Menu

stasibanner

Μία απαραίτητη απάντηση στη "θλίψη" του κ.Αγγελή

Ο κ. Αγγελής είναι ένας σοβαρός και εγγράμματος άνθρωπος. Έτσι η θλίψη του για τα δύο καταστήματα που έκλεισαν στην κεντρική πλατεία δεν αποκλείεται να είναι αληθινή. Τα υπόλοιπα όμως σημεία του άρθρου του που δημοσιεύτηκε στον τοπικό ηλεκτρονικό τύπο μάλλον δεν χαρακτηρίζονται από ειλικρίνεια ή σοβαρότητα.
Εξηγούμαστε λοιπόν:
Πράγματι το Χαλάνδρι απαξιώνεται και υποβαθμίζεται. Όχι όμως τα τελευταία τρία χρόνια αλλά δεκαετίες ολόκληρες. Από τη δεκαετία του 80, όταν εργολάβοι αλλά και ντόπιοι Χαλανδραίοι ανακάλυψαν το Ελντοράντο της αντιπαροχής. Και από την ίδια δεκαετία, όταν το Χαλάνδρι επιλέχθηκε για να αποτελέσει το εμπορικό κέντρο όλης της ευρύτερης περιοχής που παράλληλα με το Χαλάνδρι αναπτύσσονταν ταχύτατα.
Για κάποιους εκείνες οι δεκαετίες ήταν όντως «χρυσές». Πρώην αμπέλια και μποστάνια έγιναν πολυκατοικίες, εκτοξεύτηκαν τα ενοίκια στο εμπορικό κέντρο, τεράστια ποσά άλλαξαν χέρια κάτω από το τραπέζι λόγω του λεγόμενου «αέρα». Τα παλιά παραδοσιακά καταστήματα της πόλης – όσα τουλάχιστον δεν ήταν ιδιόκτητα – δεν άντεξαν στον ανταγωνισμό και εξαφανίστηκαν για να αντικατασταθούν από καταστήματα «φίρμες».
Κάποιοι λοιπόν ζούσαν τη «χρυσή» τους εποχή, αλλά η πόλη πέθαινε. Διπλασίασε, τριπλασίασε, τετραπλασίασε τον πληθυσμό της, δεκάδες εταιρείες εγκαταστάθηκαν στις κεντρικές λεωφόρους που την περιβάλουν, αλλά η ίδια δεν πολλαπλασίασε τους ελεύθερους χώρους της, δεν μεγάλωσαν τα πεζοδρόμιά της, δεν διπλασιάστηκαν οι δρόμοι της που κλήθηκαν να υποδεχθούν πολλαπλάσια αυτοκίνητα, δεν αυξήθηκαν οι υποδομές της. Η αδόμητη γη χτίστηκε αλλά η αντιπλημμυρική προστασία της πόλης έμεινε στα χαρτιά. Συνοικίες της πόλης, που πληθυσμιακά ξεπερνούν πόλεις της επαρχίας, έμειναν χωρίς ούτε μία πλατεία. Πλατεία Χίου, πλατεία Φλύας, πλατεία Δούρου. Έμειναν μόνο τα ονόματα αφού χαρακτηριστικά σημεία της πόλης εξαφανίστηκαν στο όνομα του real estate και της στρεβλής ανάπτυξης που προωθούσαν με αγαστή συνεργασία η εκάστοτε κεντρική εξουσία με την τοπική δημοτική αρχή.
Άλλωστε οι προηγούμενες δημοτικές αρχές, για δεκαετίες, κοιμούνταν «τον ύπνο του δικαίου» (ή του αδίκου) εγκλωβισμένες στο στρεβλό όνειρο της ανάπτυξης και στην εξυπηρέτηση μικρών και μεγάλων συμφερόντων. Σε μία εποχή που το χρήμα «έρρεε» στις ιδιωτικές τσέπες, που τα διάφορα ευρωπαϊκά πακέτα διαδέχονταν το ένα το άλλο, αυτή η πόλη δεν απέκτησε τίποτα δικό της. Έμεινε χωρίς ιδιόκτητο δημαρχείο πληρώνοντας για δεκαετίες αδρά για τη στέγαση των υπηρεσιών, χωρίς χώρους πολιτισμού, χωρίς ιδιόκτητους χώρους υποδομών, με υποτυπώδεις χώρους αθλητισμού, με ελλιπείς χώρους εκπαίδευσης. Έμεινε χωρίς ανάσα.
Αλλά οι απερχόμενες και επερχόμενες διοικήσεις συνέχιζαν απτόητες το μη έργο τους. Ακόμα και χώροι που τυχαία επιβίωσαν για να θυμίζουν κάτι από τα παλιά μπήκαν στο στόχαστρό τους. Ας θυμηθούμε τα πιο πρόσφατα. Το διατηρητέο εργοστάσιο Δουζένη κατεδαφίστηκε με τη συμβολή της τότε διοίκησης. Η μετεγκατάσταση του υπουργείου Οικονομικών με τα χιλιάδες τετραγωνικά στα 30 στρέμματα του Νομισματοκοπείου έγινε ασμένως αποδεκτή από την ίδια διοίκηση Ζαφειρόπουλου. Μεγαλειώδη σχέδια για την «αναβάθμιση» της Ρεματιάς (πάντα με πολύ τσιμέντο) έκαναν την εμφάνισή τους διαχρονικά. Θλίψη, αλλά η θλίψη παρέμεινε στους κατοίκους της πόλης και δεν άγγιξε τα στελέχη των τότε διοικήσεων.
Ήρθε και η κρίση του 2010 με τη συμβολή των κομματικών φίλων των δημοτικών διοικήσεων. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους. Εκατοντάδες εμπορικά μικροκαταστήματα έκλεισαν για άλλη μία φορά και αντικαταστάθηκαν από διασκεδαστήρια κάθε τύπου, όπως άλλωστε έγινε σε πολλά σημεία σε όλη την Ελλάδα. Μια χώρα που πεθαίνει διασκεδάζοντας. Ή καλύτερα, κάποιοι που μπορούν ακόμα να διασκεδάζουν, διασκεδάζουν σε μια χώρα που πεθαίνει. Αυτό όμως είχε και έχει κοντά ποδάρια. Γιατί η βραδινή διασκέδαση έχει τους δικούς της νόμους, είναι εφήμερη και μετακινείται ακολουθώντας τη μόδα και τα όσα προστάζουν τα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης και το life style. Και αλλοίμονο στην πόλη που στηρίζεται σε αυτό για να επιζήσει.
Όσα περιγράψαμε δεν ήταν νομοτελειακό να συμβούν. Είναι το απτό αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής και οικονομικής αντίληψης που θεωρεί ότι την ανάπτυξη θα τη φέρει η ανεξέλεγκτη και χωρίς σχέδιο ανάπτυξη της «επιχειρηματικότητας» στην οποία οφείλουν να υποτάσσονται όλα τα υπόλοιπα. Το περιβάλλον, οι ζωές των εργαζομένων, η καθημερινότητα των απλών ανθρώπων.
Η Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου πιστεύει ακριβώς το αντίθετο. Η βελτίωση της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων, η προστασία του περιβάλλοντος, ο προσεκτικός σχεδιασμός πολεοδομικών ή άλλων παρεμβάσεων μπορεί σταδιακά να ανατρέψει τη σημερινή μορφή της πόλης αλλά και να δημιουργήσει τους όρους για την ανάπτυξη και επιχειρηματικών δράσεων. Στους συγκεκριμένους τομείς αλλά και σε άλλους, πάντα όμως με γνώμονα την προστασία της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων και που περιβάλλοντος.
Τα όσα υλοποίησε η νέα διοίκηση του δήμου, σε τρία μόλις χρόνια, δεν έλυσαν μόνο προβλήματα δεκαετιών αλλά αποτελούν τμήματα ενός συνολικότερου σχεδιασμού σε αντίθεση με τις μέχρι τώρα αποσπασματικές παρεμβάσεις.
Η εφαρμογή του τοπικού σχεδίου διαχείρισης απορριμμάτων και η λειτουργία του νέου χώρου της υπηρεσίας Καθαριότητας δεν θα λύσει μόνο το πρόβλημα της καθαριότητας στην πόλη συμβάλλοντας και στην αύξηση των θέσεων εργασίας αλλά θα δώσει τέλος και στο οξυμένο πρόβλημα καθαριότητας στο εμπορικό κέντρο.
Όσον αφορά την απόκτηση των άλλων χώρων εντάσσονται σε έναν μακρόπνοο σχεδιασμό δημιουργίας ενός «δακτυλίου» διαφορετικών «πόλων δραστηριότητας» ήπιας χρήσης στα όρια της πόλης. (Πολιτιστικός χώρος στο Νόμπελ, αθλητικός χώρος στο Πέρκιζας σε συνδυασμό με πάρκο και δράσεις αθλητισμού στο Σκεπαστό της Αττικής οδού, πάρκο στο Νομισματοκοπείο, κτήμα Δουζένη σε σύνδεση με τον αθλητικό χώρο στο Μάρκος Παπαδάκης). Η σύνδεση των χώρων αυτών μεταξύ τους αλλά και με το εμπορικό κέντρο της πόλης και μάλιστα με εναλλακτικούς τρόπους πρόσβασης μπορεί να συμβάλλει στην αναβάθμιση του τελευταίου αλλά και να προσελκύσει εκτός από τους κατοίκους της πόλης και ένα διαφορετικό κοινό.
Προφανώς λοιπόν, στο άμεσο μέλλον, αξίζει να «μετρηθούμε για το πώς θέλουμε το Χαλάνδρι, σε μια συζήτηση απαλλαγμένη από ιδεοληψίες, σε μια συζήτηση ουσιαστική και δημιουργική» όπως προτείνει ο κύριος Αγγελής. Με μία διαφορά βέβαια. Το δικό τους Χαλάνδρι το ζήσαμε και το ζούμε.

Υγ: Ο κ Αγγελής σε μία προσπάθεια να μειώσει τη νέα δημοτική αρχή προσομοιάζει τη διοίκησή της με «Μπολιβαριανή Δημοκρατία». Ο Μπολιβάρ τιμάται σε όλη σχεδόν τη Λατινική Αμερική ως αγωνιστής για την ανεξαρτησία της από την Ισπανική κυριαρχία με τον ίδιο τρόπο που εμείς τιμούμε τους αγωνιστές του 1821. Έφερε δε το προσωνύμιο «ο ελευθερωτής». Φαίνεται ότι ακόμα και αυτός πιστεύει ότι η νέα διοίκηση του δήμου απελευθέρωσε το Χαλάνδρι από τη δική τους κυριαρχία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μία απαραίτητη απάντηση στη "θλίψη" του κ.Αγγελή
επιστροφή στην κορυφή