Menu

stasibanner

Ο Σουλτάνος Δήμαρχος και τα παραμύθια της Χαλιμάς

Σε παλαιότερη ανάρτησή μας (Πολιτική πενία … «σκάνδαλα» κατεργάζεται) είχαμε αναφερθεί στην προσπάθεια που έκανε τμήμα της αντιπολίτευσης, πολιτικές πρωτοβουλίες της δημοτικής αρχής να τις παρουσιάσει ως σκάνδαλα ακόμα και με την έναρξη της θητείας της. Έτσι δημοσιεύματα περί «ημετέρων», «εκλογικής πελατείας», «αδιαφάνειας» κλπ έκαναν τακτικά την εμφάνισή τους, κυρίως από το γνωστό μπλογκ επικεφαλής παράταξης της αντιπολίτευσης. Τότε είχαμε γράψει ότι αυτή η προσπάθεια έχει σαν στόχο να αποδείξει ότι «όλοι ίδιοι ήμαστε», στοχεύοντας κυρίως σε εκείνο το κοινό που ειδικά λόγω της κρίσης απορρίπτει συλλήβδην ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό.

Πέρασαν δυόμιση χρόνια από τότε και σιγά σιγά τα εν λόγω δημοσιεύματα περιορίστηκαν, εκτός από ελάχιστους που επιμένουν να κρίνουν «εξ ιδίων τα αλλότρια». Ο λόγος είναι απλός. Η αγορά (τοπική αλλά και γενικότερη) πλέον γνωρίζει ότι συναλλαγές οποιουδήποτε τύπου σε αυτό το δήμο δεν γίνονται, τα κάθε είδους ρουσφέτια προς άγρα εκλογικής πελατείας απλά εξαφανίστηκαν, ενώ και το προσωπικό του δήμου βιώνει στην καθημερινότητά του την προσπάθεια της διοίκησης να τηρηθεί με κάθε τρόπο η νομιμότητα σε κάθε τομέα εμπλοκής του. Πολύ δε περισσότερο ότι καταβάλλεται ιδιαίτερη προσπάθεια  ώστε να προστατευθούν το δημόσιο χρήμα, τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου αλλά και η ισότιμη αντιμετώπιση όλων των δημοτών.

Ως νέο λοιπόν πεδίο αντιπαράθεσης με τη διοίκηση ανακαλύφθηκε το πεδίο του «αυταρχισμού». Πρόκειται για πεδίο σαφώς πιο περιορισμένων δυνατοτήτων από το πρώτο, αλλά οι εμπνευστές του πιστεύουν ότι μπορεί να δημιουργήσει συσπειρώσεις από τρείς διαφορετικές ομάδες. Από εκείνους που βιώνουν τον αυταρχισμό της κεντρικής εξουσίας και απορρίπτουν στο σύνολό του το πολιτικό προσωπικό. Από  δημοκρατικών φρονημάτων πολίτες που αντικειμενικά σε θέματα αυταρχισμού διαθέτουν αυξημένη ευαισθησία αλλά κυρίως από όσους ερμηνεύουν ως «αυταρχισμό» την απώλεια των προνομιακών σχέσεων που μέχρι πρόσφατα διατηρούσαν διαπλεκόμενοι με τις δομές της τοπικής εξουσίας.

Η περίπτωση του ΠΑΚ και της έξωσής του από το χώρο που κατείχε είναι απολύτως ενδεικτική. Χαρακτηρισμοί όπως φασίστες, κατάλυση της δημοκρατίας, σουλτάνος, αυταρχική συμπεριφορά και άλλα γλαφυρά χρησιμοποιήθηκαν κατά την κάλυψη του γεγονότος εις βάρος της δημοτικής αρχής.

Έτσι η αυθαίρετη συνέχιση της λειτουργίας ενός χώρου που σφραγίστηκε από την πολιτεία γιατί δεν είχε άδεια λειτουργίας εμφανίζεται ως δικαίωμα.

 Η αυθαίρετη κατάληψη ενός δημόσιου χώρου και η εκμετάλλευσή του με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια παρουσιάζεται ως δικαίωμα, ενώ η διεκδίκησή του από το νόμιμο ιδιοκτήτη του ως «αυθαιρεσία».

Η λειτουργία ενός αθλητικού χώρου χωρίς τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας που έχει θεσπίσει η πολιτεία χαρακτηρίζεται ως δικαίωμα. Η προσπάθεια να επιβληθούν και να τηρούνται αυτά τα μέτρα ασφαλείας προς όφελος όλων χαρακτηρίζεται ως «φασισμός».

Η συστηματική άρνηση του συλλόγου να απομακρυνθεί για δύο και πλέον χρόνια προκειμένου να εκτελεστούν οι απαραίτητες εργασίες ώστε να αδειοδοτηθεί ο χώρος παρουσιάζεται ως δικαίωμα. Το δικαίωμα των πολιτών να χρησιμοποιούν έναν αθλητικό χώρο ασφαλή και με νόμιμη άδεια λειτουργίας χαρακτηρίζεται ως «αυταρχισμός».

Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας.

 ‘Η για να ακριβολογούμε, πρόκειται για την υιοθέτηση μιας γνωστής μας πραγματικότητας, που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες σε κάθε πτυχή του δημόσιου και ιδιωτικού βίου. Την πραγματικότητα της γενικευμένης αυθαιρεσίας σε σημείο που αυτή να θεωρείται φυσιολογικό δικαίωμα. Από την αυθαίρετη δόμηση και την ανεξέλεγκτη ρύπανση μέχρι την παράνομη στάθμευση και το φακελάκι. Η διάχυση της αυθαιρεσίας, η κατάργηση των όποιων κανόνων ή ακόμα και της κοινής λογικής, η ως εκ τούτου αναγκαστική διαπλοκή με θύλακες της εξουσίας προκειμένου να παραμείνει ή να αγνοηθεί η αυθαιρεσία, παρά το ότι φαινομενικά φαίνεται να κινείται σε αντίθεση με το κράτος και τους νόμους του, ουσιαστικά αποτελεί τον κύριο μηχανισμό αναπαραγωγής και επιβίωσης της ίδιας της εξουσίας. Εντάσσεται πρώτα από όλα στη συστηματική προσπάθεια της εξουσίας να τσακίσει κάθε έννοια συλλογικού και κοινωνικού συμφέροντος, εκπαιδεύοντας  έναν ολόκληρο λαό στη λογική του ατομισμού, της αποχής ή της αδιαφορίας, της διαπλοκής. Τα βήματα από την αποδοχή αυτής της λογικής μέχρι την αποδοχή ότι νόμος είναι ο νόμος του αυθαιρετούντος διαπλεκόμενου  είναι ελάχιστα. Και αυτό είναι φασισμός.

Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς παραμύθια.

επιστροφή στην κορυφή