Menu

stasibanner

Με αφορμή ένα άρθρο και όχι μόνο… Κύριο

  • Γράφτηκε από  Κώστας Ευθυμίου
  • Κατηγορία Απόψεις

«Όταν οι καταλήψεις δημοσίων και ιδιωτικών κτηρίων γίνονται παράνομα, από τη στιγμή που ο ιδιοκτήτης του ακινήτου διαφωνεί, οι αρμόδιες αρχές είναι υποχρεωμένες να απελευθερώσουν με όποιον τρόπο κρίνουν καταλληλότερο το ακίνητο.»[1]

«Μα μπορεί να υπάρχουν καταλήψεις νόμιμες; Εξαρτάται ποιος είναι ο πραγματικός στόχος των καταληψιών. Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την εξασφάλιση στέγης και ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης για τους δυστυχείς πρόσφυγες, μπορούν να το κάνουν, αφού εντοπίσουν τα κατάλληλα έρημα κτήρια και ζητήσουν είτε από τους ιδιοκτήτες τους (ιδιώτες ή φορείς) να τα χρησιμοποιήσουν για τον συγκεκριμένο σκοπό, όσο χρόνο δεν χρειάζονται αυτοί τα ακίνητά τους. Μπορούν να εγγυηθούν συντήρηση και επισκευές του κτηρίου.»

Όχι, δεν είναι αποφθέγματα του γνωστού μας Μπάμπη από τον Σκαϊ. Πρόκειται για άρθρο του Δημήτρη Χρήστου από την Αυγή[2] που υπερασπίζεται την αστυνομική επέμβαση στις καταλήψεις της Θεσσαλονίκης. Πολλά θα μπορούσε να προτείνει κανείς για τα εκατοντάδες ακίνητα των δημοσίων φορέων που παραμένουν κλειστά την ίδια στιγμή που μερικές χιλιάδες συμπολίτες μας (μετανάστες ή γηγενείς) κοιμούνται στο δρόμο. Και προφανώς, σε μία δημόσια συζήτηση μεταξύ διαφορετικών τάσεων της Αριστεράς, η διαφωνία για τους τρόπους ή τις μεθόδους πολιτικής παρέμβασης είναι θεμιτή. Δεν πρόκειται όμως για κάτι τέτοιο.

Ο Χρήστου, που εκτός από δημοσιογράφος και οικονομικός αναλυτής δηλώνει και σύμβουλος έκδοσης της Αυγής, είναι απολύτως σαφής: «Από τη στιγμή που η Αριστερά ως κυβέρνηση όλων των Ελλήνων έχει ορκιστεί, πριν αναλάβει την εξουσία, να σέβεται και να τηρεί τους νόμους και το Σύνταγμα, είναι υποχρεωμένη να το κάνει.»

 Οι νόμοι λοιπόν κατά τον συγγραφέα και τους ομοίους του, δεν αποτελούν το προϊόν κοινωνικών -  ταξικών συσχετισμών, τους οποίους η Αριστερά ερχόμενη στην εξουσία οφείλει άμεσα να ανατρέψει. Αντίθετα, σαν να πρόκειται για μεταφυσικούς νόμους που έχουν υπαγορευθεί από το υπερπέραν, η Αριστερά οφείλει να τους υπακούει. Αλλιώς, όπως μας προειδοποιεί ευθαρσώς «επιστρέφει στο ενυδρείο της ισόβιας αντιπολίτευσης όπου ζει ήσυχα και ασφαλώς».

Παρά τα αφελή και εν πολλοίς γελοία που γράφονται στο εν λόγω κείμενο (πχ ότι οι μετανάστες είναι όμηροι (!!!) των αντιεξουσιαστών ή γιατί οι καταληψίες δεν συγκινούνται από τους Έλληνες αστέγους) η ουσία του, είναι απόλυτα πολιτική. Η Αριστερά ή υπακούει στο σύστημα και τους νόμους του ή αλλιώς επιστρέφει στην αντιπολίτευση. Δυστυχώς, αυτό το δίπολο, υπακοή στο ρεαλισμό ή επιστροφή στην αντιπολίτευση, δεν αποτελεί μόνο σκέψη του συγγραφέα.

Ούτε βέβαια αποτελεί το βασικό πυρήνα σκέψης (αλλά και πρακτικής) της σημερινής ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μία αντίληψη που διαπερνά (ή κινδυνεύει να διαπεράσει για να είμαστε αφελώς αισιόδοξοι) μεγάλα τμήματα της Αριστεράς, είτε ασκούν εξουσία σήμερα, είτε όχι παλαιότερα. Άλλωστε η δήλωση περί της εξέγερσης που κατά τα άλλα «δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι» δεν είναι πολύ μακρινή.

Η οικειοθελής  όμως μετατροπή της Αριστεράς σε συστημική δύναμη, ουσιαστικά σημαίνει και την αυτοαναίρεσή της ως Αριστερά, με όποιον τρόπο και αν διαβαζόταν αυτός ο όρος κατά το παρελθόν από τους απανταχού αριστερούς.

Όμως, για να επικαλεστούμε και το μόνο σωστό που λέει αυτοαναιρούμενος και ο ίδιος ο συγγραφέας: «τότε οι αντιδράσειςδεν θα έρθουν μόνον ή κυρίως από την Αριστερά. Μάτια έχουμε και βλέπουμε τι συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη».

Αλήθεια, όσοι αυτάρεσκα δηλώνουν σήμερα αριστεροί στην Ελλάδα, έχουν μάτια;


[1] «Ακόμα και με νεκρούς;» θα ρωτούσαμε προβοκατόρικα.

[2] Ο Δημήτρης Χρήστου είναι τακτικός αρθρογράφος της Αυγής και άκρατος υπερασπιστής της κυβερνητικής πολιτικής. Τα υπόλοιπα άρθρα του συστηματικά κινούνται στο ίδιο πνεύμα.  (http://www.avgi.gr/article/10811/7344131/poioi-kai-pos-kathorizoun-tis-arches-tes-aristeras- )

επιστροφή στην κορυφή