Menu

stasibanner

Αναδρομή στην Ρεματιά του σχεδίου Σταματιάδη του 1988

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1988 είδα κάπου μιαν ανακοίνωση του Δήμου για την παρουσίαση Σχεδίου «Διαμόρφωση και Ανάδειξη της Ρεματιάς».

Διαβάστε περισσότερα...

Οδοιπορικό στην Λέσβο των προσφύγων (Α΄ μέρος)

Βρέθηκα στη Λέσβο 28/8-1/10/15 συνοδεύοντας μια επίσημη διερευνητική αποστολή της Unicef. Σ' αυτήν συμμετείχαν διαπιστευμένοι επαγγελματίες από Γενεύη, Νέα Υόρκη και Ατλάντα, ένας φωτογράφος, ένας κινηματογραφιστής, ένας συντάκτης και μία διερμηνέας. Σκοπός ήταν να ερευνηθεί το γεγονός της μετακίνησης προσφύγων και να αποτυπωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο στις πραγματικές του διαστάσεις. Εγώ ανέλαβα να βοηθήσω την αποστολή να επισκεφθεί τους χώρους όπου ήταν σε εξέλιξη η άφιξη των κατατρεγμένων με τις γνωστές βάρκες από τα τουρκικά παράλια.

Το πρώτο σοκ το πήρα καθώς το αεροπλάνο χαμήλωνε για να προσγειωθεί και στις ακτές του νησιού φαινόταν η πορτοκαλί γραμμή από τα σωσίβια που αφήνουν οι πρόσφυγες μόλις πατήσουν το πόδι τους στη στεριά. Στη Μυτιλήνη συνάντησα τον δικηγόρο Κώστα Κορδώνη, εθελοντή της Unicef, ο οποίος με σύστησε στην Αστυνομία και κάναμε τις διαδικασίες για να μας επιτραπεί η είσοδος στα Κέντρα Υποδοχής. Με πήγε επίσης στο γραφείο του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, όπου βρίσκεται η Ζωή Λειβαδίτου, μια απερίγραπτη ακτιβίστρια γιατρός, που καλείται να προσφέρει τις πρώτες βοήθειες και συγκεντρώνει τα χρειαζούμενα για να τα διανείμει στους πρόσφυγες... Συγκινητική εμπειρία ....

Εκεί έρχονταν κάθε λίγο και άλλοι εθελοντές, ντόπιοι επί το πλείστον, για να φέρουν ή να ζητήσουν πράγματα και να δηλώσουν διαθεσιμότητα. Ανάμεσά τους ο Σταύρος Μυρογιάννης (ανιψιός του ήρωα του Πολυτεχνείου) ο οποίος ανήκει σε ομάδα καταδρομέων που κάνουν διασώσεις. Οι ΜΚΟ έρχονται η μια μετά την άλλη, όπως και οι ξένοι πρεσβευτές, αλλά όπως λέει η Ζωή, «οι περισσότεροι λένε την άποψή τους και εμφανίζονται εκεί που υπάρχουν τηλεοράσεις»!
Τόσο τα δύο μέλη που ήρθαν νωρίτερα όσο και εγώ κάναμε τις πρώτες αναγνωριστικές επισκέψεις και επαφές. Το βράδυ βρεθήκαμε όλη η αποστολή μαζί και συζητήσαμε το πλάνο. Αποφασίσαμε να βρεθούμε το συντομότερο κοντά στους χώρους άφιξης και διάσωσης. Έτσι προγραμματίσαμε να ξυπνήσουμε το πρωί στις 5 για να πάμε στη Σκάλα Συκαμιάς, όπου γίνονται οι περισσότερες αφίξεις. Νοικιάσαμε 2 αυτοκίνητα διότι είχαμε να μεταφέρουμε και πολλά μηχανήματα. Μαζί μας ήταν και μία φοιτήτρια του Πανεπιστημίου της Αθήνας από το τμήμα ΜΜΕ και Επικοινωνία, η οποία προσφέρθηκε να βοηθήσει εθελοντικά.

Δεύτερη μέρα με την αντιπροσωπεία της UNICEF στη Λέσβο
Έχετε ακούσει αυτό που λένε «άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις»; Ε, λοιπόν σήμερα είδαμε αυτό που δεν μπορούμε να φανταστούμε όταν ακούμε να το περιγράφουν: Τις εικόνες από την άφιξη των προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα από τα τουρκικά παράλια. Στην περιοχή της Σκάλας Συκαμιάς στη βορειοδυτική πλευρά της Λέσβου, η μια μετά την άλλη καταφτάνουν οι βάρκες των απελπισμένων. Πολλές ακόμα στην Εφταλού και στο Μόλυβο, λιγότερες στην περιοχή του αεροδρομίου. Οι σκηνές που εκτυλίσσονται είναι συγκλονιστικές. Οι βάρκες είναι μαύρες, φουσκωτές, μήκους 8-10 μέτρων περίπου αλλά «φορτωμένες» με 50-60 άτομα η κάθε μια τουλάχιστον. Τη μηχανή τη χειρίζονται οι ίδιοι οι πρόσφυγες πλέον, αλλά δεν τα καταφέρνουν πάντα καλά.
Καθώς μία βάρκα πλησίαζε στην ακτή και, ενώ βρισκόταν σε απόσταση μικρότερη από 100 μέτρα, άρχισε να βουλιάζει. Χέρια και κουπιά υψώνονταν, φωνές ακούγονταν καλώντας σε βοήθεια, αλλά οι εθελοντές που βρίσκονταν στην περιοχή δεν μπορούσαν να φτάσουν γρήγορα κοντά, διότι η ακτή είναι βραχώδης και ο δρόμος όπου είχαν σταματήσει με τα αυτοκίνητά τους σε τέτοιο υψόμετρο, ώστε χρειάζονταν χρόνο για να προσεγγίσουν. Για καλή τους τύχη ένα σκάφος του λιμενικού που είχε ξεκινήσει την περιπολία του αρκετή ώρα πριν, φάνηκε στον ορίζοντα. Πλησιάζει αργά-αργά και η αγωνία κορυφώνεται, θα προλάβει να φτάσει κοντά τους; Οι πρόσφυγες φωνάζουν όσο δυνατότερα μπορούν. Ευτυχώς τα κατάφερε! Με σταθερή ταχύτητα οι λιμενικοί πλησίασαν, έδεσαν τη βάρκα με σκοινί και βοήθησαν τους επιβάτες της να επιβιβαστούν στο ελληνικό σκάφος.

Δεν πέρασε πολλή ώρα και μια άλλη βάρκα πλησίασε την ακτή, αλλά καθώς ένας πρόσφυγας προσπάθησε να την τρυπήσει, όπως τους έχουν υποδείξει, ο αέρας που εκτινάχτηκε με δύναμη τον πέταξε στη θάλασσα. Εκείνος άρχισε να κολυμπάει και να καλεί σε βοήθεια με κινήσεις των χεριών και με φωνές. Ένας Νορβηγός που βρισκόταν κοντά, έτρεξε ως την ακτή, βούτηξε κατευθείαν στο νερό, τον αγκάλιασε και τον βοήθησε να βγει έξω. Πλησιάσαμε κι εμείς εκεί και ευτυχώς είχα μαζί μου ένα από αυτά τα μεταλλικά καλύμματα του σώματος που κρατούν τη θερμοκρασία σταθερή, (μου το είχε δώσει η Ζωή Λειβαδίτου για να έχω ένα δείγμα από το είδος αυτό που έχουν ανάγκη). Έτσι σώθηκε ο άνθρωπος από πνιγμό και από πνευμονία. Ο Σύριος πρόσφυγας φανερά ικανοποιημένος, αφού ζεστάθηκε, άρχισε να ρωτάει με αγωνία πού πήγε η οικογένειά του με το σκάφος του λιμενικού και πώς θα τους βρει. Ευτυχώς ο Patric προθυμοποιήθηκαν να τον πάνε ως το Μόλυβο.

Η επόμενη βάρκα σκίστηκε χτυπώντας στα βράχια. Αμέσως μια ομάδα Ισπανών διασωστών που είχαν έρθει με όλον τους τον εξοπλισμό έπεσε στον νερό και έβγαλε πρώτα τα παιδιά και μετά τους μεγάλους.
Καθώς βγαίνουν, ο αέρας σκίζεται από τα επιφωνήματα χαράς και τα χειροκροτήματα, ενώ η ανάσα ακούγεται δυνατή, η καρδιά καλπάζει και τα μάτια τρέχουν από τη συγκίνηση. Ο νους δε μπορεί ακόμα να πιστέψει ότι τα πόδια πατούν σε ασφαλές έδαφος! Κάποιοι κάνουν το σήμα της νίκης, άλλοι προσεύχονται, σκύβουν και φιλούν τα βότσαλα, ντόπιοι και ξένοι αγκαλιάζονται και απ' τη μια ακούγονται καλωσορίσματα και από την άλλη ευχαριστίες. Μία Σύρια που δε φορούσε μαντήλα ξέκοψε λιγάκι από τους άλλους. Την ακολούθησα με το βλέμμα μου και όταν κατάλαβε ότι την κοιτούσα με κοίταξε κι αυτή. Ήταν άραγε χριστιανή; Πλησίασε ένα κορίτσι που μάλλον ήταν η κόρη της και άρχισε να με κοιτάει και να κλαίει, αλλά κάπου-κάπου χαμογελούσε! Κατάλαβα, ήταν δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης!
Μα όλοι είναι βρεγμένοι! Έλληνες και ξένοι εθελοντές τους δίνουν αμέσως στεγνά παπούτσια και ρούχα και απλώνουν τα βρεγμένα τους σε ένα φράχτη για να στεγνώσουν, ώστε να τα φορέσουν άλλοι αργότερα. Μια βελγίδα η Annabell μαζεύει τα παιδικά ρούχα για να τα πλύνει στο σπίτι της και να τα φέρει την επομένη καθαρά και σιδερωμένα.

Mια αμερικανίδα νοσηλεύτρια και ένας κολομβιανός γιατρός ρωτάνε αν κάποιος χρειάζεται ιατρική βοήθεια, ενώ η Φανή (η φοιτήτρια) βοηθάει μια ηλικιωμένη πρόσφυγα να περπατήσει γιατί, πατώντας στις πέτρες της παραλίας, γύρισε το πόδι της και πονάει. Εγώ εντοπίζω ένα μωρό που δεν είναι πάνω από τριών μηνών και απορώ πώς δεν κλαίει, παρόλο που είναι από τη μέση και κάτω βρεγμένο. Ποιος ξέρει τι άλλο έχει τραβήξει το κορμάκι του γεννημένο στο λαβύρινθο της εξορίας, στους μαύρους δρόμους της προσφυγιάς.
Μια ομάδα Ελλήνων και Αλβανών τσακώνονται για το ποιος θα πάρει τη μηχανή της βάρκας για να την ξαναπουλήσει ...απέναντι. Ευτυχώς! διότι αν μείνει εκεί, θα σπάσει και αιχμηρά κομμάτια μετάλλου και γυαλιού θα σκορπιστούν στην ακτή. Την ίδια στιγμή μια ομάδα Σουηδών οικολόγων προσπαθεί να απομακρύνει τα πλαστικά απομεινάρια της βάρκας για να μην τα παρασύρει το κύμα και ξαναβρεθούν στη θάλασσα.

Παρά τα αλλεπάλληλα δρομολόγια των αυτοκινήτων καθαριότητας του δήμου και παρά τα τόσα φορτώματα που κάνουν οι υπάλληλοι, μια ακτογραμμή περίπου 30 χιλιομέτρων μαυρίζει από τις σκισμένες πλαστικές βάρκες ή φωσφορίζει από τα βουνά με τα πορτοκαλί σωσίβια. Είναι δυνατόν ο δήμος να υπόκειται στους μνημονιακούς περιορισμούς για την κατανάλωση βενζίνης;
Μετά τη διάσωση αρχίζει το μαρτύριο της πεζοπορίας, μέχρι να φτάσουν στη Μυτιλήνη όπου βρίσκονται τα κέντρα καταγραφής. Υπάρχουν λεωφορεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για να τους μεταφέρουν, αλλά οι περισσότεροι δεν το ξέρουν και ξεκινούν να κάνουν μια διαδρομή 50 χιλιομέτρων με τα πόδια ή με ωτοστόπ. Μια οργάνωση Νορβηγών έχει στήσει ολόκληρο νοικοκυριό σε κάποιο σημείο της ακτής, μοιράζει μπουκάλια νερού, χαρτομάντιλα, πάνες για τα μωρά, πακέτα ξηράς τροφής. Η οργάνωση «Ο άλλος άνθρωπος» έχει στήσει ολόκληρη κουζίνα στο ύπαιθρο με ένα μεγάλο καζάνι με φαγητό που βράζει. Ένας νεαρός ιερωμένος περνάει με ένα μικρό λεωφορείο και παραλαμβάνει μητέρες και παιδιά. Οι υπόλοιποι περπατάνε, περπατάνε... κάποιοι σωριάζονται στην άκρη του δρόμου αποκαμωμένοι. Κάποιους τους παίρνουν τα αυτοκίνητα των εθελοντών ή ακόμα και των δημοσιογραφικών συνεργείων, αλλά είναι τόσο λίγοι... Με δυσκολία πείσαμε κι εμείς μια μητέρα με το κοριτσάκι της να έρθει στο αυτοκίνητό μας. Έχει δίκιο να φοβάται μετά από όσα έχει δει...


Μέχρι τη μία το μεσημέρι είχαμε μετρήσει 25 βάρκες. Οι Αστυνομικοί μου είπαν ότι την προηγούμενη μέρα έφτασαν 44 βάρκες. Το βράδυ από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου είδα πάλι κόσμο να περπατάει από την περιοχή του αεροδρομίου προς την πόλη. Εκεί η απόσταση είναι 3-4 χιλιόμετρα, αλλά έχουν κάνει πολύ περισσότερες ώρες μέσα τη βάρκα από την απέναντι ακτή. Μαζί τους και μικρά παιδιά που βαδίζουν βουβά δίπλα στους γονείς τους. Στο λιμάνι εμφανίστηκαν δύο αδερφάκια από το Αφγανιστάν, που ζητούσαν χρήματα για να βγάλουν το εισιτήριο για Πειραιά. Είχαν άλλα τρία αδέλφια μας είπαν και μας έδωσαν να καταλάβουμε ότι ταξίδευαν χωρίς τους γονείς τους. Δεν τα πίστεψα, αλλά μήπως δεν είναι όλα πιθανά στον πόλεμο;
Τα τηλεοπτικά συνεργεία αμέτρητα, τα περισσότερα ξένα πλέον, διαγκωνίζονται ποιο θα πάρει την καλύτερη εικόνα, την πιο συγκινητική συνέντευξη. Κάποιες φορές δημιουργούν κλίμα έντασης, για να κάνουν λήψη με τον πρόσφυγα σε κατάσταση εκνευρισμού ή απογοήτευσης, για να δώσουν την εντύπωση ότι οι συνθήκες υποδοχής είναι άθλιες. (Άκουσα ότι μια μέρα έπεσε και ένα χαστούκι σε γυναίκα πρόσφυγα, δεν μπόρεσα να το επιβεβαιώσω, αλλά μετά την τρικλοποδιά της εικονολήπτριας σε έναν πρόσφυγα που κρατούσε και ένα μωρό δεν μου φάνηκε απίστευτο). Κι όμως! Με διαβεβαίωσαν ότι ακόμη κι ο πιο σκληρός «μπάτσος» της αστυνομίας ή του λιμενικού δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει δακρύσει, να μην έχει πληρώσει από την τσέπη του κάποια φάρμακα, ή να μην έχει φέρει από το σπίτι του τρόφιμα και ρούχα.


Δεκάδες είναι οι οργανώσεις που έχουν ανταποκριθεί στην έκκληση που έχουν απευθύνει οι συλλογικοί φορείς του νησιού: «Μη μας στέλνετε χρήματα, κάντε τα εισιτήρια και ελάτε να μας βοηθήσετε, δεν αντέχουμε, δεν επαρκούμε!» Αυτοί που τα βγάζανε πέρα αξιοθαύμαστα όταν είχαν 100 ή 200 πρόσφυγες κάθε μέρα και είναι ήδη εξαντλημένοι, τώρα έχουν να ανταποκριθούν σε 3.000-5.000 ανθρώπους την ημέρα. Έμαθα ότι κάποιοι ορκίστηκαν πάνω στο μνήμα του παπα-Στρατή να συνεχίσουν τον αγώνα του μέχρι τελικής πτώσεως.


Αυτή που σίγουρα δεν κουράζεται ποτέ είναι η Ζωή Λειβαδίτου. Είναι η 60χρονη γιατρός που δεν άνοιξε ιατρείο, που δε βολεύτηκε σε νοσοκομείο, αλλά όλη της τη ζωή την πέρασε σε περιοχές που αντιμετωπίζουν κρίση. 8 χρόνια στο Αφγανιστάν, λιγότερα στην Αϊτή, στο Νεπάλ, στη Γάζα στην Αφρική και ποιος ξέρει πού αλλού... Είναι αυτή που καλείται να προσφέρει ιατρική βοήθεια στους ανθρώπους που διασώζει το λιμενικό και, όπως μας είπε, είναι πολλοί οι άνθρωποι με ασθένειες και αναπηρίες, παιδιά με υδροκεφαλίες, μεγάλοι με σταφυλόκοκκο. Τουλάχιστον τρεις γυναίκες έχουν γεννήσει τα χέρια της μέσα στο σκάφος ή στο λεωφορείο που τις μετέφερε. Τη βοηθάνε όμως, όπως λέει, οι Γιατροί του Κόσμου και ομάδες Νορβηγών και Ισραηλινών γιατρών. Η χαρά της είναι τα χαριτωμένα και ευρηματικά παιχνίδια που προσφέρουν κάποιοι χορηγοί, ή διάφορα αυτοκόλλητα με ζώα και ήρωες του Ντίσνεϋ, για να βάζει στις πληγές των παιδιών. Εκείνο που δεν περιγράφεται είναι η συγκίνησή της όταν την ώρα της δουλειάς την αγκαλιάζουν χέρια μαθητριών από σχολές που έχει διδάξει σ' αυτά τα μέρη ή μητέρων που έχουν γεννήσει με τη βοήθειά της.


Θέλησα να φωτογραφίσω την ακτή με τα βουνά από σωσίβια και η Φανή με παρατήρησε: τι φωτογραφίζεις, δεν είναι μνημείο! Το σκέφτηκα και κατέληξα ότι είναι μνημείο και μάλιστα μνημείο απανθρωπιάς, βίας, μίσους, πένθους, σπαραγμού, αλλά και πίστης ότι μπορεί να υπάρξει καλύτερο αύριο, καλύτερος κόσμος! Γι' αυτό ριψοκινδυνεύουν οι πρόσφυγες. Γιατί πιστεύουν ακράδαντα ότι υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος και έχουν και αυτοί δικαίωμα μέσα σ' αυτόν!!!

Διαβάστε περισσότερα...

Για τον σύντροφο Βαγγέλη Τσακιρίδη που έφυγε από την ζωή πριν λίγες μέρες

Έφυγε από τη ζωή ο Βαγγέλης Τσακιρίδης. Ο αγαπημένος σιδεράς του Συνοικισμού. Ο κομμουνιστής από μικρή ηλικία. Ο δημοτικός σύμβουλος για τρεις συνεχόμενες τετραετίες μετά τη μεταπολίτευση. Ο φίλος και σύντροφος Βαγγέλης. Σεμνός και έντιμος από όποιο πόστο και αν βρέθηκε να αγωνίζεται.
Μαζί του χάθηκε ένα ακόμα κομμάτι από τη ζωντανή ιστορία αυτής της πόλης.

Διαβάστε περισσότερα...

Όταν η καρδιά της πόλης χτυπάει στην καρδιά ενός ανθρώπου. Τα Χριστούγεννα του Γιάννη

Ο Γιάννης δεν είναι ο οποισδήποτε Γιάννης. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας Γιάννης Αγιάννης  του 21ου αιώνα με πολλούς Ιαβέρηδες να τον κυνηγάνε. Την τραγικότητα του ήρωα του Ουγκώ δεν θα την φτάσει καθώς το κομμάτι ψωμί του Γάλλου Αγιάννη που η πείνα τον ώθησε να αρπάξει  δεν του αντιστοιχεί. Το δικό του το ψωμί βγάνει στον πάγκο του που πουλάει λουλούδια και Χριστουγεννιάτικα. Ο οποιοσδήποτε Χαλανδραίος μπορεί να τον συναντήσει στην διασταύρωση  των οδών Χαϊμαντά και Ανδρ. Παπανδρεου. Είναι εκεί για όλες τις μέρες των γιορτών με το χαμόγελο του ίδιο με της Τζοκόντα: πάντα αινιγματικό.giannis2

Διαβάστε περισσότερα...

Η νέα (Χαλανδραία) ηθοποιός και σκηνοθέτης, Μυρτώ Πανάγου, μιλά στο stasi.gr για τη νέα παράσταση "Μονάδα μέτρησης πόνου"

Επειδή η πόλη είναι πρωτίστως οι άνθρωποί της και επειδή η νεανική καλλιτεχνική δημιουργία είναι η ανάσα που της δίνει ζωή, ως stasi.gr με χαρά παρουσιάζουμε νέους Χαλανδραίους δημιουργούς. Ο λόγος πρόκειται για την Μυρτώ Πανάγου *, την οποία ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Μονάδα μέτρησης πόνου» που σκηνοθέτησε και στην οποία συμμετέχει ως ηθοποιός.

 Η παράσταση θα παιχτεί από τις 07 έως τις 10 Μαΐου, στο Εθνικό Θέατρο.

 Λίγα λόγια για το έργο από την ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου. 

11208918 10153054078303192 1840148422 n

"Είναι ο πόνος σύμφυτος με την ύπαρξη; Έχουμε γεννηθεί για να πονάμε; Πώς υπομένουμε τις αντιξοότητες και τις πίκρες της ζωής; Τι αντίδοτο υπάρχει στη δυστυχία; Είναι η αυτοκτονία λύση; Ποιος είναι ο απόηχος μιας αυτοκτονίας; Τι ίχνος αφήνει ο εθελούσιος θάνατος αλλά και το πέρασμα από τη ζωή; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που αρθρώνουν τα τρία διηγήματα δύο νεοελλήνων πεζογράφων της γενιάς του 1880 που συνθέτουν την παράσταση· «Ο μαύρος γάτος» (1916) του Ιωάννη Κονδυλάκη, η «Αρκούδα» (1893) και ο «Aυτόχειρ» (1895) του Μιχαήλ Μητσάκη. Αν στα δύο πρώτα η ζωή είναι μια κατάσταση οξέως πόνου, όπου άνθρωποι και ζώα κινούνται στο όριο της σωματικής και ψυχικής αντοχής, στο τελευταίο η ζωή κυλά αδιατάραχτη ύστερα από ένα ακόμη «απονενοημένο διάβημα», χωρίς να δίνονται κανενός είδους εξηγήσεις. Σε μια εποχή που ο πόνος είναι διάχυτος, η απελπισία χτυπά την πόρτα και του μέχρι πρότινος σίγουρου για τον εαυτό του, και η αυτοκτονία εξαπλώνεται σαν επιδημία, καταφεύγουμε στην παλαιότερη ελληνική λογοτεχνία ως ένα μέσο για να ξορκίσουμε τους φόβους μας – και να γιατρευτούμε."

 

 

Οι περισσότερες «δύσκολες» λέξεις ορίζονται εύκολα. Ο πόνος, μία απόλυτα καθημερινή λέξη, ποια κατάσταση ακριβώς είναι; 

Πριν καλά καλά ξεκινήσει η παράσταση, αναγράφεται σε  βιντεοπροβολή η φράση "τί είναι ο πόνος ;" Έχεις δίκιο ότι όλες οι λέξεις-και οι πιο δύσκολες ακόμα-έχουν βρει τον ορισμό τους, έχουν βρει το κουτάκι τους. Παρόλαυτα στην περίπτωση του πόνου διαπίστωσα ότι τα πράγματα δεν είναι σε καμία περίπτωση τόσο καθαρά. Ακόμα και τώρα λοιπόν που έχουμε φτάσει στο τέλος της διαδρομής παραδέχομαι ότι ούτε εγώ μπορώ να δώσω μια ξεκάθαρη εικόνα ως προς το τί είναι ο πόνος. Όλη αυτή η παράσταση λειτούργησε σαν μια αφορμή να προβληματιστούμε και εμείς πάνω σε αυτό. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι κατά τη διάρκεια των προβών μου φωτίστηκε πολύ το δίπολο πόνος=μόνος. Ότι δηλαδή ο πόνος μέσα σε όλο αυτό που σου προκαλεί , έχει και την τάση να σε απομονώνει. Να σε κάνει να κλείνεσαι όλο και πιο βαθιά σε αυτόν από το να τον μοιράζεσαι με άλλους.

Μονάδα μέτρησης πόνου: Πρόθεσή σας ποια είναι; Και πως λειτουργεί ο πόνος σαν πηγή έμπνευσης, ειδικά σε μία εποχή που οι «μονάδες μέτρησης πόνου» μοιάζουν ανησυχητικά υψηλές;

Να θυμηθούμε τη λογική του μοιράζομαι, του επικοινωνούμε τέτοιες ιστορίες πόνου με στόχο τον προβληματισμό αλλά και μια αίσθηση αλληλεγγύης και συνύπαρξης. Και ναι.. η αλήθεια να λέγεται.. σαν πηγή έμπνευσης ο πόνος υπήρξε ιδιαίτερα αποδοτικός! Πάντα άλλωστε νομίζω πως ότι αγγίζει τόσο βαθιά κομμάτια της ύπαρξης,  προσφέρει και πλούσιο υλικό για εξερεύνηση. Παράλληλα οι συγκυρίες κάνουν τη συγκεκριμένη θεματική πιο επίκαιρη από ποτέ, οπότε προφανώς συνδεθήκαμε όλοι και ενεργοποιηθήκαμε έντονα κατά τη διάρκεια των προβών.

11104311-10153024252283192-1310321397-n49563

Η παράσταση που ετοιμάζεις αναφέρεται προφανώς στον πόνο που βιώνουν οι μυθιστορηματικοί ήρωες των βιβλίων αναφοράς σας. Πως συνδέεται ο ατομικός πόνος με το συλλογικό; Η επιλογή αυτών των εκδοχών πόνου σχετίζεται με τον πόνο που λίγο ή πολύ ολόκληρη η ελληνική κοινωνία νιώθει τα χρόνια της κρίσης; 

Αυτός ήταν ο στόχος. Ο πόνος που εκφράζεται σε αυτά τα διηγήματα-με υποκείμενο είτε έναν άνθρωπο, είτε ένα ζώο,-να εκφράσει το συλλογικό πόνο που μας εμπεριέχει όλους. Ο ατομικός πόνος δηλαδή που περιγράφεται στις ιστορίες αυτές να μη μείνει στη λογική μόνο του εκάστοτε υποκειμένου. Στόχος ήταν με μια συμβολική οπτική να φανεί ότι ο πόνος αυτός μπορεί να αφορά τον καθένα μας, μπορεί να είναι κομμάτι της ζωής όλων μας, να τον έχουμε βιώσει με έναν τρόπο και εμείς. Δεν ξέρω αν στην πράξη τελικά το πετύχαμε. Ξέρω όμως ότι προσωπικά αυτός ήταν ο λόγος που με ιντρίγκαραν τα συγκεκριμένα διηγήματα, ότι μας έδιναν έναν δρόμο ώστε να φωτίσουμε πόσο πόνο υφίστανται πλέον οι άνθρωποι κυκλωμένοι από μια κοινωνία βίας , αδιαφορίας , εκμετάλλευσης και μοναξιάς.

 Έμενες στο Χαλάνδρι εδώ και πολλά χρόνια. Στη γειτονιά του, ένας νέος άνθρωπος τι νιώθει; Σκηνοθέτης, πρωταγωνιστής, κομπάρσος, θεατής; Ποιος είναι ο ρόλος του νέου καλλιτέχνη στο μεγάλο σανίδι της γειτονιάς;

Ναι, ωστόσο το έφεραν έτσι οι συνθήκες που τα τελευταία χρόνια ξενιτεύτηκα στην περιοχή της Πανόρμου. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι, είτε από το μετερίζι του καλλιτέχνη, είτε του θεατή που ενημερώνεται, τα πράγματα στο Χαλάνδρι κινούνται πια με πολύ ουσιαστικούς ρυθμούς. Ενημερώνομαι για πολλές πρωτοβουλίες που παίρνει ο Δήμος για καλλιτεχνικές δραστηριότητες, συζητήσεις και ομιλίες ,καλλιτεχνικά φεστιβάλ. Όλα αυτά δίνουν ένα βήμα στα του πολιτισμού. Και βασικά όπως το θέτεις και εσύ: στα του πολιτισμού της γειτονιάς, στο μεγάλο θέατρο της γειτονιάς -που γενικά είχε ξεχαστεί, διαλυθεί θα έλεγα, φουλ τα τελευταία χρόνια..-

 

Ομάδα Moνάδα Μέτρησης Πόνου

Σκηνοθεσία: Μυρτώ Πανάγου11164737 620194631443751 8487559305746997160 n

Σκηνικά – Κοστούμια: Δανάη Ελευσινιώτη

Σχεδιασμός Φωτισμών: Ζωή Μολυβδά – Φαμέλη

Κίνηση: Στάθης Παπαναγιώτου

Video - Ήχος: Φωτεινή Τσάμη

Βοηθός σκηνοθέτη: Στάθης Παπαναγιώτου

Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Χριστίνα Λαρδίκου

Γενική Σύμβουλος: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου

Φωτογράφος: Jason Guelle

Παίζουν: Ηλίας Βογιατζηδάκης, Στεφανία Καλομοίρη, Μυρτώ Πανάγου

11186277 10153054078723192 1681024600 n



337970 10150366818808192 2146994826 o

 

*Η Μυρτώ Πανάγου είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις στο Θέατρο του Νέου Κόσμου , στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ,στον πολυχώρο Bios, στην Παραμυθοχώρα, στο Εθνικό Θέατρο κ.α Έχει συμμετάσχει στις ταινίες "Luton" , "Ευτυχία" καθώς και στη μικρού μήκου ταινία "Μέρες Ευημερίας". Διδάσκει θεατρικό παιχνίδι σε παιδιά από το 2011.

 

Διαβάστε περισσότερα...

Παρουσίαση του βιβλίου του Σ. Σακελλαρόπουλου, "Κρίση και Κοινωνική Διαστρωμάτωση στην Ελλάδα του 21ου αιώνα"

Αναδημοσιεύουμε από το bookia.gr το ρεπορτάζ από την παρουσίαση του βιβλίου του Σπύρου Σακελλαρόπουλου, "Κρίση και Κοινωνική Διαστρωμάτωση στην Ελλάδα του 21ου αιώνα", από τις εκδόσεις Τόπος. Ο συγγραφέας (πανεπιστημιακός -καθηγητής Παντείου, επιστημονικός διευθυντής της σειράς Σύγχρονη Ριζοσπαστική Θεωρία των εκδόσεων "Τόπος", μέλος του Πανελλαδικού Συντονιστικούς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), είναι μέλος της "Αντίστασης με τους Πολίτες του Χαλανδρίου". Στο τέλος της παρουσιάσhς είναι αναρτημένο βίντεο με ολόκληρες τις τοποθετήσεις των ομιλητών.

blog-sakellaropoulos

Oι Εκδόσεις Τόπος παρουσίασαν το βιβλίο του Σπύρου Σακελλαρόπουλου, «Κρίση και κοινωνική διαστρωμάτωση στην Ελλάδα του 21ου αιώνα», στο αμφιθέατρο τής ΕΣΗΕΑ στο κέντρο τής Αθήνας. Για το βιβλίο μίλησαν οι

ενώ τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος Βασιλική Σιούτη.

Η κα Σιούτη ευχαρίστησε το συγγραφέα για την παρουσία της και την τιμή τού συντονισμού τής συζήτησης. Εξήρε τις εκδόσεις Τόπος για το κύρος των εκδόσεων που μας προσφέρει, παίρνοντας ως παράδειγμα το συγκεκριμένο βιβλίο που «μελετάει τις δομές τής χώρας» όπως είπε.

Η παρουσίαση συνέπεσε με την επέτειο των 5 ετών από την έναρξη τής κρίσης, «5 χρόνια από το Καστελόριζο», όπως έμεινε στην ιστορία. Έκανε μία ιστορική αναδρομή στις εξελίξεις από τότε, τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν την κρίση και τα πεπραγμένα τους, αναφερόμενη και στη διεθνή κρίση συνδυάζοντάς της με την ελληνική.

Ιδιαίτερα καυστική ήταν η κα Σιούτη με τον Τύπο και το ρόλο του στην ενημέρωση τού λαού, «τα πανομοιότυπα άρθρα από τους συναδέλφους δημοσιογράφους», όπως είπε, «Συναδέλφοι; δεν ξέρω», σχολίασε χαρακτηριστικά.

«Το βιβλίο μελετάει την εξέλιξη τής κοινωνικής διαστρωμάτωσης και αντικρούει τα περί τέλους των κοινωνικών τάξεων και συγκρούσεων», είπε για το βιβλίο και έδωσε το λόγο στον Πέτρο Παπακωνσταντίνου.

Ο κος Παπακωνσταντίνου ευχαρίστησε με τη σειρά του το συγγραφέα για την τιμή τής πρόσκλησης. «Αυτό το βιβλίο είναι ο 3ος σταθμός μίας τριλογίας», είπε αναφερόμενος σαφώς σε προγενέστερη βιβλιογραφία τού συγγραφέα που συμπληρώνει το μελετητικό του έργο.

«Η κόκκινη γραμμή τού Σακελλαρόπουλου είναι να αναλύσει ως επιστήμονας και ως αριστερός την ελληνική κοινωνία, κάτι που είναι προϋπόθεση κοινωνικών μεταρρυθμίσεων», είπε για την αξία τού ερευνητικού έργου τού συγγραφέα.

«Στο πρώτο μέρος αποδομεί τα κυρίαρχα αστικά στερεότυπα για τις αιτίες τής κρίσης, το "ελληνικό φαινόμενο" δίνοντάς του "διεθνή διάσταση", τα "υπολείμματα μεταπολίτευσης", τον "υπέρογκο δημόσιο τομέα", το "βαλκανικό σοβιέτ"», ήταν οι τίτλοι που έδωσε σε αυτά τα στερεότυπα.

«O όγκος του ελληνικού δημόσιου τομέα ήταν στο μέσο τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, μιας Ε.Ε. με αρνητικές επιπτώσεις στη χώρα. Το χρέος και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ήταν ο συνδυασμός που έφερε τη χώρα στη θέση που βρίσκεται, με την ανθρωπιστική κρίση, τη διάλυση τής εργατικής τάξης και τής συλλογικότητας».

sakel 2

«Οπισθοχώρηση υπήρξε, εκτός από τα οικονομικά και τα εργασιακά, και στα δημοκρατικά δικαιώματα, με το "παρασύνταγμα" (όπως το αποκάλεσε), παραμερίστηκαν δικαιώματα λόγω έκτακτων αναγκών δημιουργώντας ένα μοντέρνο παρακράτος. Ζούμε μία επιδημία "ανεξάρτητων αρχών", όπως η "Ρυθμιστική αρχή ενέργειας" που το Δεκέμβριο αποφάσισε αυξήσεις για το Μάρτιο, μετά τις εκλογές».

«Στο δεύτερο μέρος, ο συγγραφέας αναπτύσσει την πολεμική του περί τέλους των τάξεων ενάντια σε μία υπερεθνική αστική τάξη. Βγάζει πολιτικά συμπεράσματα με σύνεση, χωρίς να προτρέπει δείχνοντας το δρόμο στην είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο προοπτική. Το βιβλίο γράφτηκε το καλοκαίρι τού '14, πριν τις πολιτικές αλλαγές στη χώρα. Έγιναν πολλά από τότε, εκλογές, συμφωνία Eurogroup τής 20ής Φεβρουαρίου».

Ο κος Κουζής ευχαρίστησε «το σύντροφο και φίλο», όπως τον προσφώνησε, για την τιμή να συμμετάσχει στη διαδικασία. «Γνωρίζω την επιστημονική του συμβολή στο Πανεπιστήμιο», είπε για το συγγραφέα. «Μέσα από το βιβλίο του μελετάει την κοινωνική διαστρωμάτωση τής Ελλάδας και επιχειρεί να δώσει τους ορισμούς των τάξεων σε μία χώρα με μισθωτή εργασία στο 64% τού πληθυσμού (47% πριν 35 χρόνια), με ανεπτυγμένο το θεσμό τής αυτοαπασχόλησης και χαμηλό ποσοστό συνδικαλιστικής-συλλογικής οργάνωσης».

«Η διαμόρφωση κουλτούρας μισθωτής εργασίας φαίνεται από τα στοιχεία που παραθέτει ο συγγραφέας, το 30% είναι 3ης γενιάς μισθωτοί ενώ σε άλλες χώρες είναι 7ης ή και 8ης γενιάς. Επίσης, οι παράλληλες πηγές εσόδων αλλάζουν το οικονομικό επίπεδο».

sakel

«Η κρίση δίνει ένα βίαιο πλήγμα», είπε και παρέθεσε στοιχεία για το μέγεθός της, το μείγμα πολιτικών που εφαρμόστηκαν και τις τεράστιες επιπτώσεις στην κοινωνία. «Το μνημόνιο πέτυχε απόλυτα στους στόχους που έθεσε, τη μετατροπή τής χώρας σε ειδική οικονομική ζώνη με συγκέντρωση κεφαλαίου και εξαφάνιση των μικρών επαγγελματιών που ως τώρα είναι 170.000 οι μικροεπιχειρήσεις που έκλεισαν».

«Ως μέθοδοι πλήγματος τής απασχόλησης χρησιμοποιήθηκαν η κατάργηση των συμβάσεων εργασίας, η ευέλικτη εργασία, η μείωση των μισθών κατά -25% και η αγοραστική ικανότητα κατά -50% με την αύξηση των τιμών, τη φορολόγηση και τις κοινωνικές παροχές, ωθώντας σε φτωχοποίηση το 33% τού πληθυσμού. Έως το '12 ο κατώτατος μισθός ήταν 751 € ενώ σήμερα είναι 586 € και 580 € για τους νέους».

«Όσον αφορά τα αποτελέσματα, 500 επιχειρήσεις ελέγχουν τη μεγάλη πλειοψηφία του τζίρου, ενώ αυξήθηκε ο αριθμός των πολιτών με περιουσία πάνω από 30 εκ $».

Ο κος Σωτήρης χαρακτήρισε το βιβλίο ως «χρήσιμο πρακτικά και πολιτικά». «Μία τεκμηρίωση τής ελληνικής κρίσης όχι ως τοπική αντανάκλαση τής διεθνούς κρίσης, ένα μοντέλο ανάπτυξης με στρεβλά χαρακτηριστικά».

«Δεν φταίνε οι μισθοί», είπε, «Αμφισβητεί τις πολιτικές από το 2010 αλλά και την ΕΕ, θεωρεί αδύνατη την επιστροφή στο 2009».

«Η αριστερά υποτιμάει την ταξική ανάλυση, χτίζει δυναμικές στον αέρα. Δεν είναι θέμα ηθικής επιλογής, πρέπει να εξετάσουμε τους όρους δημιουργίας ιστορικού μπλοκ, αλλιώς κάνουμε πολιτική δημοσκοπήσεων. Κυριαρχούν προκατασκευασμένες αντιλήψεις και όχι ταξική ανάλυση που πρέπει να γίνει όχι με όρους εισοδηματικών ορίων. Ποια είναι τα άλλα στρώματα; Πως σταθεροποιείται η αστική τάξη μέσα στην κρίση η οποία ενισχύθηκε και άρα δεν έχει λόγους να είναι αντιμνημονιακή;».

«Η επιδείνωση δεν προκαλεί από μόνη της πολιτικές μετακινήσεις. Η λιτότητα, η ανθρωπιστική κρίση και η ανεργία δεν οδηγούν αυτόματα στην αριστερά. Οι συλλογικές πρακτικές αναζητήσεις, όχι όμως απλά δυσαρεστημένων, δημιουργούν τις δυνάμεις για το σχηματισμό αυτού του ιστορικού μπλοκ».

Ο κος Λαφαζάνης σημείωσε την «πυκνή παρουσία στην αίθουσα» χαρακτηρίζοντάς την «ελπιδοφόρα». Ευχαρίστησε το συγγραφέα χαρακτηρίζοντάς τον «όχι μόνον φίλο αλλά διακεκριμένο αγωνιστή τής αριστεράς». «Νεότεροι κάναμε πολλές συζητήσεις, είχαμε διενέξεις. Ακόμα και τώρα τα κύρια ερωτήματα συνεχίζουν να υπάρχουν, "ποια είναι η εργατική τάξη και η σύνθεσή της;"».

«Ο Σπύρος απαντάει επιστημονικά. Ο περιορισμός τής εργατικής τάξης στη χειρωνακτική εργασία είναι λάθος, το ίδιο λάθος έκανε και ο Μάρξ. Ως εργατική τάξη μπορούμε να ορίσουμε όλους όσοι είναι στη μισθωτή εργασία που παράγει υπεραξία. Από αυτήν εξαιρούνται τα ανώτερα διευθυντικά στελέχη».

«Η εργατική τάξη υπάρχει ανεξάρτητα από το υποκείμενο, είναι παντού και παλεύει για τα δικαιώματά της. Αυτή η ταξική πάλη όμως διαμορφώνει και εκτρώματα. Ή ταξική πάλι είναι σύμφυτη, συστατικό τού καπιταλισμού, χωρίς αυτήν ο καπιταλισμός θα έμενε ακίνητος, είναι προωθητική στη συγκέντρωση κεφαλαίου και του καπιταλιστικού κέρδους».

«Πως θα δημιουργήσει τις συνθήκες να ανοίξει νέους ιστορικούς δρόμους το πολιτικό υποκείμενο; Μέσω τής αριστεράς, η εργατική τάξη θα ανατρέψει τον καπιταλισμό. Η αριστερά πρέπει να αντιληφθεί τη συγκυρία, αλλιώς δεν μπορεί να παίξει το ρόλο της, να γίνει ηγεμονική δύναμη. Σήμερα η αριστερά είναι στο μεταίχμιο, ζει πρωτόγνωρες καταστάσεις, όχι μόνον εθνικές ή ευρωπαϊκές, αλλά πλανητικές».

«Ζούμε το στραγγαλισμό τής οικονομίας μας ταυτόχρονα με έναν ανελέητο ωμό εκβιασμό για το πρόγραμμα των μνημονίων με την απειλή τής διακοπής χρηματοδότησης. Δώσαμε σκληρή μάχη στην ΕΚΤ για χρηματοδότηση τής Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης ώστε να διασωθεί η ελληνική τεφλοκαλιέργεια, μάχη όχι από τα υπουργικά γραφεία».

«Θα αξιοποιήσουμε όσα λέγονται στο βιβλίο. Η μελέτη αυτή είναι αναντικατάστατη. Η θεωρία είναι οδηγός. Αυτά που ζούμε σήμερα είναι ιστορικά, οι θύελλες δεν πέρασαν, είναι μπροστά μας».

Ο συγγραφέας Σπύρος Σακελλαρόπουλος μίλησε «και με την ιδιότητα τού επιστημονικού επιμελητή τής σχετικής σειράς στις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ», όπως είπε και ευχαρίστησε τους συνεργάτες του στον εκδοτικό οίκο, το Βαγγέλη Γεωργακάκη, τοΓιάννη Καραχάλιο, τη Μαρία Αποστολοπούλου, τους πολλούς φίλους και συνεργάτες του πανεπιστημιακούς που παρευρίσκονταν.

«Γιατί προέκυψε η κρίση;», αναρωτήθηκε. «Από την πρώτη μέρα ένταξης στην ΕΕ, το αγροτικό ισοζύγιο από θετικό έγινε αρνητικό».

«Τη χαρά και ευτυχία από την ένταξή μας στην ΟΝΕ, ακολούθησαν τα προβλήματα. Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν άντεξε μέσα στην ΟΝΕ και άρχισε η κρίση. Πρώτο μέλημα ήταν η διάσωση των τραπεζών ως μία καλή ευκαιρία για ένα νέο πρότυπο συσσώρευσης. Το ελληνικό μοντέλο συσσώρευσης κεφαλαίου γίνεται προσπάθεια να εξαχθεί και σε άλλες χώρες».

«Κάποιοι κέρδισαν, κάποιοι έχασαν. Χάθηκαν πολλά. Έγιναν πολιτικές ανακατατάξεις. Είναι πλέον προνόμιο να έχεις δουλειά, αν πληρώνεσαι κιόλας είσαι βασιλιάς! Νιώθουμε ευτυχισμένοι αν δεν χειροτερέψει η ζωή μας. Έχουμε απώλεια εθνικής ανεξαρτησίας και ελευθεριών. Το βιβλίο είναι επιστημονικό. Κάνει κριτική στην άποψη περί αταξικής κοινωνίας».

«Πότε θα βγούμε από το μνημόνιο; α) Όταν συγκροτηθεί μια αριστερά που δε θα φοβάται να αναμετρηθεί με το ερώτημα τής κατάκτησης τής πολιτικής εξουσίας β)που θα έχει εκπονήσει ένα συγκεκριμένο και σαφές πρόγραμμα εξόδου από την κρίση γ) που θα γνωρίζει πως για να υλοποιηθεί αυτό σχέδιο θα πρέπει να έρθει σε ρήξη με την ΕΕ, την ΟΝΕ και το ΝΑΤΟ δ) που θα στηρίζει τις λαϊκές και κοινωνικές κινητοποιήσεις αλλά και που θα εμπνέεται από αυτές».

Ευχαρίστησε πάλι όλους τους ομιλητές και το κοινό, κλείνοντας τη συζήτηση.

Ολόκληρη η παρουσίαση του βιβλίου "Κρίση και Κοινωνική Διαστρωμάτωση στην Ελλάδα του 21ου"

Διαβάστε περισσότερα...

"Η σκιά του φασισμού στην Ελλάδα", αντιφασιστικό τραγούδι από τον Alejandro Díaz

Ο Alejandro Díaz, ο δικός μας, ο Χαλανδραίος Χιλιανός μουσικός με ένα όμορφο τραγούδι προσπαθεί ξορκίσει τη σκιά του φασισμού που περιφέρεται στην πόλη...

Σε δικούς του στίχoυς και μουσική:

Η αγέλη

La jauría

Η αγέλη

Πέφτει η νύχτα στην πόλη

Μες στο σκοτάδι μια σκιά τριγυρνά

Τη δίψα για αίμα θέλει ν’ απαλύνει

Κίνδυνος!

Στην Ελλάδα κόβει βόλτες η αγέλη

Και ο αρχηγός της αστυνομίας

Μόλις χθες την υπερασπιζόταν

Με λόγια τύπου C.I.A.

Κίνδυνος!

Στην Ελλάδα κόβει βόλτες η αγέλη

Αμολήσαν τα σκυλιά

Σπέρνουν μίσος και φόβο

Και τρέφονται από αυτά

Έχουν σκατά στον εγκέφαλο

Και ξυρισμένο κεφάλι

Και η αστυνομία πέρα βρέχει

Και η εκκλησία πέρα βρέχει

Και η πολιτεία πέρα βρέχει

Κίνδυνος!

Στην Ελλάδα κόβει βόλτες η αγέλη

Αν ήρθες από Πακιστάν

Από Νιγηρία, από Κουρδιστάν

Από Συρία, από Αφγανιστάν

Αν δεν έχεις στέγη και φαΐ

Κίνδυνος!

Στην Ελλάδα κόβει βόλτες η αγέλη

Ξένε Κακοποιέ Ψεύτη,

Βιαστή, Ανήθικε Βρωμιάρη Άστεγε

Κίνδυνος!

Στην Ελλάδα κόβει βόλτες η αγέλη

Αμολήσαν τα σκυλιά …

alejandro

Διαβάστε περισσότερα...

Το Χαλάνδρι κερδίζει το Μνημόνιο; Η εξέλιξη της ταξικής πάλης μέσα από την πόλη μας

ΑφιερωμαΑγωνας2014-εκλογικααποτελεσματα

Κατά την διάρκεια της τελευταίας προεκλογικής περιόδου πριν τον Μάιο του 2014, αλλά και μετά, υπήρχε ένα σύνολο από ουσιαστικά ερωτήματα στον κόσμο που συμμετέχει στους κοινωνικούς αγώνες και αναζητά τρόπους να αντιπαλέψει την ανελέητη μνημονιακή επίθεση:

Διαβάστε περισσότερα...

Φίλιππος Στάμος, ένας νέος Χαλανδραίος σκακιστής με διεθνείς διακρίσεις. Συνέντευξη στο stasi.gr

skaki

Με αφορμή τη συμμετοχή του στο παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων (κάτω από 20 ετών) στην Ινδία συζητήσαμε με τον Φίλιππο για το σκάκι, τον σκακιστικό όμιλο Χαλανδρίου, την κοινωνική διάσταση του αθλήματος, τα οφέλη από το «χόμπι» του για τη ζωή, τις σπουδές, τον τρόπο σκέψης του και τις βλέψεις του.

"Σκακιστικό βιογραφικό" και διακρίσεις!

Ο Φίλιππος βγήκε τρίτος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα νέων σκακιστών κάτω των 20 ετών και λόγω της διάκρισής του αυτής εκπροσώπησε τη χώρα μας στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Ινδία. Στην πανεπιστημιάδα ήταν μέλος της ομάδας του ΕΜΠ (σπουδάζει στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Η/Υ), η οποία πήρε το χρυσό μετάλλιο, ενώ ο ίδιος τερμάτισε στη 2η θέση. Πρόσφατα με μία εξαιρετική εμφάνιση σε τουρνουά στο Λονδίνο πέτυχε νόρμα διεθνούς μετρ με χρηματικό έπαθλο!

Για τον Σκακιστικό Όμιλο Χαλανδρίου

Ξεκίνησε το σκάκι στην Α Γυμνασίου οπότε και εντάχθηκε στο σκακιστικό όμιλο Χαλανδρίου. Στην αρχή ήταν απλώς ένα χόμπι και σιγά σιγά προέκυψαν οι διακρίσεις «χωρίς ιδιαίτερο κυνήγι και πίεση», μας αναφέρει. Τα τελευταία τρία χρόνια αγωνίστηκε στον «Φυσιολάτρη Νίκαιας» για να μπορεί να παίζει στην Α1 κατηγορία (ο όμιλος Χαλανδρίου είναι στη Β), χωρίς όμως να διακόψει τη συνεργασία του με το Χαλάνδρι. Φέτος θα επιστρέψει στο Χαλάνδρι για να βοηθήσει τον όμιλο και αγωνιστικά. Για τον σκακιστικό όμιλο Χαλανδρίου αναγνωρίζει ότι «τα μαθήματα στον όμιλο με οδήγησαν εκεί που έφτασα», ενώ για τον τους προπονητές μίλησε με ιδιαίτερα εγκωμιαστικά σχόλια. «Ο όμιλος έχει πολύ καλούς προπονητές. Ξεχωρίζει ο Ηλίας Κουρκουνάκης, ο οποίος είναι και ψυχολόγος, και δίνει μια άλλη διάσταση στην προπόνηση. Χωρίς τον προπονητή αυτό δε θα έφτανα στο επίπεδο που είμαι. Είναι από τους καλύτερους στην Ελλάδα, είμαστε τυχεροί που τον έχουμε.» Παράλληλα,  το εξαιρετικά ενεργό ΔΣ του συλλόγου το οποίο ανιδιοτελώς βρίσκεται δίπλα στα παιδιά ,προωθεί το σκάκι με διάφορες εκδηλώσεις. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο Φίλιππος  συνόδευσε την ομάδα κάτω των 16 του ομίλου που προκρίθηκε στο final 8 Αττικής ως αρχηγός της αποστολής!

Όσον αφορά τον όμιλο υποστηρίζει ότι ο Δήμος οφείλει να τον στηρίζει και να  του εξασφαλίζει τουλάχιστον χώρο λειτουργίας, ενώ για την Πανελλήνια Σκακιστική Ομοσπονδία εξέφρασε το παράπονο ότι δεν υποστηρίζει και προωθεί το σκάκι όσο θα έπρεπε στην ελληνική κοινωνία.

skakistikos

Κοινωνικός χαρακτήρας του σκακιού και ομαδικό πνεύμα

Σχετικά με τον κοινωνικό και συλλογικό χαρακτήρα του αθλήματος ο Χαλανδραίος σκακιστής αναφέρει: «Παρόλο που το άθλημα είναι ατομικό το ομαδικό πνεύμα υπάρχει αρκετά. Κάθε χρόνο διοργανώνονται ομαδικά πρωταθλήματα, άρα εκ των πραγμάτων, πάντα σε νοιάζει πως πήγαν οι υπόλοιποι της ομάδας. Πολλές φορές μπορεί να χρειαστεί να προσαρμόσεις το παιχνίδι σου. Ενώ, θεωρητικά ένα ισόπαλο παιχνίδι είναι επιτυχημένο, πολλές φορές η ομάδα μπορεί να έχει ανάγκη μόνο την νίκη, άρα τότε πρέπει να ρισκάρεις, να δοκιμάσεις την τύχη σου και αυτό μπορεί να σε οδηγήσει και στο να χάσεις. Γενικά όμως έχω νιώσει αρκετά ομαδικά. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι γνωρίζεις παιδιά από όλη την Ελλάδα και πλέον και από όλο τον κόσμο. Έχω φίλους στη θεσσαλονίκη, στην Καβάλα,στην Κρήτη αλλά και πλέον στην Γαλλία,στην Αίγυπτο και άλλες χώρες του εξωτερικού.»

Σκάκι και ακαδημαϊκές επιδόσεις

Για την επιτυχία του στις εξετάσεις του σχολείου και τις καλές του επιδόσεις στη σχολή του νιώθει ότι μέρος της επτιυχίας του το χρωστάει στην ενασχόλησή του με το σκάκι. «Με έχει βοηθήσει το σκάκι στον τρόπο που σκέφτομαι  και στις επιδόσεις μου τόσο στο σχολείο όσο και στο Πανεπιστήμιο. Με έχει βοηθήσει στην καθαρότητα της σκέψης. Ακόμα και την ώρα που έγραφα στις πανελλήνιες θυμάμαι ότι κοιτάω το ρολόι μου και είχα περιορισμένο χρόνο για αρκετά πράγματα. Και είπα «ώπα, εδώ το έχουμε ξαναζήσει αυτό». Και το σκάκι σε μαθαίνει να κρατάς την ψυχραιμία σου την κρίσιμη στιγμή, να κάνεις καλή διαχείριση χρόνου, να αφήνεις πίσω μία ήττα, να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό. Αυτό που με ξεχώρισε από τους άλλους καλούς μαθητές ήταν το σκάκι.»  Και συνεχίζει λέγοντας: «Το σκάκι βοηθάει στην αντίληψη του πως καταλαβαίνεις τα πράγματα. Μαθαίνεις να σκέφτεσαι. Μια γερή παρτίδα κρατάει 5 ώρες. Οπότε, μαθαίνεις να είσαι συγκεντρωμένος για πολύ και σου εξασκεί και το μυαλό».

Για τα παιδιά του Χαλανδρίου

Η συζήτησή μας τελείωσε με την προτροπή του Φίλιππου να ασχοληθούν τα παιδιά με το σκάκι γιατί είναι γόνιμος τρόπος να περνάς τον χρόνο σου. Μας ανέφερε ότι για τα παιδιά του Χαλανδρίου ο όμιλος έχει αρκετές προπονήσεις, και για πολύ μικρά παιδάκια, με χαμηλό αντίτιμο. Πολλές φορές διοργανώνονται αγώνες, κυρίως Κυριακές. Παράλληλα, Ο όμιλος στέλνει καθηγητές στα σχολεία της περιοχής για διδασκαλία σκακιού, κάθε χρόνο διοργανώνεται  το σχολικό πρωτάθλημα στην πλατεία ενώ γίνονται και σεμινάρια για γονείς.

Από την πλευρά μας, περιμένουμε τις επόμενες διακρίσεις του Φίλιππου Στάμου και του σκακιστικού ομίλου Χαλανδρίου, για να ανανεώσουμε το ραντεβού μας!

Διαβάστε περισσότερα...

Μνήμη Νοέμβρη: Μια συνέντευξη με τον αγωνιστή του Πολυτεχνείου Άρη Τρουμπέτα

troumpetas

Γι' αυτό σου λέω.  

Σφίξε τα δόντια και ετοιμάσου

Κάπου κι εσύ να ωφελήσεις                                                                                                                                                                                          

Εξάλλου γίνεσαι ικανός για κάτι

μοναχά σαν αρχίσεις να το κάνεις.

(Συζητώντας με κάποιον που μου μοιάζει, Δώρος Λοΐζου)                                                                                                                                                              

Διαβάστε περισσότερα...