Menu

stasibanner

Έκλεισε η παρένθεση του μαύρου Κύριο

ert

Με αφορμή τη συπλήρωση δυο χρόνων απο τότε που η κυβέρνηση του μαύρου έστειλε τα ΜΑΤ για να εκδιώξουν τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, οι οποίοι μετά το κλείσιμο έμειναν στο Ραδιομέγαρο και συνέχισαν την παραγωγή του προγράμματος κανονικά χωρίς να πληρώνονται, δημοσιεύουμε κείμενο της Δημοτικής Συμβούλου Ευγενίας Κατούφα η οποία ως εργαζόμενη συμμετείχε στο εγχείρημα αυτό.

Μια ιστορική παρένθεση έκλεισε! Μια παρένθεση ΜΑΥΡΗ και προσβλητική από κάθε άποψη: του δημοκρατικού πολιτεύματος, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της εργατικής νομοθεσίας, της κοινωνικής ηθικής, των κανόνων ανθρωπιάς.  Ήταν μια παρένθεση που αποκάλυψε άλλη μια φορά το πρόσωπο της εξουσίας, όταν κατευθύνεται από μηχανισμούς και πρόσωπα ελεγχόμενα  από το  χρήμα και από δυνάμεις κυριαρχίας του σκότους και της βίας. Πολλά χάσαμε αλλά και πολλά κερδίσαμε στη διάρκεια αυτής της δίχρονης δοκιμασίας.

Πρώτα-πρώτα χάσαμε 18 δικούς μας ανθρώπους, ο θάνατος των οποίων σχετίζεται άμεσα με το ΜΑΥΡΟ. Μιλάμε για το έξι μηνών έμβρυο που αποβλήθηκε λίγες ώρες μετά το μαύρισμα της οθόνης, ως αποτέλεσμα  του σοκ της μητέρας του, για ένα μωρό που γεννήθηκε νεκρό, αφού η μητέρα του καθόταν επί 9 μήνες μπροστά στην κονσόλα της ΕΡΤ3, τον άτυχο αλληλέγγυο που έγειρε το κεφάλι του στα σκαλιά της ΕΡΤ το δεύτερο βράδυ, ξημερώνοντας η τρίτη συνεχής «μαύρη μέρα», τον επίσης αλληλέγγυο συνάδελφο Αχιλλέα Παναγούλη που μετά τη δουλειά του στην εφημερίδα ερχόταν να δώσει ένα χέρι βοήθειας στους αγωνιζόμενους απολυμένους και από την κούραση δεν υπολόγισε καλά το αυτοκίνητο που ήρθε καταπάνω του, αλλά και για συναδέλφους που έφυγαν ξαφνικά από καρδιακά επεισόδια, από καρκίνο σε καλπάζουσα κατάσταση, από αυτοκτονίες… Κάποιοι λένε ότι είναι περισσότεροι από 18.

Αρκετοί ήταν οι συνάδελφοι που έχασαν την υγεία τους ή την ψυχική και οικογενειακή τους ισορροπία. Πολλοί επανεμφάνισαν συμπτώματα ασθένειας που είχαν θεραπεύει στο παρελθόν, κάποιοι χώρισαν ή έκαναν σκέψεις χωρισμού, μερικοί και σκέψεις αυτοκτονίας, τις οποίες ευτυχώς δεν πραγματοποίησαν. Αρκετοί γύρισαν στο χωριό τους, γιατί δεν μπορούσαν να πληρώσουν το ενοίκιο στην Αθήνα, κάποιοι άλλαξαν επάγγελμα και δέχτηκαν εργασίες με εξευτελιστικούς όρους, άλλοι επιβίωσαν με μικροπροσφορές από το ταμείο της ΠΟΣΠΕΡΤ και της ΕΣΗΕΑ καθώς και με τρόφιμα που διέθεταν άτομα, εκκλησία, δήμοι, και ομάδες αλληλεγγύης όπως το «Μαζί να τα φάμε» στο Χαλάνδρι.

Χάσαμε τη δουλειά μας, το μέσο επιβίωσης αλλά και το αγαπημένο μας αντικείμενο ενασχόλησης. Μας στέρησαν την ευκαιρία να κερδίσουμε το ψωμί μας με τον δικό μας κόπο, αλλά και την ευκαιρία για κοινωνική προσφορά και προσωπική ανάπτυξη, έκφραση και δημιουργία.

Η Ελλάδα για δύο χρόνια δεν είχε το Δημόσιο Δίκτυο Ραδιοτηλεόρασης που της άξιζε, αλλά ένα απόλυτο φερέφωνο  της μνημονιακής κυβέρνησης, που καταγγέλθηκε ακόμα και από αυτούς που η ίδια διόρισε για να το διευθύνουν. 

Χάσαμε την ευκαιρία να κάνουμε την ΕΡΤ κάστρο αντίστασης για όλους τους Έλληνες και παράδειγμα μίμησης για τους άλλους δοκιμαζόμενους λαούς της Ευρώπης και όχι μόνο. Σε μια περίοδο που όλοι οι ενημερωμένοι πολίτες εντός και εκτός Ελλάδας είχαν σοκαριστεί και αηδιάσει από την μεθόδευση της κυβέρνησης, βρέθηκαν άνθρωποι που δέχτηκαν πρόθυμα να υπηρετήσουν το ΜΑΥΡΟ. Είτε γιατί όφειλαν να ανταποδώσουν προηγούμενες εξυπηρετήσεις και δώρα, είτε γιατί από ψυχοσύνθεση τίθενται πάντα στη μεριά των ισχυρών, είτε γιατί ξεγελάστηκαν με τις υποσχέσεις και τις φιλοφρονήσεις του εκάστοτε κυβερνητικού εκπροσώπου, είτε γιατί δεν πίστεψαν ότι μπορεί να υπάρξει δικαίωση μέσα από έναν αγώνα. Ανάμεσά  τους υπήρχαν και κάποιοι συνταξιούχοι, που δεν είχαν καμιά υποχρέωση να γυρίσουν πίσω και να ταυτιστούν με αυτή τη σκοτεινή παρένθεση. Κάποιοι που είχαν αναλάβει μάλιστα πρωτοβουλίες και ευθύνες στις αρχικές επιτροπές αγώνα, πρόσφεραν το χειρότερο παράδειγμα και την μεγαλύτερη απογοήτευση, όταν τους είδαμε στο γυαλί ή τους ακούσαμε στα ραδιόφωνά μας.

Δεν αξιοποιήσαμε τη δύναμη των αλληλέγγυων που ήσαν κάθε μέρα, όλη μέρα και όλη νύχτα για 5 μήνες μέσα και έξω από το ραδιομέγαρο. Δεν τους αντιμετωπίσαμε ως ισότιμους εργαζόμενους, αλλά τους κοιτάζαμε αφ’ υψηλού. Επιτρέψαμε μόνο σε λίγες περιπτώσεις να ενσωματωθούν στον αγώνα και, αφού μας είχαν πλέον εξωπετάξει από το ραδιομέγαρο.

Ενώ ξέραμε ότι πλησίαζε η ώρα των ΜΑΤ, κάποιοι τους οποίους εμπιστευόμασταν διέδιδαν ότι «δεν υπάρχει περίπτωση να έρθουν». Έτσι αφήσαμε αυτό το δυνατό μέσο παραγωγής, ενημέρωσης και πολιτισμού στις δυνάμεις του σκοταδισμού, της προπαγάνδας και της γελοιότητας.

Δημιουργήσαμε την ΕΡΤopen, αλλά χάσαμε το μάθημα της αυτοδιαχείρισης, εκλέξαμε επιτροπές που ποτέ δεν δούλεψαν, καταθέσαμε προτάσεις που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν, διαθέσαμε τους εαυτούς μας, αλλά η συμμετοχή μας περιορίστηκε σε αυτό που ήθελε η ομάδα που κρατούσε …τα σκήπτρα και το ταμείο.

Χάσαμε μέσα απ΄ τα  χέρια μας τη δύναμη που είχαμε να ενημερώσουμε τον κόσμο για τις πραγματικές αιτίες του κλεισίματος της ΕΡΤ και για όλα τα πραγματικά γεγονότα, αφού δεν είχαμε διοικητικό και δημοσιογραφικό συντονισμό. Ο καθένας έκανε ό,τι νόμιζε και ήθελε, ενώ κάποιοι που κατά διαστήματα δήλωναν συντονιστές- αρχισυντάκτες δεν βρίσκονταν κοντά μας και εκ παραλλήλου ασκούσαν και άλλα καθήκοντα, παρά τις εκκλήσεις μας για περισσότερη υπευθυνότητα και ποιότητα.

Χάσαμε φιλίες χρόνων καθώς και την εμπιστοσύνη σε πολλούς συναδέλφους. Μοιραστήκαμε σε «εμείς» και «αυτοί». Οι μέσα και οι έξω, οι υποταγμένοι, δηλωσίες, δουτουδες, νερίτες, και υπηρέτες του μαύρου από τη μια και οι αντιστεκόμενοι, ήρωες, αγωνιστές και καθρέφτες του φωτός από την άλλη. Οι χαρακτηρισμοί αυτοί ωστόσο ανταποκρίνονται σε μικρό ποσοστό της πραγματικότητας. Οι περισσότεροι από τους «ΔουΤου Νερίτες» ήσαν άτομα που αγωνιούσαν για το ψωμί της οικογένειας τους και το εργασιακό τους μέλλον σ΄ αυτό το ζοφερό περιβάλλον της καλπάζουσας ανεργίας. Από την άλλη πλευρά ελάχιστοι ήταν οι πραγματικοί αγωνιστές, αυτοί που πίστεψαν ότι με την αντίσταση στο μαύρο θα μπορούσε να αποκατασταθεί αυτή η πολύπλευρη αδικία.

Υπήρξαν συνάδελφοι που κυριολεκτικά δεν είχαν να φάνε κι όμως έρχονταν κάθε μέρα προσφέροντας εργασία περισσότερη  κι απ’ αυτήν που πρόσφεραν όσο ήταν στην ΕΡΤ. Πολλοί συμμετείχαν στο εγχείρημα της ΕΡΤopen από προσωπική επιλογή για διάφορους λόγους, ενώ πολλοί άλλοι έμειναν σπίτι τους από βαρεμάρα, κατάθλιψη ή από την ελπίδα ότι θα βρουν κάποια άλλη δουλειά. Αρκετοί έμειναν μακριά και από δυσαρέσκεια για χειρισμούς και συμπεριφορές, αφού δεν έλειψαν και οι υπερβολές με εγωισμούς, διακρίσεις, ειρωνείες, ύβρεις, κατάρες και όλα τα «κοσμητικά» της φυλής μας. Ίσως ο ιστορικός του μέλλοντος θα μιλάει για «ενότητα και αγώνα», αλλά πολύ φοβάμαι ότι η ενότητα που υπήρξε ήταν μάλλον επιφανειακή.

Τελικά χάσαμε την ευκαιρία για μια πραγματική αυτοδιαχείριση, όπως τόσες φορές εκφράστηκε στις συνελεύσεις, ή έστω ένα καλύτερο πλαίσιο κοινωνικού ελέγχου. Ο αγώνας δικαιώθηκε, διότι ευτυχώς συνετέλεσαν και άλλοι παράγοντες με κυρίαρχο το εκλογικό αποτέλεσμα της 25 Ιανουαρίου 2015. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ΕΡΤopen συνετέλεσε σημαντικά σε αυτό το αποτέλεσμα, έστω και με τις συνθήκες που περιγράψαμε παραπάνω.

Κερδίσαμε τον σκοπό μας. Όσο κι αν είναι λίγοι αυτοί που το πίστευαν και όσο και αν στο αποτέλεσμα συνέβαλαν και άλλοι παράγοντες, αυτός ο αγώνας κέρδισε τον σκοπό του, την επαναλειτουργία της ΕΡΤ. Ενισχύθηκε λοιπόν η πίστη μας στις αξίες και τα ιδανικά όπως και στο καθήκον να ελπίζουμε, να αγωνιζόμαστε και να μη μένουμε απαθείς απέναντι στην αδικία και σε κάθε είδος υποταγής. Και επειδή, όπως είναι γνωστό, «ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν γίνεται» ας δούμε και κάποια «παράπλευρα οφέλη».

Κερδίσαμε την εκτίμηση πολλών συναδέλφων μας, που αισθάνθηκαν ότι σώσαμε την τιμή του κλάδου μετά από χρόνια καχυποψίας για συναλλαγές με τα αφεντικά.

Κερδίσαμε το θαυμασμό μεγάλου μέρους του λαού μας, διότι ανταποκριθήκαμε στην προσδοκία του να μην υποταχθούμε, αλλά ν΄ αντισταθούμε σε αυτή τη φασιστική πράξη επίδειξης  ισχύος της εξουσίας και υποτέλειας στους έξωθεν -κυρίως- εντολείς.

Κερδίσαμε την αξιοπρέπεια απέναντι στους εαυτούς μας αλλά και απέναντι στα παιδιά μας που πήραν ένα καλό παράδειγμα. Ακόμα και αν δεν πέρασαν στη σχολή που ήθελαν, γιατί δεν είχαμε να πληρώσουμε φροντιστήρια, ακόμα κι αν στερήθηκαν αρκετά από αυτά που είχαν πριν, ακόμα κι αν αισθάνθηκαν στιγματισμένα, όταν ο δάσκαλος ρώτησε «τι επάγγελμα κάνουν οι γονείς σας;» και έπρεπε να πουν «απολυμένος!»,   τα ακούσαμε να περηφανεύονται για μας και αυτή είναι η μεγαλύτερη αμοιβή μας. Γιατί ξέρουμε ότι δίπλα στο «απολυμένος» στην ψυχή τους είχε καταγραφεί και το «αγωνιζόμενος»!

Γνωρίσαμε συναδέλφους με τους οποίους «κουτουλιόμαστ ε» για χρόνια και δεν είχαμε πει άλλο από μια  «καλημέρα». Γνωρίσαμε και άλλους αγωνιστές, κάναμε φιλίες με ανθρώπους που δεν είχαμε συναντήσει πριν, συνδεθήκαμε με ακροατές, ή είδαμε ακροατές να συνδέονται μεταξύ τους από την Κρήτη ως την Αλεξανδρούπολη και να δημιουργούν ένα μέτωπο αλληλεγγύης με οικονομικές προσφορές, αποστολή τροφίμων, μηνύματα, τηλεφωνήματα, επιστολές, εκδηλώσεις τιμής και επισκέψεις για ενθάρρυνση, και υποστήριξη. Αξίζει να αναφέρω αυτά τα (ελάχιστα αλλά χαρακτηριστικά) παραδείγματα: Η Μαγδαληνή, αν και φρεσκοχειρουργημένη, ήρθε από τα Χανιά μια τσικνοπέμπτη για να μας φέρει κρασάκι και μεζέδες που είχε φτιάξει με τα χέρια της. Η Μαρία έφερε την τούρτα της για να γιορτάσει μαζί μας τα γενέθλιά της – ήταν ο καλύτερος χώρος, όπως μας είπε! Η Νεφέλη έκανε κοπάνες από το σχολείο και από την προετοιμασία της για τις πανελλαδικές, για να έρθει να μας δει και να μας φέρει κεράσματα από το χαρτζιλίκι της. Ο Κωνσταντίνος και η Μαρία, η Σοφία, η Τζίνα, η Νίκη, η Βάσω συνδέθηκαν με δυνατή φιλία, αφού συναντήθηκαν στους αγώνες μας, ξοδεύοντας κάθε φορά πολλά χρήματα για να έρθουν από μακριά και να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις μας, να ενώσουν τη φωνή τους με τη δική μας. Πολλά χρωστάμε και σε δεκάδες καλλιτέχνες που ενίσχυσαν τον αγώνα μας με τις συναυλίες στις οποίες συμμετείχαν αφιλοκερδώς, ή σε άλλους (παραγωγούς, σκηνοθέτες κ.λ. ) που πρόσφεραν τα έργα τους να παίζονται χωρίς δικαιώματα για τη διατήρηση της εικόνας της ΕΡΤ.

Μεγάλη συγκίνηση αλλά και δύναμη και χρέος να συνεχίσουμε μας πρόσφεραν οι αλληλέγγυοι που εντάχθηκαν ουσιαστικά στη παραγωγή του προγράμματος. Χωρίς τη δική τους συχνή έως καθημερινή παρουσία αυτό το πρόγραμμα δεν θα μπορούσε να βγει. Ο Παναγιώτης Κούστας και ο Νίκος Κλέτσας έκαναν τη ραδιοεφημερίδα (το καθημερινό ωριαίο δελτίο ειδήσεων). Η Γιώτα, μετά τη δουλειά της, έγραφε ειδήσεις για τα απογευματινά δελτία, η Νεφέλη έκανε μουσική παραγωγή και όχι μόνο. Ο ηλεκτρονικός Σταύρος Μπαϊρακτάρης, αυτός που έστησε τον πρώτο ιδιωτικό σταθμό που νομιμοποιήθηκε, το κανάλι 15, για  ένα χρόνο περίπου είχε εγκατασταθεί κυριολεκτικά στο χώρο της ΕΡΤopen, μαζί με τον εξοπλισμό του, αξίας πολλών χιλιάδων ευρώ και ενώ δεν αμειβόταν, ενίσχυε οικονομικά άλλους συναδέλφους.

Αντιληφθήκαμε ότι «τα δικά μας βάσανα τα περνάνε κι άλλοι», δηλαδή συνειδητοποιήσαμε ότι και άλλοι εργαζόμενοι είχαν βρεθεί στη δίνη της ανεργίας και της ανέχειας, όταν εμείς ζούσαμε στη φούσκα της καλοπέρασης και της αυτοϊκανοποίησης ότι προσφέρουμε στο κοινωνικό σύνολο ενημέρωση και ευαισθητοποίηση. Μάθαμε ότι τίποτε δεν είναι σταθερό και δεδομένο, ότι εύκολα το φως γίνεται σκοτάδι, αλλά και ότι ακόμα και μέσα από το σκοτάδι μπορεί να ξαναλάμψει και να καταυγάσει η ποιότητα, η προσωπική ακεραιότητα, η επαγγελματική συνέπεια, η πολιτική υπευθυνότητα, η συναδελφική ευαισθησία.

Δημιουργήσαμε ένα μεγάλο δίκτυο ραδιοφωνικών σταθμών, μεταξύ των οποίων οι περιφερειακοί της ΕΡΑ που δεν παραδόθηκαν στο μαύρο, σταθμοί εργατικών συνδικάτων και ο σταθμός του Πολυτεχνείου στον τριήμερο εορτασμό της επετείου. Συντηρήσαμε τις δημόσιες εγκαταστάσεις, ΕΡΤ3, τοπικούς σταθμούς, κεραίες, αναμεταδότες, φυλάκια, με μεγάλο κόστος σε κόπο, σε χρήματα και κοινωνική εχθρότητα (ιδιαίτερα για τους συναδέλφους της περιφέρειας που είχαν να αντιμετωπίσουν γνωστούς, φίλους και συγγενείς). Για πρώτη φορά σε δημόσιες συχνότητες το πρόγραμμα στηρίχτηκε στην Παραγωγή Ειδήσεων και όχι στην Αναπαραγωγή των δελτίων τύπου από κυβερνητικά γραφεία.

Μάθαμε να κάνουμε και άλλες δουλειές: η ηχολήπτρια έγινε και τηλεπαρουσιάστρια, η διευθύντρια τηλεφωνήτρια, ο οδηγός τεχνικός, ο διοικητικός συντάκτης ειδήσεων, ο ηλεκτρονικός νυχτερινός φύλακας για να εμποδίσει τους επίδοξους σαμποτέρ, ή να εντοπίσει τους ασφαλίτες οι οποίοι περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να δώσουν το σύνθημα της επέμβασης.

Κάναμε εκπομπές που δεν είχαν γίνει ποτέ. Μιλήσαμε για την Εθνική Αντίσταση, για τη δικτατορία, για θέματα που οι ακροατές άκουγαν για πρώτη φορά! Μεταδώσαμε συνεντεύξεις με πρόσωπα που είχαν αποκλειστεί ή που δεν είχαν βρει ένα «βήμα» για την προβολή του έργου τους. Έγιναν εκπομπές ειδικές, με μουσικούς επαγγελματίες στο χώρο της δισκογραφίας καιτων συναυλιών, όπως  ο Δημήτρης Μπέλος, ο Κωνσταντίνος Μπουντούνης και η Λυδία Μπουντούνη. Δημιουργήσαμε τη μικρή ορχήστρα τηςΕΡΤopen με 7 «ερτικούς» και δυο αλληλέγγυους, η οποία έπαιζε κάθε φορά που την καλούσαν ...για συμπαράσταση σε άλλους αγωνιζόμενους  εργαζόμενους (π.χ. οι καθαρίστριες)  ή σε αντιφασιστικές συναυλίες. Τους πρώτους πέντε μήνες στο Ραδιομέγαρο οργανώναμε κάθε βράδυ συναυλίες, ομιλίες ή θεατρικές παραστάσεις και τις Κυριακές παζάρια και προγράμματα για παιδιά. Κάναμε εκπομπές για  παιδιά στο Β΄ Πρόγραμμα, με την Κατερίνα Παλαιοθόδωρου και στο Α’ Πρόγραμμα με τη 13χρονη Αγγελική Κοπανάκη.

Για δύο χρόνια  ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ:

Το δημόσιο αγαθό που λέγεται ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ σε αξιόπιστη λειτουργία
Τις κάμερες και τα μικρόφωνα της ΕΡΤ ανοιχτά στον παλμό της κοινωνίας
Την υπόσχεσή μας για τήρηση των κανόνων δημοσιογραφικής δεοντολογίας
Την πίστη στο διάλογο, τη δημοκρατία, το ήθος και την ποιότητα
Την επικοινωνία με τους Έλληνες σε κάθε γωνιά της γης
Το όραμα για μια κοινωνία ελεύθερη χωρίς εξαρτήσεις και ταπεινώσεις...

«Όσοι μείναμε στον αγώνα μάθαμε πως μέσα μας υπήρχε δύναμη που ούτε καν είχαμε φανταστεί. Αναμετρηθήκαμε με τον εαυτό μας και μάθαμε να περπατάμε στο πλάι της κοινωνίας», (όπως έγραψε η Μαίρη Βενέζη).

Το μεγαλύτερο μάθημα ωστόσο ήταν η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!  Δύο χρόνια με θυμό, πόνο, πείνα, απογοητεύσεις, ματαιώσεις, ελπίδες που διαψεύδονταν, εκπλήξεις, αλλαγές, ανατροπές, δεν θα μπορούσαμε να αντέξουμε,  αν δεν υπήρχε η αλληλεγγύη μεταξύ μας ή από τους ακροατές. Μάθαμε να ζούμε με λιγότερα, αλλά δώσαμε και λιγότερο  χώρο στο ΕΓΩ μας, μοιράζοντας ό,τι είχαμε και μπορούσαμε. Ακούστηκε ότι κάποια συνάδελφος διέθεσε όλη την αποζημίωσή της (δε γνωρίζω το ύψος) για να ενισχύσει οικονομικά τους δοκιμαζόμενους. Κάποιοι συνάδελφοι πρόσφεραν από το περίσσευμα (μήπως και απ΄ το υστέρημά τους;) για τον ίδιο σκοπό. Δημιουργήσαμε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης, προσφέραμε το χώρο για να γίνονται σεμινάρια εναλλακτικής θεώρησης της ιστορίας, για συγκεντρώσεις άλλων αγωνιζόμενων κλάδων και φυσικά για συνεντεύξεις και επισκέψεις εγχώριων και ξένων μέσων ενημέρωσης.

 Όλοι συμβάλλαμε στην οικονομική ενίσχυση του ταμείου της ΕΡΤopen,  αγοράζοντας και πουλώντας μπλουζάκια και στυλό, οργανώνοντας εορταστικές αγορές, στέλνοντας ή παρακινώντας τους ακροατές να στείλουν μηνύματα με χρέωση και φυσικά καταβάλλαμε από την τσέπη μας έξοδα μετακινήσεων για να ενισχύσουμε  το πρόγραμμα και τους συναδέλφους άλλων τοπικών σταθμών της ΕΡΑ. Επίσης κάναμε εράνους για ειδικές περιπτώσεις: Τη συνάδελφο  που φυλακίστηκε για χρέη προς το ΤΕΒΕ, την κηδεία για τον πατέρα συναδέλφου που αυτοκτόνησε.

Νιώθουμε τη χαρά να έχουμε συμβάλλει ουσιαστικά στην ανατροπή του πολιτικού καθεστώτος  που θα μείνει στην ιστορία ως "κυβέρνηση του μαύρου" για να έρθει η κυβέρνηση που άνοιξε και πάλι την ΕΡΤ, έστω και με συνθήκες διαφορετικές από αυτές που είχαμε περιγράψει στις ατέλειωτες ώρες των συνελεύσεων.

Κερδίσαμε έναν πόλεμο. Αν θέλουμε, μπορούμε να κερδίσουμε και κάποιες μάχες ακόμη! Φτάνει να μην επαναπαυτούμε, για να μην γυρίσουμε σε πρακτικές παλιές και καταδικασμένες!

Εμείς που μείναμε στο χρέος το σκληρό

για τους νεκρούς θ’ ανάψουμε κεράκι

που ‘φύγαν με  της πίκρας το φαρμάκι 

όταν το ΜΑΥΡΟ χίμηξε γεράκι

Και σε αγώνα σμίξαμε  ιερό…..

Εμείς που μείναμε να τρώμε το ψωμί

ψίχουλο- ψίχουλο από το καρβέλι

μ’ ένα παράπονο για όλα τ’ άλλα μέλη

που προτιμήσανε τη δόξα και το «μέλι»

αντί για του αγώνα την τιμή…

Εμείς που μείναμε βρήκαμε το ρυθμό

να κάνουμε εκπομπές με το φεγγάρι

και πριν του ΜΑΥΡΟΥ η νύχτα να μας πάρει 

εκάναμε την ΕΡΤ προσκυνητάρι

σύμβολο αντίστασης στο φασισμό!

ΕΥΓΕΝΙΑ  ΚΑΤΟΥΦΑ

Ιούνιος 2015

Τελευταία τροποποίηση στιςΚυριακή, 08 Νοεμβρίου 2015 16:01
επιστροφή στην κορυφή