδοτηθεί ο χώρος παρουσιάζεται ως δικαίωμα. Το δικαίωμα των πολιτών να χρησιμοποιούν έναν αθλητικό χώρο ασφαλή και με νόμιμη άδεια λειτουργίας χαρακτηρίζεται ως «αυταρχισμός».

Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας.

 ‘Η για να ακριβολογούμε, πρόκειται για την υιοθέτηση μιας γνωστής μας πραγματικότητας, που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες σε κάθε πτυχή του δημόσιου και ιδιωτικού βίου. Την πραγματικότητα της γενικευμένης αυθαιρεσίας σε σημείο που αυτή να θεωρείται φυσιολογικό δικαίωμα. Από την αυθαίρετη δόμηση και την ανεξέλεγκτη ρύπανση μέχρι την παράνομη στάθμευση και το φακελάκι. Η διάχυση της αυθαιρεσίας, η κατάργηση των όποιων κανόνων ή ακόμα και της κοινής λογικής, η ως εκ τούτου αναγκαστική διαπλοκή με θύλακες της εξουσίας προκειμένου να παραμείνει ή να αγνοηθεί η αυθαιρεσία, παρά το ότι φαινομενικά φαίνεται να κινείται σε αντίθεση με το κράτος και τους νόμους του, ουσιαστικά αποτελεί τον κύριο μηχανισμό αναπαραγωγής και επιβίωσης της ίδιας της εξουσίας. Εντάσσεται πρώτα από όλα στη συστηματική προσπάθεια της εξουσίας να τσακίσει κάθε έννοια συλλογικού και κοινωνικού συμφέροντος, εκπαιδεύοντας  έναν ολόκληρο λαό στη λογική του ατομισμού, της αποχής ή της αδιαφορίας, της διαπλοκής. Τα βήματα από την αποδοχή αυτής της λογικής μέχρι την αποδοχή ότι νόμος είναι ο νόμος του αυθαιρετούντος διαπλεκόμενου  είναι ελάχιστα. Και αυτό είναι φασισμός.

Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς παραμύθια.

Διαβάστε περισσότερα...

Η διαβούλευση του ΓΠΣ και μία απάντηση με λίγο από Γκολντόνι

Η Τεχνική Υπηρεσία στο πλαίσιο των καθηκόντων της έχει ξεκινήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό μία επεξεργασία που είχε να κάνει με την ανάγκη επικαιροποίησης της πρότασης που είχε ψηφίσει στις αρχές του 2014 το Δημοτικό Συμβούλιο ως «Αναθεώρηση του ΓΠΣ». Εν τάχυ οι λόγοι για αυτό έχουν να κάνουν κυρίως με τις εξελίξεις σε θεσμικό επίπεδο που υποχρέωναν σε κάτι τέτοιο

Διαβάστε περισσότερα...

Γραφειοκρατία: ένα πρόβλημα σε κάθε λύση

Για το τι είναι η γραφειοκρατία πολλά έχουν ειπωθεί όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Καμαρίλα, δημόσιες σχέσεις, χαρτοβασίλειο, κατάργηση της λογικής, αναγόρευση της διαδικασίας σαν αυτοσκοπό με ισχύ επί εγγράφων και ανθρώπων.

Διαβάστε περισσότερα...

Δημοτική επιχείρηση Φλύα ΑΕ: Έργα και ημέρες… (Μέρος 2ο)

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας (εδώ) είχαμε αναφερθεί στη  δημοτική επιχείρηση Φλύα και αναφέραμε ενδεικτικά κάποια παραδείγματα διαχείρισης ή μάλλον για να είμαστε ακριβείς κακής διαχείρισης. Θα συνεχίσουμε σε επόμενα δημοσιεύματα να αποκαλύπτουμε τα όσα παραλάβαμε αλλά σε αυτή την ανάρτηση αποφασίσαμε να αναφερθούμε και σε κάτι θετικό. Στα πεπραγμένα της νέας διοίκησης.

Η νέα διοίκηση ανέλαβε το Δεκέμβρη του 2014. Στον ισολογισμό του 2014 η Φλύα παρουσίασε ζημιές 18.969,73 ευρώ. Όπως είναι γνωστό η νέα διοίκηση δεν απάλλαξε το απερχόμενο Διοικητικό Συμβούλιο για της διοικητικές ευθύνες του, ενώ οι ορκωτοί ελεγκτές αρνήθηκαν να εκφέρουν γνώμη για τη χρήση του 2014. Ολοκληρώθηκε ο χρόνος και τα αποτελέσματα για το 2015 είναι άκρως εντυπωσιακά.  

Ο κύκλος εργασιών της Φλύα ανήλθε σε 205.710,43 ευρώ το 2015 έναντι 207.929,49 ευρώ το 2014. Δηλαδή το 2015 εισπράχθηκαν  χοντρικά 2.000 ευρώ λιγότερα.

Παρόλα αυτά, η Φλύα σε αντίθεση με το 2014 παρουσιάζει για το 2015 κέρδη 33.564,53 ευρώ. Μόλις σε ένα χρόνο, με διαφορετική διοίκηση, καλύφθηκε ένα κενό 52.534,26 ευρώ. (από -18969,73 σε +33564,53). Παράλληλα τα ταμειακά διαθέσιμα ανέρχονται σε 208.814,96 ευρώ στο τέλος του 2015 αντί 123.622,78 στο τέλος του προηγούμενου χρόνου. Αύξηση 68,9%.

 

Κύκλος Εργασιών

Αποτελέσματα προ φόρων

Ταμείο στο τέλος του χρόνου

2014

207.929,49

-18969,73

123.622,78

2015

205.710,43

+33564,53

208.814,96

Διαφορά 2015-2014

-2.219,06

+52.534,26

+85.192,18

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ καλύτερη από τα όσα αποτυπώνονται στον ισολογισμό του 2015. Τα πραγματικά κέρδη της εταιρείας δεν είναι οι 33.564,53  αλλά 49.349! Και αυτό γιατί κατά τη χρήση του 2012-14, έσοδα είχαν καταχωρηθεί διπλά σε διαφορετικά έτη με αποτέλεσμα να αλλοιώνεται το τελικό αποτέλεσμα προηγούμενων χρήσεων. Οι εγγραφές διορθώθηκαν λογιστικά με αποτέλεσμα την εικονική μείωση των κερδών της εταιρείας.

Να συμπληρώσουμε ότι στα αναφερόμενα κέρδη δεν συμπεριλαμβάνονται τα ποσά με τα οποία η Φλύα λόγω του κοινωνικού της έργου ενίσχυσε το δήμο, ποσά που ξεπερνούν τα 20.000 ευρώ. Ούτε βέβαια τα ποσά που δαπανήθηκαν για τις νομιμοποιήσεις των αυθαίρετων κτηρίων και τη σύνδεσή τους με τα δίκτυα κοινής ωφέλειας (και που μέχρι σήμερα τα πλήρωνε ο δήμος), κάτι που έπρεπε να έχει γίνει από χρόνια ώστε οι δημότες να μην επιδοτούν με δικά τους χρήματα την επιχειρηματική δραστηριότητα ορισμένων

Σε κάθε περίπτωση, σε ένα μόνο χρόνο εξοικονομήθηκε –λόγω σωστής διαχείρισης – σχεδόν το 1/4  έως το 1/3 του ετήσιου τζίρου της εταιρείας. Μιας εταιρείας που συστηματικά τα  προηγούμενα χρόνια παρουσίαζε ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και όταν για το 2013 παρουσίασε κέρδη, αυτά ανήλθαν στο καταπληκτικό ποσό των  1.101,04 ευρώ!

Φυσικά τα θετικά αποτελέσματα του 2015 δεν οφείλονται σε κάποιο θαύμα. Αντίθετα, μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να μετατρέψει μία εταιρεία με περιορισμένα έξοδα και απολύτως συγκεκριμένα έσοδα σε ζημιογόνα. Επειδή όμως θαύματα δεν γίνονται αυτή η ζημιογόνος πορεία της εταιρείας εξετάζεται από τη νέα διοίκηση και σύντομα θα αποδοθούν ευθύνες όπου χρειάζεται.

Διαβάστε περισσότερα...

Με αφορμή ένα άρθρο και όχι μόνο…

«Όταν οι καταλήψεις δημοσίων και ιδιωτικών κτηρίων γίνονται παράνομα, από τη στιγμή που ο ιδιοκτήτης του ακινήτου διαφωνεί, οι αρμόδιες αρχές είναι υποχρεωμένες να απελευθερώσουν με όποιον τρόπο κρίνουν καταλληλότερο το ακίνητο.»[1]

«Μα μπορεί να υπάρχουν καταλήψεις νόμιμες; Εξαρτάται ποιος είναι ο πραγματικός στόχος των καταληψιών. Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την εξασφάλιση στέγης και ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης για τους δυστυχείς πρόσφυγες, μπορούν να το κάνουν, αφού εντοπίσουν τα κατάλληλα έρημα κτήρια και ζητήσουν είτε από τους ιδιοκτήτες τους (ιδιώτες ή φορείς) να τα χρησιμοποιήσουν για τον συγκεκριμένο σκοπό, όσο χρόνο δεν χρειάζονται αυτοί τα ακίνητά τους. Μπορούν να εγγυηθούν συντήρηση και επισκευές του κτηρίου.»

Όχι, δεν είναι αποφθέγματα του γνωστού μας Μπάμπη από τον Σκαϊ. Πρόκειται για άρθρο του Δημήτρη Χρήστου από την Αυγή[2] που υπερασπίζεται την αστυνομική επέμβαση στις καταλήψεις της Θεσσαλονίκης. Πολλά θα μπορούσε να προτείνει κανείς για τα εκατοντάδες ακίνητα των δημοσίων φορέων που παραμένουν κλειστά την ίδια στιγμή που μερικές χιλιάδες συμπολίτες μας (μετανάστες ή γηγενείς) κοιμούνται στο δρόμο. Και προφανώς, σε μία δημόσια συζήτηση μεταξύ διαφορετικών τάσεων της Αριστεράς, η διαφωνία για τους τρόπους ή τις μεθόδους πολιτικής παρέμβασης είναι θεμιτή. Δεν πρόκειται όμως για κάτι τέτοιο.

Ο Χρήστου, που εκτός από δημοσιογράφος και οικονομικός αναλυτής δηλώνει και σύμβουλος έκδοσης της Αυγής, είναι απολύτως σαφής: «Από τη στιγμή που η Αριστερά ως κυβέρνηση όλων των Ελλήνων έχει ορκιστεί, πριν αναλάβει την εξουσία, να σέβεται και να τηρεί τους νόμους και το Σύνταγμα, είναι υποχρεωμένη να το κάνει.»

 Οι νόμοι λοιπόν κατά τον συγγραφέα και τους ομοίους του, δεν αποτελούν το προϊόν κοινωνικών -  ταξικών συσχετισμών, τους οποίους η Αριστερά ερχόμενη στην εξουσία οφείλει άμεσα να ανατρέψει. Αντίθετα, σαν να πρόκειται για μεταφυσικούς νόμους που έχουν υπαγορευθεί από το υπερπέραν, η Αριστερά οφείλει να τους υπακούει. Αλλιώς, όπως μας προειδοποιεί ευθαρσώς «επιστρέφει στο ενυδρείο της ισόβιας αντιπολίτευσης όπου ζει ήσυχα και ασφαλώς».

Παρά τα αφελή και εν πολλοίς γελοία που γράφονται στο εν λόγω κείμενο (πχ ότι οι μετανάστες είναι όμηροι (!!!) των αντιεξουσιαστών ή γιατί οι καταληψίες δεν συγκινούνται από τους Έλληνες αστέγους) η ουσία του, είναι απόλυτα πολιτική. Η Αριστερά ή υπακούει στο σύστημα και τους νόμους του ή αλλιώς επιστρέφει στην αντιπολίτευση. Δυστυχώς, αυτό το δίπολο, υπακοή στο ρεαλισμό ή επιστροφή στην αντιπολίτευση, δεν αποτελεί μόνο σκέψη του συγγραφέα.

Ούτε βέβαια αποτελεί το βασικό πυρήνα σκέψης (αλλά και πρακτικής) της σημερινής ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μία αντίληψη που διαπερνά (ή κινδυνεύει να διαπεράσει για να είμαστε αφελώς αισιόδοξοι) μεγάλα τμήματα της Αριστεράς, είτε ασκούν εξουσία σήμερα, είτε όχι παλαιότερα. Άλλωστε η δήλωση περί της εξέγερσης που κατά τα άλλα «δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι» δεν είναι πολύ μακρινή.

Η οικειοθελής  όμως μετατροπή της Αριστεράς σε συστημική δύναμη, ουσιαστικά σημαίνει και την αυτοαναίρεσή της ως Αριστερά, με όποιον τρόπο και αν διαβαζόταν αυτός ο όρος κατά το παρελθόν από τους απανταχού αριστερούς.

Όμως, για να επικαλεστούμε και το μόνο σωστό που λέει αυτοαναιρούμενος και ο ίδιος ο συγγραφέας: «τότε οι αντιδράσειςδεν θα έρθουν μόνον ή κυρίως από την Αριστερά. Μάτια έχουμε και βλέπουμε τι συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη».

Αλήθεια, όσοι αυτάρεσκα δηλώνουν σήμερα αριστεροί στην Ελλάδα, έχουν μάτια;


[1] «Ακόμα και με νεκρούς;» θα ρωτούσαμε προβοκατόρικα.

[2] Ο Δημήτρης Χρήστου είναι τακτικός αρθρογράφος της Αυγής και άκρατος υπερασπιστής της κυβερνητικής πολιτικής. Τα υπόλοιπα άρθρα του συστηματικά κινούνται στο ίδιο πνεύμα.  (http://www.avgi.gr/article/10811/7344131/poioi-kai-pos-kathorizoun-tis-arches-tes-aristeras- )

Διαβάστε περισσότερα...

Ρεματιά Χαλανδρίου: Ενάντια στη λήθη και τη διαστρέβλωση

Από το μπλογκ στην Πλατεία σχεδόν σε καθημερινή βάση γίνονται αναρτήσεις που αφορούν τη διοίκηση του δήμου, την παράταξη «Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου» και φυσικά αναφορές σε πρόσωπα που κάθε φορά σχετίζονται με τον ένα ή άλλον τρόπο με αυτές τις αναρτήσεις.

Διαβάστε περισσότερα...