Menu

stasibanner

Η νέα (Χαλανδραία) ηθοποιός και σκηνοθέτης, Μυρτώ Πανάγου, μιλά στο stasi.gr για τη νέα παράσταση "Μονάδα μέτρησης πόνου"

Επειδή η πόλη είναι πρωτίστως οι άνθρωποί της και επειδή η νεανική καλλιτεχνική δημιουργία είναι η ανάσα που της δίνει ζωή, ως stasi.gr με χαρά παρουσιάζουμε νέους Χαλανδραίους δημιουργούς. Ο λόγος πρόκειται για την Μυρτώ Πανάγου *, την οποία ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Μονάδα μέτρησης πόνου» που σκηνοθέτησε και στην οποία συμμετέχει ως ηθοποιός.

 Η παράσταση θα παιχτεί από τις 07 έως τις 10 Μαΐου, στο Εθνικό Θέατρο.

 Λίγα λόγια για το έργο από την ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου. 

11208918 10153054078303192 1840148422 n

"Είναι ο πόνος σύμφυτος με την ύπαρξη; Έχουμε γεννηθεί για να πονάμε; Πώς υπομένουμε τις αντιξοότητες και τις πίκρες της ζωής; Τι αντίδοτο υπάρχει στη δυστυχία; Είναι η αυτοκτονία λύση; Ποιος είναι ο απόηχος μιας αυτοκτονίας; Τι ίχνος αφήνει ο εθελούσιος θάνατος αλλά και το πέρασμα από τη ζωή; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που αρθρώνουν τα τρία διηγήματα δύο νεοελλήνων πεζογράφων της γενιάς του 1880 που συνθέτουν την παράσταση· «Ο μαύρος γάτος» (1916) του Ιωάννη Κονδυλάκη, η «Αρκούδα» (1893) και ο «Aυτόχειρ» (1895) του Μιχαήλ Μητσάκη. Αν στα δύο πρώτα η ζωή είναι μια κατάσταση οξέως πόνου, όπου άνθρωποι και ζώα κινούνται στο όριο της σωματικής και ψυχικής αντοχής, στο τελευταίο η ζωή κυλά αδιατάραχτη ύστερα από ένα ακόμη «απονενοημένο διάβημα», χωρίς να δίνονται κανενός είδους εξηγήσεις. Σε μια εποχή που ο πόνος είναι διάχυτος, η απελπισία χτυπά την πόρτα και του μέχρι πρότινος σίγουρου για τον εαυτό του, και η αυτοκτονία εξαπλώνεται σαν επιδημία, καταφεύγουμε στην παλαιότερη ελληνική λογοτεχνία ως ένα μέσο για να ξορκίσουμε τους φόβους μας – και να γιατρευτούμε."

 

 

Οι περισσότερες «δύσκολες» λέξεις ορίζονται εύκολα. Ο πόνος, μία απόλυτα καθημερινή λέξη, ποια κατάσταση ακριβώς είναι; 

Πριν καλά καλά ξεκινήσει η παράσταση, αναγράφεται σε  βιντεοπροβολή η φράση "τί είναι ο πόνος ;" Έχεις δίκιο ότι όλες οι λέξεις-και οι πιο δύσκολες ακόμα-έχουν βρει τον ορισμό τους, έχουν βρει το κουτάκι τους. Παρόλαυτα στην περίπτωση του πόνου διαπίστωσα ότι τα πράγματα δεν είναι σε καμία περίπτωση τόσο καθαρά. Ακόμα και τώρα λοιπόν που έχουμε φτάσει στο τέλος της διαδρομής παραδέχομαι ότι ούτε εγώ μπορώ να δώσω μια ξεκάθαρη εικόνα ως προς το τί είναι ο πόνος. Όλη αυτή η παράσταση λειτούργησε σαν μια αφορμή να προβληματιστούμε και εμείς πάνω σε αυτό. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι κατά τη διάρκεια των προβών μου φωτίστηκε πολύ το δίπολο πόνος=μόνος. Ότι δηλαδή ο πόνος μέσα σε όλο αυτό που σου προκαλεί , έχει και την τάση να σε απομονώνει. Να σε κάνει να κλείνεσαι όλο και πιο βαθιά σε αυτόν από το να τον μοιράζεσαι με άλλους.

Μονάδα μέτρησης πόνου: Πρόθεσή σας ποια είναι; Και πως λειτουργεί ο πόνος σαν πηγή έμπνευσης, ειδικά σε μία εποχή που οι «μονάδες μέτρησης πόνου» μοιάζουν ανησυχητικά υψηλές;

Να θυμηθούμε τη λογική του μοιράζομαι, του επικοινωνούμε τέτοιες ιστορίες πόνου με στόχο τον προβληματισμό αλλά και μια αίσθηση αλληλεγγύης και συνύπαρξης. Και ναι.. η αλήθεια να λέγεται.. σαν πηγή έμπνευσης ο πόνος υπήρξε ιδιαίτερα αποδοτικός! Πάντα άλλωστε νομίζω πως ότι αγγίζει τόσο βαθιά κομμάτια της ύπαρξης,  προσφέρει και πλούσιο υλικό για εξερεύνηση. Παράλληλα οι συγκυρίες κάνουν τη συγκεκριμένη θεματική πιο επίκαιρη από ποτέ, οπότε προφανώς συνδεθήκαμε όλοι και ενεργοποιηθήκαμε έντονα κατά τη διάρκεια των προβών.

11104311-10153024252283192-1310321397-n49563

Η παράσταση που ετοιμάζεις αναφέρεται προφανώς στον πόνο που βιώνουν οι μυθιστορηματικοί ήρωες των βιβλίων αναφοράς σας. Πως συνδέεται ο ατομικός πόνος με το συλλογικό; Η επιλογή αυτών των εκδοχών πόνου σχετίζεται με τον πόνο που λίγο ή πολύ ολόκληρη η ελληνική κοινωνία νιώθει τα χρόνια της κρίσης; 

Αυτός ήταν ο στόχος. Ο πόνος που εκφράζεται σε αυτά τα διηγήματα-με υποκείμενο είτε έναν άνθρωπο, είτε ένα ζώο,-να εκφράσει το συλλογικό πόνο που μας εμπεριέχει όλους. Ο ατομικός πόνος δηλαδή που περιγράφεται στις ιστορίες αυτές να μη μείνει στη λογική μόνο του εκάστοτε υποκειμένου. Στόχος ήταν με μια συμβολική οπτική να φανεί ότι ο πόνος αυτός μπορεί να αφορά τον καθένα μας, μπορεί να είναι κομμάτι της ζωής όλων μας, να τον έχουμε βιώσει με έναν τρόπο και εμείς. Δεν ξέρω αν στην πράξη τελικά το πετύχαμε. Ξέρω όμως ότι προσωπικά αυτός ήταν ο λόγος που με ιντρίγκαραν τα συγκεκριμένα διηγήματα, ότι μας έδιναν έναν δρόμο ώστε να φωτίσουμε πόσο πόνο υφίστανται πλέον οι άνθρωποι κυκλωμένοι από μια κοινωνία βίας , αδιαφορίας , εκμετάλλευσης και μοναξιάς.

 Έμενες στο Χαλάνδρι εδώ και πολλά χρόνια. Στη γειτονιά του, ένας νέος άνθρωπος τι νιώθει; Σκηνοθέτης, πρωταγωνιστής, κομπάρσος, θεατής; Ποιος είναι ο ρόλος του νέου καλλιτέχνη στο μεγάλο σανίδι της γειτονιάς;

Ναι, ωστόσο το έφεραν έτσι οι συνθήκες που τα τελευταία χρόνια ξενιτεύτηκα στην περιοχή της Πανόρμου. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι, είτε από το μετερίζι του καλλιτέχνη, είτε του θεατή που ενημερώνεται, τα πράγματα στο Χαλάνδρι κινούνται πια με πολύ ουσιαστικούς ρυθμούς. Ενημερώνομαι για πολλές πρωτοβουλίες που παίρνει ο Δήμος για καλλιτεχνικές δραστηριότητες, συζητήσεις και ομιλίες ,καλλιτεχνικά φεστιβάλ. Όλα αυτά δίνουν ένα βήμα στα του πολιτισμού. Και βασικά όπως το θέτεις και εσύ: στα του πολιτισμού της γειτονιάς, στο μεγάλο θέατρο της γειτονιάς -που γενικά είχε ξεχαστεί, διαλυθεί θα έλεγα, φουλ τα τελευταία χρόνια..-

 

Ομάδα Moνάδα Μέτρησης Πόνου

Σκηνοθεσία: Μυρτώ Πανάγου11164737 620194631443751 8487559305746997160 n

Σκηνικά – Κοστούμια: Δανάη Ελευσινιώτη

Σχεδιασμός Φωτισμών: Ζωή Μολυβδά – Φαμέλη

Κίνηση: Στάθης Παπαναγιώτου

Video - Ήχος: Φωτεινή Τσάμη

Βοηθός σκηνοθέτη: Στάθης Παπαναγιώτου

Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Χριστίνα Λαρδίκου

Γενική Σύμβουλος: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου

Φωτογράφος: Jason Guelle

Παίζουν: Ηλίας Βογιατζηδάκης, Στεφανία Καλομοίρη, Μυρτώ Πανάγου

11186277 10153054078723192 1681024600 n



337970 10150366818808192 2146994826 o

 

*Η Μυρτώ Πανάγου είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις στο Θέατρο του Νέου Κόσμου , στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ,στον πολυχώρο Bios, στην Παραμυθοχώρα, στο Εθνικό Θέατρο κ.α Έχει συμμετάσχει στις ταινίες "Luton" , "Ευτυχία" καθώς και στη μικρού μήκου ταινία "Μέρες Ευημερίας". Διδάσκει θεατρικό παιχνίδι σε παιδιά από το 2011.

 

Τελευταία τροποποίηση στιςΤετάρτη, 06 Μαΐου 2015 10:29
επιστροφή στην κορυφή