Menu

stasibanner

Για το "επιχειρησιακό πρόγραμμα 2008-2010" του Δήμου Χαλανδρίου

 

Τι είναι τo επιχειρησιακό πρόγραμμα;

Μια από τις νέες διατάξεις που έφερε ο Νέος Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων, είναι η υποχρέωση εκπόνησης επιχειρησιακών προγραμμάτων από τους Δήμους άνω των 10.000 κατοίκων. Σε αυτά, πρέπει να καθορίζονται οι στόχοι και οι προτεραιότητες των διοικήσεων, το «όραμα της τετραετίας» και να εξειδικεύονται οι δράσεις για την επίτευξή τους. Πρόκειται δηλαδή για το «μετεκλογικό» πρόγραμμα της εκάστοτε διοίκησης που αντιστοιχεί στους πόρους και τις δυνατότητες του Δήμου και διατυπώνεται με όρους «στρατηγικού σχεδιασμού», ώστε να μπορεί να ελέγχεται και να αξιολογείται από την κεντρική διοίκηση, (από την κατάρτιση μέχρι την υλοποίησή του) και να εντάσσεται αρμονικά σε ευρύτερα προγράμματα και πολιτικές. Έτσι, η οποιαδήποτε πρόταση θα υλοποιείται, μόνον εάν περιλαμβάνεται στο «ετήσιο πρόγραμμα» και καλύπτεται από τον προϋπολογισμό.

Πάντως, ενώ ο Κώδικας υποχρεώνει τους Δήμους να εκπονήσουν προγράμματα, δεν υποχρεώνει αντίστοιχα και  την κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει τις δράσεις που θα επιλεγούν! Έτσι, κανένας Δήμος συνεπώς και ο Δήμος Χαλανδρίου  δεν γνωρίζει σε ποιους πόρους μπορεί να στηριχθεί. Αντίθετα μάλιστα, είναι η κεντρική διοίκηση που επιλέγει πότε και ποιες δράσεις θα χρηματοδοτήσει… Οπότε, πόσο ειλικρινής  και ουσιαστική είναι όλη αυτή η συζήτηση;

Σύμφωνα με τον νομοθέτη, τα επιχειρησιακά προγράμματα θα συμβάλουν στη βελτίωση της αποδοτικότητας των Δήμων και της τοπικής ανάπτυξης, στην  αξιοποίηση των πόρων τους, στη βελτίωση του τρόπου διοίκησης, στον καθορισμό προτεραιοτήτων ανάπτυξης, στον περιορισμό της αποσπασματικής αντιμετώπισης των προβλημάτων κλπ. Όμως η «ανάπτυξη» και η «αποδοτικότητα», δεν αποτελούν ουδέτερες έννοιες, αλλά έχουν οριστεί εκ των προτέρων στα πλαίσια του κυρίαρχου αναπτυξιακού μοντέλου. Τα Επιχειρησιακά Προγράμματα αποτελούν στοιχείο των πολιτικών, που μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εξειδικεύονται και ενσωματώνονται στα κυβερνητικά προγράμματα. Μια πιο προσεκτική μελέτη του νέου θεσμού οδηγεί στο συμπέρασμα ότι κύριος στόχος είναι η αναδιοργάνωση του διοικητικού μηχανισμού των Δήμων, ώστε αυτοί να βελτιώσουν την διαχειριστική τους ικανότητα: Ένας «οργανωμένος» Δήμος, απορροφά πιο αποτελεσματικά πολιτικές, ευθυγραμμίζεται γρήγορα και αναπαράγει το υπόδειγμα της οικονομίας της αγοράς. Έτσι τελικά,το επιχειρησιακό πρόγραμμα μετατρέπεται σε «εσωτερική» διαδικασία των διοικητικών μηχανισμών, (βλέπε και εφαρμογή συστημάτων αποδοτικότητας των υπαλλήλων), που δεν αφορά τόσο στην τοπική κοινωνία και τους δημότες, παρά μόνον ως πελάτες, και ως «αντικείμενο» χειραγώγησης.

Τι ΔΕΝ είναι το επιχειρησιακό πρόγραμμα

Τα επιχειρησιακά προγράμματα δεν αποσκοπούν στην (πραγματική) ανάγκη ενός πιο ορθολογικού σχεδιασμού των δράσεων στους Δήμους. Περισσότερο συντελούν στη δημιουργία μηχανισμών υλοποίησης και ελέγχου της αναπτυξιακής διαδικασίας. Η ς, (αδιαφανής διαχείριση, έλλειψη προγραμματισμού, υποχρηματοδότηση, πελατειακές σχέσεις κλπ), θα παραμείνει ζητούμενο, εφόσον συνεχίζει να εξαρτάται από την πολιτική που ασκεί η διοίκηση, παρά από την σύνταξη προγραμμάτων. Εξάλλου, οι αιτίες, που οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα, παραμένουν παρούσες σε όλο το πλέγμα της εξουσίας και το πραγματικό «αντίδοτο», δηλαδή μια ανεξάρτητη, συμμετοχική και δημοκρατική αυτοδιοίκηση, με υποστηρικτικούς και μη ανταποδοτικούς θεσμούς, ολοένα και απομακρύνεται. Σε κάθε περίπτωση, το επιχειρησιακό πρόγραμμα δεν μπορεί να προβάλλεται ως το επιστημονικό αποτέλεσμα μιας «αντικειμενικής» μελέτης. Διότι επιπλέονπροϋποθέτει και βασίζεται στις πολιτικές προτεραιότητες της Διοίκησης του  Δήμου μας που τα παρήγγειλε. Ούτε ακόμη κι’ αυτός ο θεσμός της «δημόσιας διαβούλευσης» αποτελεί ένδειξη υιοθέτησης ενός πιο συμμετοχικού μοντέλου τοπικής «διακυβέρνησης», δεδομένου ότι οι άξονες της «συζήτησης» έχουν προηγούμενα χαραχτεί στο Υπουργείο Εσωτερικών και αποτυπωθεί τεχνοκρατικά από τις κάθε λογής εταιρείες συμβούλων. αντιμετώπιση των διαχρονικών προβλημάτων της Αυτοδιοίκησης που υπάρχουν βέβαια και στο δήμο μα

Το Επιχειρησιακό Σχέδιο του Δήμου Χαλανδρίου.

Αν ρίξουμε μια ματιά στον 5ο άξονα που αναφέρεται στη στήριξη της επιχειρηματικότητας, αποτελεί ενδεικτικό της ουσίας όλων των επιχειρησιακών προγραμμάτων. Γιατί άραγε ένας Δήμος σαν το Χαλάνδρι, πρέπει να χρησιμοποιεί μέρος των πόρων του, για να στηρίξει τις επιχειρήσεις;

Το ζήτημα βέβαια ξεφεύγει από τα στενά δημοτικά πλαίσια και εντάσσεται στη ίδια την πανταχού παρούσα φύση του «μη παρεμβατικού-νεοφιλελεύθερου» μοντέλου ανάπτυξης: Κρατική προστασία για τα ιδιωτικά κέρδη ή αλλιώς, όταν η οικονομία αντιμετωπίζει προβλήματα, ο στόχος δεν είναι να ενισχυθούν τα θύματα αυτής της πολιτικής, αλλά η «αγορά»!

 Το σχέδιο στρατηγικού σχεδιασμού του Χαλανδρίου, στο πλαίσιο της κατάρτισης του επιχειρησιακού  προγράμματος  που μας παρουσιάζει ο Δήμαρχος, ελάχιστη  σχέση έχει με τις ανάγκες και τις προτεραιότητές των πολιτών. Γι’ αυτό άλλωστε, όπως ποτέ οι ίδιοι δεν έχουν ερωτηθεί για οτιδήποτε, ούτε αυτή τη φορά θα συζητηθούν οι δικές τους ανάγκες και οι επιθυμίες. Στην πραγματικότητα αυτά τα προγράμματα δεν απευθύνονται καν στους πολίτες, αλλά  στις ίδιες τις δομές διοίκησης. Έχουμε ανάγκη από ένα διαφορετικό Δήμο, όχι από ένα επιχειρησιακό-επιχειρηματικό πρόγραμμα. Σ’ αυτήν την ανάγκη η σημερινή δημοτική αρχή, ούτε θέλει, ούτε και μπορεί να ανταποκριθεί.

Το κύριο ζητούμενο μιας άλλης πολιτικής, δεν είναι τόσο οι «καλύτερες» προτάσεις, που και υπάρχουν ή και μπορούν ν' αναζητηθούν. Πιο σημαντική είναι η διαδικασία που θα τις φέρει στο προσκήνιο, δηλαδή, ο τρόπος που λειτουργεί η αυτοδιοίκηση.

Χρειαζόμαστε έναν Δήμο που θα θέσει σε κίνηση και  θα φέρει στο προσκήνιο τις δημιουργικές δυνάμεις της πόλης (κυρίως των νέων ανθρώπων), σε μια συλλογική προσπάθεια.

Χρειαζόμαστε ένα Δήμο που θα αντιτίθεται στην κυρίαρχη πολιτική και δεν θα την αναπαράγει, που θα αρνείται την εμπορευματοποίηση των πάντων και θα διασφαλίζει το φυσικό περιβάλλον, που θα δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες και τους φορείς τους να έχουν ουσιαστικό λόγο και έλεγχο στο σχεδιασμό, την εκτέλεση και τις δαπάνες των έργων.

Αυτόν τον Δήμο, πρέπει να τον φτιάξουμε μόνοι μας.

Για μας τα οικονομικά του Δήμου  δεν είναι ένα διαχειριστικό – λογιστικό ζήτημα .

Οι πηγές χρηματοδότησής του, αποτελούν  κομβικό ζήτημα, για να μην φορολογούνται οι   κάτοικοι δύο και τρεις φορές.

Στον προϋπολογισμό του Δήμου μας, το μεγαλύτερο ποσοστό εσόδων προέρχεται από τους δημότες ενώ λείπει οποιαδήποτε διεκδικητική οπτική.

Ταυτόχρονα συνεχίζεται η πρακτική δεκάδων άχρηστων μελετών, της ανάθεσης έργων σε ιδιώτες.

Ενώ θα μπορούσαν να λυθούν άμεσα από το Δήμο, η κακοδιαχείριση στις προμήθειες και η μη σωστή αξιοποίηση κοινοτικών και εθνικών κονδυλίων.

Σε ότι αφορά τα οικονομικά του δήμου, πίσω από τις λογιστικές αλχημείες διαφαίνεται καθαρά η προσπάθεια για πλήρη ευθυγράμμιση με τη λογική της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η μείωση της κρατικής επιχορήγησης, η αύξηση των εσόδων από ανταποδοτικά τέλη και φόρους, η απουσία αποτελεσματικής κοινωνικής πολιτικής, τα ελάχιστα ποσά για απαλλοτριώσεις και διαμόρφωση ελεύθερων χώρων, αποδεικνύουν  τις βασικές κατευθύνσεις της δημοτικής αρχής. Είναι απόλυτα σαφής η κατεύθυνση της διοίκησης του δήμου στη λογική του μάνατζερ ιδιωτικής επιχείρησης  που ενδιαφέρεται  πρωτίστως για το κέρδος .

Είμαστε αντίθετοι στο σχέδιο στρατηγικού σχεδιασμού γιατί θέτει άλλους στόχους από αυτούς που θα ικανοποιούν τις ανάγκες των δημοτών.

Για παράδειγμα στο επιχειρησιακό σχέδιο (σελ 173-174) εμφανίζονται ως ισχυρά σημεία του Δήμου «η ύπαρξη πράσινου σε ικανοποιητικότερο επίπεδο από το μέσο όρο  Δήμων της Αττικής», «η ύπαρξη και αποδοχή σημαντικού πράσινου σε συνδυασμό με αρκετά  έργα αστικών αναπλάσεων».

Ποια είναι  όμως η θλιβερή πραγματικότητα που βιώνουμε στο Χαλάνδρι :

Ο Δήμος μας διαθέτει 230 περίπου στρέμματα ελεύθερων χώρων στα οποία  συμπεριλαμβάνεται η Ρεματιά και το σκεπαστό της Αττικής οδού.

Διαθέτουμε δηλαδή 3 τετραγωνικά μέτρα πράσινου ανά κάτοικο (2,5 η Αθήνα), όταν άλλες πόλεις της Ευρώπης διαθέτουν πενταπλάσιο ή και δεκαπλάσιο αριθμό (π.χ. Βόννη 35 τ.μ./κάτοικο, Αμστερνταμ 27 τ.μ./κάτοικο, Βιέννη 20 τ.μ./ κάτοικο, Βαρσοβία 18 τ.μ. /κάτοικο).

Το  «ανεκτό» όριο πράσινου των 10 τ.μ./κάτοικο που προσδιορίζουν ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος καθώς και η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας σημαίνει ότι το Χαλάνδρι θα έπρεπε να διαθέτει 750 στρέμματα πράσινου.

Δηλαδή λείπουν 520 περίπου στρέμματα για να φτάσουμε  στο «ανεκτό» όριο των 10 τ.μ/κάτοικο.

Επίσης, στην Υπουργική Απόφαση (ΦΕΚ 285) που αφορά τα πολεοδομικά σταθερότυπα  που θα πρέπει να εφαρμόζονται κατά τη σύνταξη του Γενικού .Πολεοδομικού Σχεδίου, αναφέρεται ότι επιθυμητική κατάσταση, όσον αφορά το πράσινο-ελεύθερους χώρους είναι τα 8 τ.μ./κάτοικο, δηλαδή για το Χαλάνδρι η επιθυμητή κατάσταση είναι 600 στρέμματα δηλαδή τριπλάσια από τα υπάρχοντα στρέμματα. Σε ότι αφορά τους αθλητικούς χώρους, στο ίδιο ΦΕΚ αναφέρεται και η αναλογία των αθλητικών χώρων ανά κάτοικο, που ορίζεται στα 5,5 τ.μ.. Δηλαδή, στο Χαλάνδρι, με βάση τα παραπάνω  πολεοδομικά σταθερότυπα, θα έπρεπε να υπάρχουν 415 στρέμματα αθλητικών χώρων. Όμως στο δήμο μας οι αθλητικοί χώροι δεν ξεπερνούν τα 55 στρέμματα δηλαδή η πόλη διαθέτει μόλις το 14% των επιθυμητών αθλητικών χώρων.

Μόνο με τα παραπάνω, θα είχε νόημα το σχέδιο στρατηγικού σχεδιασμού - από τα 370 στρέμματα ελεύθερων χώρων που λείπουν -  να προβλέπει ποιόν τρόπο αυτά σταδιακά θα αποκτηθούν. Για παράδειγμα διεκδίκηση 50 στρεμμάτων για το 2009 και 50 στρεμμάτων για το 2010. Το ίδιο για τους αθλητικούς χώρους. Θα το δεχόμασταν επίσης ως συγκεκριμένο στόχο το να αποκτηθούν 45 επί πλέον στρέμματα αθλητικών χώρων δηλαδή να φτάσουμε στα 100 στρέμματα συνολικά το 2010.

Σε ότι αφορά τα υπόλοιπα «ισχυρά σημεία» μας ανησυχεί ιδιαίτερα ότι συμπεριλαμβάνονται σε αυτά «οι υφιστάμενες  και μελλοντικές επιρροές από υπερτοπικές δραστηριότητες που έχουν συσταθεί και λειτουργούν ή ετοιμάζονται να εγκατασταθούν στην ευρύτερη περιοχή όπως π.χ. η μεταφορά Υπουργείων ή Ν.Π.Δ.Δ., η λειτουργία Εδρών Επιχειρήσεων Εθνικής ή Διεθνούς σημασίας, η λειτουργία μεγάλων εμπορικών Κέντρων αλλά και εστιασμένων σημείων διασκέδασης και αναψυχής».

Διαφωνούμε επίσης με το στρατηγικό στόχο του επιχειρησιακού Σχεδίου που συμπυκνώνεται στη θέση για την « καθιέρωση του Δήμου της Αττικής με εθνική  και διεθνή εμβέλεια για την  αστική κατοικία και εγκατάσταση εδρών επιχειρήσεων…»

Η Δημοτική Συνεργασία « Αντίσταση με τους πολίτες του Χαλανδρίου»  επιμένει ότι στο σχεδιασμό για την πόλη, θα πρέπει  δύο να είναι οι βασικές κατευθύνσεις:

Η διεκδίκηση των ελάχιστων ελεύθερων χώρων της πόλης και η αποτροπή εγκατάστασης νέων υπερτοπικών δραστηριοτήτων στο Δήμο. Είτε με τη μορφή ιδιωτικών επιχειρήσεων, είτε με τη μορφή υπουργείων, ΝΠΔΔ κλπ.

Κάποια ενδεικτικά μέτρα για τον περιορισμό της υπερτοπικής δραστηριότητας, και μάλιστα μηδενικού οικονομικού κόστους, θα μπορούσαν να είναι:

1. Άμεση γενική και χωρίς εξαιρέσεις αναστολή έκδοσης οικοδομικών αδειών για μεγάλα επαγγελματικά ακίνητα στην πόλη μας. Αν δεν μπει τώρα φρένο στην τσιμεντοποίηση των πάντων αύριο θα είναι πολύ αργά.

2. Την ένταξη των εκτός σχεδίου περιοχών του Πεύκου Πολίτη και του Πατήματος στο σχέδιο πόλης με αποκλειστική χρήση την «Αμιγή Κατοικία» και με όρους δόμησης που να αποτρέπουν την κατασκευή πολυώροφων κτιρίων και την σταδιακή εγκατάσταση μεγάλων επιχειρήσεων στους οδικούς άξονες που προβλέπονται.

3. Η ανατροπή της απόφασης για πολεοδομικό κέντρο τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων στην Τούφα και τον περιορισμό της έκτασής του, μόνο επί της οδού Δ. Πλακεντίας με τρόπο που δεν θα επιβαρύνει και άλλο την ευρύτερη περιοχή.

4. Ο περιορισμός της «Γενικής Κατοικίας», μόνο στα οικόπεδα που έχουν πρόσωπο στους κύριους οδικούς άξονες και μέχρι βάθους αρτίου οικοπέδου.

5. Ο αυστηρός έλεγχος αυτής της ρύθμισης, ώστε να αποτραπεί η επέκταση της σε όλο το οικοδομικό τετράγωνο όπως ήδη έχει συμβεί σε οικοδομικά τετράγωνα  που έχουν πρόσωπο στην Κηφισίας, στη Ριζάρη και αλλού.

6. Ο περιορισμός σε 70- 100 τετραγωνικά, των χρήσεων επί των κυρίων αξόνων, ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα εγκατασταθούν πολυκαταστήματα και άλλες οχλούσες χρήσεις.

7. Η καταγραφή και άμεση σφράγιση όλων των παράνομων χρήσεων που ήδη λειτουργούν στην πόλη.

8. Ο αποκλεισμός των οχλουσών χρήσεων στις περιοχές Γενικής κατοικίας

9. Η απαγόρευση της μεταφοράς συντελεστή δόμησης  από άλλες περιοχές της Αττικής στο Χαλάνδρι.

10. Θα μπορούσε να υπάρξει πρόβλεψη για την μεταφορά συντελεστή δόμησης μόνο εντός της πόλης, και μόνο στην ίδια πολεοδομική ενότητα, σαν ένα επιπλέον πολεοδομικό εργαλείο για την εξεύρεση και κατοχύρωση ελεύθερων χώρων, χώρων πρασίνου και διατήρησης κτιρίων ιστορικής και αρχιτεκτονικής αξίας.

11. Σε περίπτωση μεταφοράς συντελεστή εντός της πόλης όλοι οι υπόλοιποι όροι δόμησης (όγκος, ύψος και επιφάνεια) να παραμένουν αμετάβλητοι.

12. Η αύξηση των υποχρεωτικών θέσεων στάθμευσης στα κτίρια εμπορικών δραστηριοτήτων και η απαγόρευση εξαγοράς αυτών των θέσεων σε όλα τα κτίρια.

13. Η εξεύρεση χώρων για την κατασκευή θέσεων στάθμευσης στις παρυφές του εμπορικού κέντρου.

Όσον αφορά την απόκτηση επιπλέον ελεύθερων χώρων, πάλι με μηδενικό κόστος, θα μπορούσε:

14. Να αλλάξει η προκλητική ρύθμιση που χαρίζει στο αμερικάνικο κολέγιο και την Τράπεζα της Ελλάδος εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα, από την υποχρεωτική από το νόμο εισφορά σε γη προκειμένου να ενταχθούν στο σχέδιο. Έτσι το Χαλάνδρι θα κερδίσει στρέμματα πρασίνου και κοινόχρηστων χώρων χωρίς να επιβαρυνθούν οι μικρές ιδιοκτησίες στο Πεύκο Πολίτη και τα Πευκάκια- Ρουπάκια.

15. Να διεκδικήσει ο δήμος από την ΚΕΔ το χώρο των 30 στρεμμάτων δίπλα στο Νομισματοκοπείο (ο δήμαρχος όμως συναινεί να μεταφερθεί το υπουργείο Οικονομικών) αλλά και όλες τις υπόλοιπες ιδιοκτησίες της στα όρια του Δήμου. Ας μην ξεχνάμε ότι η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου διαχειρίζεται περιουσία που ανήκει σε όλους μας και μάλιστα όχι με τον καλύτερο τρόπο.

Παράλληλα, και εκεί χρειάζεται προγραμματισμός και χρήματα, να καταγραφούν όλοι οι ελεύθεροι χώροι της πόλης και να αρχίσει η σταδιακή διεκδίκησή τους (Δουζένη, Πραπόπουλου κλπ)

Όσον αφορά το κυκλοφοριακό, είναι βέβαια πολλαπλές οι αιτίες που το γεννούν.

Όμως η υπέρμετρη ανάπτυξη επαγγελματικών, εμπορικών και διοικητικών λειτουργιών μέσα σε μια πόλη ανέτοιμη να δεχτεί την εγκατάστασή τους, λόγω έλλειψης υποδομών, σίγουρα επιτείνει το πρόβλημα. Ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία, όλο και περισσότερες εταιρίες εγκαθίστανται στο Χαλάνδρι, σε μεγάλα οικοδομικά συγκροτήματα, ενώ εξαπλώνονται ανεξέλεγκτα οι υπερτοπικές εμπορικές και «ψυχαγωγικές» δραστηριότητες, ακόμη και σε περιοχές αμιγούς κατοικίας, (εντελώς παράνομα). Οι χρήσεις αυτές αναπόφευκτα πολλαπλασιάζουν την κίνηση οχημάτων και είναι μαζί με τη διαμπερή κυκλοφορία - η κύρια αιτία της κυκλοφοριακής υπερφόρτωσης του Χαλανδρίου.

Αναφέρουμε τη διαμπερή κυκλοφορία, γιατί η συνεχής ανάπτυξη των βορείων προαστίων, το αεροδρόμιο και η οικιστική ανάπτυξη στα Μεσόγεια έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση της κυκλοφορίας στις λεωφόρους που περιβάλλουν το Χαλάνδρι και τη διάχυσή της στο τοπικό οδικό δίκτυο. Δρόμοι που παλαιότερα είχαν τοπική σημασία έχουν σήμερα μετατραπεί σε βασικούς οδικούς άξονες που τροφοδοτούν την Αττική οδό και όχι μόνο.

Υπάρχουν άμεσες ή μακροπρόθεσμες ενέργειες που θα μπορούσαν να ανακουφίσουν την πόλη. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

-Η διάνοιξη άμεσα όλων των παραδρόμων της Αττικής οδού με σκοπό την εκτροπή των διαμπερών ροών

-Η σταδιακή αποκατάσταση της Παπανικολή σε δρόμο τοπικής σημασίας. Με λεωφορειολωρίδα και  με τη διάνοιξη όλων των κάθετων διασταυρώσεων με φανάρια για τους πεζούς.

-Η δημιουργία σταθμού του Μετρό στην κεντρική πλατεία όπως άλλωστε προέβλεπε το γενικό πολεοδομικό που ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Αυτό θα μπορούσε να διεκδικηθεί στα πλαίσια χάραξης της νέας γραμμής της Κηφισίας.

-Η σταδιακή πεζοδρόμηση (με παράλληλη φύτευση) των δρόμων του Χαλανδρίου ώστε να προφυλαχθούν οι γειτονιές και να περιοριστεί η διαμπερής κυκλοφορία σε όσο το δυνατόν πιο μικρό αριθμό τοπικών αξόνων.  Σε αυτούς τους τοπικούς άξονες η διεύρυνση των πεζοδρομίων μπορεί να αποτελέσει  επιπλέον λόγο αποθάρρυνσης της διαμπερούς κυκλοφορίας.

-Η δημιουργία περιφερειακών πάρκιγκ στις παρυφές της πόλης και ακύρωση της απόφασης του δημοτικού συμβουλίου για κατασκευή γκαράζ στο κέντρο της πόλης.

-Η αποθάρρυνση της εισόδου των ΙΧ στο κέντρο με αυστηρότατο έλεγχο της παράνομης στάθμευσης και περιορισμό του μέγιστου χρονικού ορίου που μπορεί να διαρκέσει η νόμιμη στάθμευση σε μη μόνιμους κατοίκους. Δραστική αστυνόμευση για τη στάθμευση σε πεζοδρόμια.

-Η δημιουργία πυκνού δικτύου αστικών συγκοινωνιών με τακτικά δρομολόγια που θα συνδέει τις γειτονιές και τα προαναφερθέντα πάρκινγκ με το κέντρο της πόλης, τους σταθμούς του μετρό και το Πανεπιστήμιο, χωρίς εισιτήριο για τους νέους και τους ανέργους.

-Η ενίσχυση της δωρεάν δημοτικής και διαδημοτικής συγκοινωνίας (και φυσικά όχι με δρομολόγια ανά 60 λεπτά) και την επέκταση της λειτουργίας της μετά τις 7 μμ, ώστε να μπορεί να εξυπηρετήσει τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Τελευταία τροποποίηση στιςΔευτέρα, 09 Μαρτίου 2015 10:27
επιστροφή στην κορυφή