Menu

stasibanner

Ρεματιά Χαλανδρίου: Ενάντια στη λήθη και τη διαστρέβλωση Κύριο

Από το μπλογκ στην Πλατεία σχεδόν σε καθημερινή βάση γίνονται αναρτήσεις που αφορούν τη διοίκηση του δήμου, την παράταξη «Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου» και φυσικά αναφορές σε πρόσωπα που κάθε φορά σχετίζονται με τον ένα ή άλλον τρόπο με αυτές τις αναρτήσεις.

Το ύφος και το ήθος γραφής αυτών των αναρτήσεων είναι γνωστό. Τερατώδη ψέματα ανάμικτα με υπονοούμενα, ύβρεις και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς. Το γιατί συμβαίνει αυτό το έχουμε απαντήσει σε προηγούμενη ανάρτησή μας στη Στάση. Δεν παύει όμως κάθε φορά να προβάλει το ίδιο ακριβώς ερώτημα. Να απαντήσει κανείς ή να μην απαντήσει; Να ανοίξει κανείς διάλογο με τον τοπικό αυριανισμό ή όχι; Αν και συνήθως η απάντηση είναι όχι, υπάρχουν στιγμές που το όχι πρέπει να γίνει ναι. Ειδικά όταν δεν σπιλώνονται μόνο πρόσωπα ή διαστρέφονται σημερινές πολιτικές επιλογές και πρακτικές (άλλωστε για αυτές ο σημερινός πολίτης έχει άμεση γνώμη και γνώση) αλλά όταν γίνεται προσπάθεια να σπιλωθεί και να διαστρεβλωθεί και αυτή ακόμα η μνήμη της πόλης. Αναφέρομαι στη Ρεματιά και στις κινητοποιήσεις της τοπικής κοινωνίας ενάντια στις επιλογές της τότε δημοτικής αρχής. Κινητοποιήσεις που οδήγησαν στο Προεδρικό Διάταγμα Προστασίας της Ρεματιάς, που ισχύει μέχρι σήμερα και που κάποιοι αδυνατούν ακόμα να χωνέψουν ότι υπάρχει.

 «Σώθηκε ή δεν σώθηκε η Ρεματιά» αναρωτιέται ο κ. Νταβίας. Και ανακατεύοντας συμφέροντα, καργαριστερές, φασισμούς κλπ, μέσω ενός ως συνήθως χαοτικού κειμένου,  προσπαθεί να μας πείσει ότι:

Το σχέδιο για την «ανάπλαση» της Ρεματιάς που παρουσίασε η διοίκηση Πέρκιζα στα τέλη της δεκαετίας  του 80 ήταν «δημοτική στρατηγική ανάδειξης της ΑΡΧΑΙΑΣ ΦΛΥΑΣ, της πόλης που γέννησε τον ΕΥΡΙΠΙΔΗ σε ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΩΝ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ»

Αντίθετα, τριάντα χρόνια πριν, αυτοί που σήμερα βρίσκονται στη διοίκηση του Δήμου, ασκώντας βία («Γίνονταν λαϊκές συνελεύσεις για να παρουσιαστεί η μελέτη και να πουν οι συνδημότες μας την άποψή τους και έμπαιναν μέσα με ντου οι "ΣΩΤΗΡΕΣ" της ΣΤΑΣΗΣ και τις διέλυαν»),  εξυπηρετώντας συμφέροντα («Είδαν οι εργολάβοι στην ρεματιά ΟΙΚΟΠΕΔΑ ευάερα, ευήλια, με θέα πράσινο») και φυσικά μη έχοντας την εμπειρία του κ Νταβία («μπορεί όντος να το πίστευαν, γιατί μικροί και άμυαλοι ήταν, τυφλά ιδεοληπτικοί,  οι αυταπάτες πολλές φορές γίνονται κατανοητές κατόπιν εορτής») κατέστρεψαν τη Ρεματιά..

Αν κάποιος σήμερα διαβάσει τα όσα γράφονται στην Πλατεία είναι προφανές ότι δεν θα συναντήσει πολλά ψήγματα αλήθειας. Ας βοηθήσουμε λοιπόν το φιλομαθή αναγνώστη με κάποιες παρατηρήσεις επί των όσων γράφονται

1)Σε μία περίοδο που στο Χαλάνδρι υπήρχαν ακόμη δεκάδες αδόμητοι χώροι, η τότε διοίκηση Πέρκιζα  ψήφισε τη μελέτη Σταματιάδη. Με αυτήν χωροθετούνταν  στα πρανή της Ρεματιάς  χιλιάδες  τετραγωνικά μέτρα μπετόν. Αναψυκτήριο 3.600 τ.μ  στο λεγόμενο Αίθριο (να θυμίσουμε ότι το ΜALLείναι 5.500 τμ), θερινό σινεμά 600 τ.μ, εκθεσιακό - πολιτιστικό χώρο 7.700 τ.μ, πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων, στάβλους για πόνι, εναέριο τραινάκι και κάποιες κοινωφελείς χρήσεις (δύο παιδικούς σταθμούς). Για όποιον αμφισβητεί το μέγεθος των έργων συστήνουμε δημοσίευμα του Βήματος εκείνης της εποχής (18/2/1990) που σίγουρα δεν θα το χαρακτήριζε κάποιος φιλικό προς όσους διαμαρτύρονταν τότε.

2)Η τοπική κοινωνία ενημερώθηκε από το περιοδικό Ακροβασία και τον ραδιοφωνικό σταθμό «Κοκκινοσκουφίτσα» (η Στάση δεν υπήρχε τότε) και φυσικά ξεσηκώθηκε (ήδη βίωνε τις πρώτες συνέπειες από τη μετατροπή του Χαλανδρίου σε υπερτοπικό εμπορικό κέντρο). Συγκροτήθηκε Επιτροπή Αγώνα, έγιναν λαϊκές συνελεύσεις και οι κινητοποιήσεις οδήγησαν αρχικά στην απόρριψη της μελέτης από τη Νομαρχία. Η διοίκηση Πέρκιζα εμφάνισε νέα βελτιωμένη πρόταση (αυτή και όχι η αρχική παρουσιάζεται σε ανάρτηση του μπλογκ στην Πλατεία) όμως η θέση της Επιτροπής Αγώνα ήταν σαφής:  Για τις κοινωφελείς χρήσεις που είχε ανάγκη η πόλη (πολιτιστικά κέντρα, αναψυκτήρια, γκαλερί, πισίνες κλπ) έπρεπε να επιλεγούν άλλα αδόμητα σημεία της πόλης. Για τους αδόμητους χώρους στα πρανή της ρεματιάς απαλλοτρίωση και ενσωμάτωσή τους ως ελεύθερων χώρων πρασίνου στο υπόλοιπο οικοσύστημα του ρέματος.

Σχεδόν 30 χρόνια μετά, οι ελλείψεις σε κοινωνικό εξοπλισμό και χώρους πρασίνου που παρουσιάζει η πόλη (το υπό έγκριση ΓΠΣ τις υπολογίζει σε 300 στρέμματα τουλάχιστον) μάλλον δικαίωσε τα όσα λέγαμε τότε.

3) Η ορθότητα των θέσεων της Επιτροπής Αγώνα ενάντια στους σχεδιασμούς της διοίκησης Πέρκιζα επιβραβεύτηκε όμως και από το Συμβούλιο της Επικρατείας όπου προσέφυγαν αντιδικώντας κάτοικοι και Δήμος και μάλιστα με πρωτοβουλία του δεύτερου. Το ΣτΕ απορρίπτει την προσφυγή του Δήμου και η τροποποιημένη μελέτη Σταματιάδη παύει να ισχύει οριστικά. Προφανώς και το ΣτΕ ήταν «στα τέσσερα» ή «καργαριστερό» κατά τον κ. Νταβία. Στο μακροχρόνιο αυτό αγώνα θα δώσει οριστικά τέλος η ψήφιση του Προεδρικού Διατάγματος Προστασίας της Ρεματιάς. Θα αποτελέσει ασπίδα για την προστασία της ρεματιάς αλλά ποτέ δεν θα εφαρμοστεί στο σύνολό του.

4)Τόσο η διοίκηση Πέρκιζα τότε,  όσο και η διοίκηση Παττακού (στην οποία ο κ.Νταβίας διετέλεσε αντιδήμαρχος!!!) και Ζαφειρόπουλου αργότερα, είχαν όλη τη δυνατότητα να προχωρήσουν στις απαλλοτριώσεις των παραρεμάτιων οικοπέδων. Το αν εγκατέλειψαν τη ρεματιά στη μοίρα της θέτοντας διαχρονικά το δίλλημα «Η τσιμέντο ή τίποτα» προφανώς δεν είναι ευθύνη αυτών που αρνήθηκαν το τσιμέντο. Όπως δεν είναι ευθύνη της σημερινής διοίκησης ότι η πόλη παρουσιάζει τις σημερινές τεράστιες ελλείψεις σε κοινωνικό εξοπλισμό.

5)Σε σχέση με τη νοσταλγία του κ.Νταβία για το πόσο δημοκρατικά λειτουργούσε τότε ο Δήμος, αρκεί να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα. Στις 6/4/1990 το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα αναστολή έκδοσης οικοδομικών αδειών για ένα χρόνο. Στις 10/5/1990 χωρίς απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, με την υπογραφή του δημάρχου,  δεκαπέντε οικοδομικά τετράγωνα εξαιρούνται από την προαναφερθείσα αναστολή τα περισσότερα στην παραρεμάτια ζώνη. Μεταξύ αυτών το γνωστό οικόπεδο που μετά την ανέγερση της πολυκατοικίας, εντελώς τυχαία(;), στέγασε κορυφαίους τότε υπουργούς του ΠΑΣΟΚ.  Μάλλον κάποιοι άλλοι φαίνεται ότι διαπλέκονταν με εργολαβικά συμφέροντα.  

Για να τελειώνουμε. Η παράταξη που σήμερα διοικεί το Δήμο Χαλανδρίου ολοκληρώνει μόλις το δεύτερο χρόνο της. Κρίνεται καθημερινά αλλά θα κριθεί και οριστικά για τα όσα θα πράξει ή δεν θα πράξει όταν ολοκληρώσει τη θητεία της. Ή τις θητείες της εάν την εμπιστευθούν ξανά οι κάτοικοι της πόλης. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που διοίκησαν αυτή την πόλη για χρόνια. Καλό θα ήταν, πριν γίνουν τιμητές των άλλων,  να κάνουν πρώτα την αυτοκριτική τους και να εξηγήσουν πως την οδήγησαν στη σημερινή άθλια κατάσταση. Είναι δύσκολο αλλά μία προσπάθεια δεν βλάπτει.

επιστροφή στην κορυφή