Menu

stasibanner

Όταν η καρδιά της πόλης χτυπάει στην καρδιά ενός ανθρώπου. Τα Χριστούγεννα του Γιάννη

Ο Γιάννης δεν είναι ο οποισδήποτε Γιάννης. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας Γιάννης Αγιάννης  του 21ου αιώνα με πολλούς Ιαβέρηδες να τον κυνηγάνε. Την τραγικότητα του ήρωα του Ουγκώ δεν θα την φτάσει καθώς το κομμάτι ψωμί του Γάλλου Αγιάννη που η πείνα τον ώθησε να αρπάξει  δεν του αντιστοιχεί. Το δικό του το ψωμί βγάνει στον πάγκο του που πουλάει λουλούδια και Χριστουγεννιάτικα. Ο οποιοσδήποτε Χαλανδραίος μπορεί να τον συναντήσει στην διασταύρωση  των οδών Χαϊμαντά και Ανδρ. Παπανδρεου. Είναι εκεί για όλες τις μέρες των γιορτών με το χαμόγελο του ίδιο με της Τζοκόντα: πάντα αινιγματικό.giannis2

Ο Γιάννης είναι ένα κλασσικό παράδειγμα νέου ανθρώπου που γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε κλίμα σκληρού κοινωνικού αποκλεισμού μέσα στο γκέτο του καταυλισμού των τσιγγάνων στο Νομισματοκοπείο του Κάτω Χαλανδρίου. Ο Γιάννης είναι ένα παιδί του καταυλισμού. Μεγάλωσε όπως μεγαλώνουν όλα τα παιδιά σε αυτόν. Η πορεία του είναι αυστηρά οριοθετημένη από αυτόν. Μεγάλωμα ανάμεσα σε παράγκες, λίγα χρόνια σχολείο χωρίς να προκύψει κάτι ιδιαίτερο σε γραμματικές γνώσεις, γάμος με την Χρυσούλα σε ηλικία πολύ μικρότερη των 20. Σε ηλικία των 30 ο Γιάννης είναι πια πολύτεκνος με 5 παιδιά 3 αγόρια και 2 κορίτσια.

Τον Γιάννη τον γνωρίσαμε πέρυσι στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2014 όταν το βαθύ κράτος για 6η ή 7η φορά επιχειρούσε να εκτελέσει τον ρόλο του Ιαβέρη. Ο Γιάννης το αγρίμι τότε ήταν ένας από αυτούς που ξεχώριζαν.  Η πολύ επιθετική του στάση δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη.  Η σχέση του με το αλκοόλ και διάφορες ουσίες ήταν και αυτή παρούσα δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη ούτε και αυτή. Αρκετά σύνηθες φαινόμενο σε ανθρώπους που ζουν με αυτές τις συνθήκες θα έλεγε κανείς.

Η οικογένεια του Γιάννη αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο ποσοστό οικογενειών των τσιγγάνων όχι μόνο του Νομισματοκοπείου αλλά και της Ελλάδας ολόκληρης. Χωρίς καμία προοπτική με ελάχιστες δεξιότητες με αφόρητες οικογενειακές υποχρεώσεις με πλήρη απουσία διαδικασίας ενσωμάτωσης είχε  (έχει;) μία πορεία προδιαγεγραμμένη.

Τον Ιούλιο μέσω του υποτυπώδους δικτύου που υπήρχε μέσα στην κοινότητα των τσιγγάνων μάθαμε ότι ο Γιάννης το αγρίμι είχε κάνει λαμπόγυαλο το σπίτι του. Ψάχνοντας μιαν άκρη διέλυσε ότι είχε μαζέψει, κάνοντας ρημάδια  τα ρημάδια της μικρής οικοσκευής του. Ο Γιάννης το αγρίμι ήθελε βοήθεια.

Ο Γιάννης φυγαδεύτηκε μαζί με την σύζυγο και το μικρότερο παιδί τους για 2 μέρες σε ξενοδοχείο. Τα οικονομικά δε επέτρεπαν κάτι παραπάνω. Μέσα Ιουλίου και για λίγες μέρες φιλοξενήθηκε σε ξενώνα. Ούτε εκεί υπήρχε δυνατότητα για κάτι καλύτερο  του προσωρινού. Ακολούθησαν 10 δύσκολες μέρες σε γιαπί όπου ένα στρώμα στο γκρο μπετό ενός δωματίου αποτέλεσε το σπίτι των 3 ψυχών.

Ξεκινάει η αναζήτηση σπιτιού που θα διαρκούσε σχεδόν 2 μήνες. Μία μεγάλη ομάδα τσιγγάνων μαζί με κάποιους «μπαλαμέ» βοηθάει τον Γιάννη να βρει σπίτι. Η ανάγκη αυτή αποτελούσε τμήμα της στρατηγικής που ο ίδιος ο Γιάννης το αγρίμι είχε επιλέξει. Μέσα στο γιαπί ένα Κυριακάτικο πρωϊνό έγινε η συνάντηση με τους υπευθύνους προγράμματος απεξάρτησης και ο Γιάννης ξεκίνησε τις καθημερινές επισκέψεις σε αντίστοιχο πρόγραμμα.

Ξαναφεύγει από το γιαπί πάλι για τον ξενώνα. Όλη αυτή  την περίοδο ο Γιάννης σταματάει την χρήση αλκοόλ και ουσιών περνώντας σιγά σιγά απέναντι.

Οι μέρες του Αυγούστου θα τον βρουν σε αυτόν τον ξενώνα να περνάει ήρεμα. Σπίτι όμως δεν βρισκόταν και αρχές Σεπτεμβρίου για 2η φορά το γιαπί γίνεται σπίτι του. Όλοι γνώριζαν ότι ο καιρός είναι σύμμαχος, για πόσο όμως; Μέσα σε αυτό το διάστημα όλοι όσοι τρέξαμε για σπίτια εισπράξαμε μόνο απογοήτευση. Σπίτια ανοίκιαστα για χρόνια με ιδιοκτήτες  να αρνούνται να τα νοικιάσουν σε τσιγγάνους. Από τα 40 σπίτια που είδαμε μία μόνο δεχόταν να το νοικιάσει: 30 τμ  για 30€/μέρα….

Ο Γιάννης το ίδιο διάστημα συνεχίζει να μένει καθαρός. Συνεχίζει στο πρόγραμμα και η ανάγκη να περάσει στην Β φάση υποχρεώνει σε κάτι πολύ δύσκολο: πρέπει να βρει δουλειά.

Μέσα σε όλα λύνεται και αυτό αρχές Σεπτέμβρη. Ο Γιάννης πια έχει ένα πρόγραμμα εξαιρετικά δύσκολο: από το πρωί δουλειά και από τις 16:00 εώς τις 24:00 σχεδόν στο πρόγραμμα στην Αθήνα. 6  μέρες την βδομάδα η ζωή του γίνεται ποδήλατο.

Στα μέσα Σεπτέμβρη ο Γιάννης  βρίσκει επιτέλους σπίτι. Το βρήκε ο ίδιος ψάχνοντας ταυτόχρονα με την δουλειά του που ήταν να μοιράζει φυλλάδια. Ο Γιάννης πια περνάει στην Γ φάση του προγράμματος.

Τα παιδιά του Γιάννη γράφονται στο σχολείο. Το πρωί τα αφήνει στο 4ο δημοτικό. Είναι επίσης τα παιδιά του τα πρώτα που πηγαίνουν στο μάθημα της ενισχυτικής διδασκαλίας. Με τα λεφτά των επιδομάτων βάφει το σπίτι , η Χρυσούλα ασβεστώνει την αυλή.

Τα παιδιά του συμμετέχουν στις σχολικές εκδρομές. Για πρώτη φορά πάνε θέατρο μαζί με τα άλλα παιδιά. Ο Γιάννης το αγρίμι πια δεν υπάρχει. Στην θέση του υπάρχει ένας άλλος Γιάννης που κερδίζει τους Ιαβέρηδες όπως ο μακρινός Γάλλος συγγενής του.

Ένα βασικό ερώτημα βρίσκεται στο μυαλό όλων όσων έχουν ζήσει από κοντά τον άθλο του Γιάννη. Δεν είναι το αν θα τα καταφέρει ή το αν θα μείνει καθαρός. Το ερώτημα είναι αν όλη αυτή η προσπάθεια που έγινε από μία τέτοια οικογένεια  γιατί να μην μπορεί να γίνει και από κάποια άλλη.

Δεν υπάρχει τίποτα αυτή την στιγμή που να μην επιβεβαιώνει τον κανόνα που λέει ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά προάγει ανθρώπινη συμπεριφορά. Σίγουρα θα πρέπει να υπάρχουν οι πόροι και οι διαδικασίες που θα επέτρεπαν την υλοποίηση ενός μεγαλύτερου σχεδίου για κάτι τέτοιο. Η περίπτωση όμως του Γιάννη αποδεικνύει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει και στον καταυλισμό του Νομισματοκοπείου και στην μικρογραφία του στο Πάτημα.

Σημ: ο Γιάννης έχει ήδη σπάσει το ρεκόρ παραμονής τσιγγάνου σε πρόγραμμα απεξάρτησης στην Ελλάδα. Ζει εδώ και 4 μήνες εκτός καταυλισμού σε σπίτι με τα παιδιά του χωρίς να έχει ενοχλήσει κανέναν όλο αυτό το διάστημα.. Ο Γιάννης με τα πρησμένα πόδια που τον φώναζαν αλήτη. Δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα ότι θα τα καταφέρει στο τέλος, για ποιόν υπάρχει άλλωστε. Η προσπάθεια του πια γίνεται παρόμοια με αυτές χιλιάδων άλλων ανθρώπων που επιχειρούν στο περιθώριο που αφήνει η πολιτική και οικονομική κατάσταση να επιβιώσουν. Όμως αυτή την στιγμή είναι ο πιο ζωντανός άνθρωπος στη πόλη. Η ψυχή της πόλης χτυπάει μέσα στην ψυχή του.

   

επιστροφή στην κορυφή