Menu

stasibanner

Μνήμη Νοέμβρη: Μια συνέντευξη με τον αγωνιστή του Πολυτεχνείου Άρη Τρουμπέτα

troumpetas

Γι' αυτό σου λέω.  

Σφίξε τα δόντια και ετοιμάσου

Κάπου κι εσύ να ωφελήσεις                                                                                                                                                                                          

Εξάλλου γίνεσαι ικανός για κάτι

μοναχά σαν αρχίσεις να το κάνεις.

(Συζητώντας με κάποιον που μου μοιάζει, Δώρος Λοΐζου)                                                                                                                                                              

Η 17η του Νοέμβρη έχει εγγραφεί στη συλλογική μνήμη ως η μέρα εκείνη που ο αγωνιζόμενος λαός, με μπροστάρη τη νεολαία, ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς και σφράγισε με το αίμα του την πάλη για Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία-Λαοκρατία, συνθήματα τα οποία σήμερα 41 χρόνια μετά φαντάζουν πιο επίκαιρα και αναγκαία από ποτέ.Στην πορεία των ετών, η επέτειος αυτή έχει επιχειρηθεί να διαβληθεί με κάθε τρόπο, να μετατραπεί ως μια απλή γιορτή «εθνικής ομοψυχίας». Η προσπάθεια αυτή κρύβει την αμηχανία της εξουσίας μπροστά σε μια γνήσια λαϊκή εξέγερση, αφού αφενός τα συνθήματα του τότε αποτελούν φάρο αντίστασης και διεκδίκησης διαχρονικά για το κίνημα, αφετέρου γιατί επιβάλλεται να ξεχαστεί η ιστορική διαδρομή και το πολιτικό νήμα που οδήγησε από τη λήξη του εμφυλίου στην δικτατορία. Και η αλήθεια είναι ότι προφανώς δεν πολέμησε σύσσωμος ο λαός τη χούντα, ότι υπήρχε ένα κομμάτι της κοινωνίας που συνεργάστηκε με το καθεστώς, κομμάτι που μάλιστα συνέχισε να επανδρώνει τον κρατικό μηχανισμό ακόμα και κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης. Σε πείσμα όλων αυτών όμως, θα υπάρχει πάντα ένα κομμάτι του λαού που δεν θα ξεχνάει και θα τιμάει την ημέρα αυτή όπως της αρμόζει, δηλαδή με τους αγώνες του σήμερα.

Συναντήσαμε τον Άρη Τρουμπέτα, κάτοικο του Χαλανδρίου, που τις μέρες εκείνες ακούμπησε στην ιστορία όπως και χιλιάδες άλλοι συναγωνιστές του. Αντίθετα με κάποιους άλλους της γενιάς εκείνης που όπως λέει και ο ίδιος εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στο Πολυτεχνείο, ο ίδιος παραμένει σε όλη του τη ζωή άνθρωπος του μόχθου και του αγώνα. Η συνέντευξη αυτή αποτελεί ουσιαστικά ιστορική μαρτυρία των ημερών εκείνων αλλά παράλληλα  και μια μικρή καταγραφή της ιστορίας της περιοχής μας.

Πως ξεκίνησε η πολιτικοποίησή σου εκείνα τα χρόνια; Στο Χαλάνδρι υπήρχαν νεολαίοι δραστήριοι;

Απέναντι από το σπίτι μου έμενε ο Γκολφίδης παλιό στέλεχος του ΚΚΕ, αγωνιστής με εξορίες, διώξεις κτλ. Το 1967 όταν έγινε το πραξικόπημα, ήμουν 13 χρονών και θυμάμαι ότι την επομένη, στις 22 Απρίλη, άκουσα θόρυβο, βγήκα στο παράθυρο και είδα να μπαίνουν στο σπίτι του και να τον βγάζουν έξω με χειροπέδες. Έκλαιγαν τα παιδιά του και η γυναίκα του και θυμάμαι ότι από τότε άρχισα ουσιαστικά να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει να μην μιλήσω γιατί θα πάω σαν το σκυλί στο αμπέλι, ήρωας μου λέει δεν θα γίνεις, ήρωες γίνονται πολύ λίγοι.

Στο Γυμνάσιο ξεκινήσαμε τις συζητήσεις με μια παρέα που είχαμε στο Χαλάνδρι, δεν ήμαστε ενταγμένοι κάπου γιατί δεν μας ικανοποιούσαν τότε οι θέσεις κανενός, διαβάζαμε όμως ιστορία και καταλαβαίναμε πως έχουν τα πράγματα. Βέβαια είχε και το ΚΚΕ μια ομάδα που τους αγαπούσαμε και τους θεωρούσαμε αγωνιστές αλλά δεν θέλαμε να ενταχθούμε. Ήταν θυμάμαι τα αδέλφια οι Καφετζήδες που πρωτοστατούσαν, μαζεύονταν σε ένα ραφείο, στο στενό που είναι τώρα τα καφενεία στο κέντρο του Χαλανδρίου, πηγαίναμε κι εμείς καμιά φορά. Ακούγαμε μουσική, μιλούσαμε για τα πολιτικά, μας έψηναν που λέμε εμείς συμφωνούσαμε βέβαια. Τότε που ξεκίνησαν αυτά ήμουν 17.5, στο Πολυτεχνείο ήμουν 19 χρονών.

Οι πρώτες εμπειρίες;

nomikhΤο έναυσμα της αντίστασης είχε ουσιαστικά δοθεί από τη Νομική (σ.σ. τον Φλεβάρη του 1973). Όταν κατέλαβαν το κτίριο εμείς ήμαστε απέξω , προσπαθήσαμε να σπάσουμε το κλίμα του φόβου που υπήρχε εκείνη την εποχή και ήρθαμε και σε σύγκρουση με την αστυνομία. Θυμάμαι ένα "A" να έκανε ο αστυνομικός, 300 άτομα διαδήλωση έφευγε πίσω. Αυτή την τρομοκρατία προσπαθήσαμε να διαλύσουμε. Να καταλάβετε, ο πατέρας μου, άνθρωπος του κέντρου, έπαιρνε την εφημερίδα διπλωμένη από το περίπτερο για να μη φανεί, Βήμα, Απογευματινή, τέτοιες εφημερίδες. Στη Νομική είδα και τους φίλους μου από το ΚΚΕ να είναι σε αρκετή απόσταση, να μη συμμετέχουν στα επεισόδια. Δεν μιλάω για τους έγκλειστους, εμείς ήμαστε απέξω δεν είχαμε επαφή με τους μέσα. Έλεγαν ότι έχουν στοχοποιηθεί ενώ εμείς ήμαστε στην πρώτη γραμμή.

Πως επηρεάστηκε το Χαλάνδρι από τα γεγονότα;

Γενικά εδώ δεν γίνονταν κάτι, ο κόσμος παρακολουθούσε κάτω τα γεγονότα. Αρχικά τη Νομική, μετά τη συναυλία του Ξαρχάκου στο Παναθηναϊκό Στάδιο που και εκεί οξύνθηκαν πολύ τα πράγματα. Εκεί για πρώτη φορά χτυπήσαμε και αστυνομικούς, θυμάμαι να βγαίνω έξω από το Στάδιο και να βλέπω ένα λόφο από ανθρώπους που είχαν ανέβει πάνω σε ένα περιπολικό και το βαρούσαν, η αστυνομία εκείνη τη μέρα δεν τολμούσε να πλησιάσει, ήταν σαν να απελευθερώθηκε για λίγο ο κόσμος. Στο Χαλάνδρι πέρα από εμάς υπήρχαν άλλες 2-3 ομάδες λίγο μεγαλύτεροι και πιο χωμένοι στα πράγματα από εμάς, είχαν προλάβει ας πούμε και την κηδεία του Παπανδρέου που είχαν γίνει πάλι επεισόδια, τους ακούγαμε αλλά εμείς είχαμε τις απόψεις μας. Έτσι κατεβήκαμε στο Πολυτεχνείο σαν ομάδα από την πρώτη μέρα, από ότι είχαμε μάθει είχαν κινητοποιηθεί και κάποια σχολεία της περιοχής, αλλά γενικά ήμαστε λίγοι από το Χαλάνδρι. Υπήρχε τόσος φόβος που πολλοί κατέβαιναν με τα πόδια στο κέντρο μήπως και τους παρακολουθούσαν μέσα στη συγκοινωνία. Εμείς πηγαίναμε κάθε μέρα αλλά δεν μέναμε μέσα γυρίζαμε στο Χαλάνδρι. Την Τρίτη μέρα της κατάληψης είχαμε την άποψη να μείνουμε έξω από το Πολυτεχνείο γιατί ξέραμε ότι θα γίνουν επεισόδια, είχε πιάσει η αστυνομία τα πόστα, και θέλαμε να συμμετέχουμε. Αυτό που μας τρόμαζε περισσότερο δεν ήταν οι μπάτσοι αλλά το παρακράτος, υπήρχαν οι φασίστες που τους γνωρίζαμε από χρόνια, ήταν και οι πατεράδες τους φασίστες και ήταν εδραιωμένοι στην κοινωνία.

Εδώ θέλω να κάνω μια παρένθεση, , αυτό που λένε ότι είναι παραπλανημένο ένα ποσοστό πολιτών και ψηφίζει χρυσή αυγή είναι ψέμα, πάντα υπήρχε ένα μεγάλο κομμάτι στην Ελλάδα που ήταν φασίστες που είχαν επιβραβευθεί από το κράτος γι’ αυτό και είχαν ορθοποδήσει μέσα στον κρατικό μηχανισμό, οικογένειες ολόκληρες. Αυτούς λοιπόν τους φασίστες τους βλέπαμε μπροστά μας εκείνες τις μέρες, οπλισμένους με καδρόνια ήταν σε συνεννόηση με τους αστυνομικούς, μιλούσαν μαζί τους κτλ. Μια στιγμή παίρνουμε την απόφαση να μπούμε για να ανοίξουμε ένα μεγάλο πανό που είχαμε φτιάξει και εκείνη τη στιγμή ξεκίνησαν τα δακρυγόνα. Τα πρώτα έπεσαν ως εξής: ήρθε ασθενοφόρο να πάρει κάποιο τραυματία και από μέσα βγήκαν αστυνομικοί και άρχισαν να τα πετούν. Όταν έπεσαν τα δακρυγόνα εμείς θέλαμε να βγούμε έξω γιατί ξέραμε ότι εκεί θα γίνει η φασαρία η μεγάλη αλλά ξεμείναμε. Εκεί λοιπόν συναντηθήκαμε και κάποιοι άλλοι Χαλανδραίοι, που δεν είχαμε άμεση επαφή βέβαια πολιτικά αλλά ήταν προοδευτικά άτομα, και φτιάξαμε μια ομάδα. Έπεφταν δακρυγόνα, ακούγαμε συνέχεια πυροβολισμούς, είχε πέσει και χαλασμένο τηλέφωνο, συμβαίνει εκείνο-συμβαίνει το άλλο., ήμαστε σε μια αναμονή μέσα, σφραγίσαμε τις πόρτες, βάλαμε από πίσω ότι μπορούσαμε και περιμέναμε. Εντωμεταξύ λειτουργούσαν μέσα στο Πολυτεχνείο από τον κόσμο, το εστιατόριο και το νοσοκομείο έφερναν κάποιους τραυματισμένους, άνοιγε η πόρτα και τους βάζαμε μέσα.  

Είχες δει τραυματισμένους από σφαίρες;

Εγώ είχα δει και πεθαμένους θα σου πω πως έγινε αυτό.

111475-360668-polutekhneio  1973Επάνω στην αναμονή έρχεται μια κοπέλα φίλη μας από μια σχολή γραφιστικής και λέει πάμε να φάμε γιατί πεινάω, ήταν ήδη 2 μέρες μέσα και δεν είχε φάει τίποτα. Πάω μαζί της στο εστιατόριο, βγαίνοντας εκεί που κοιτούσαμε να μη χαθούμε ξαφνικά νομίζω ότι πέφτω σε ένα τοίχο. Έχω φάει ένα δακρυγόνο στο κεφάλι και αυτά ήταν μεγάλα σα ρουκέτες, υπάρχει το σημάδι ακόμα, πέφτω κάτω ξερός. Έπεσα κάτω για 2-3 λεπτά, φώναζε ο κόσμος ότι πέθανα, εγώ σηκώνομαι και με παίρνουν και με πάνε μέσα στο ιατρείο. Εκεί ήταν τα μέλη της συντονιστικής και πριν μπω στο ιατρείο, υπήρχε μια αίθουσα όπου ήταν κάποιοι άνθρωποι ξαπλωμένοι κάτω, εγώ 3-4 πρόλαβα να δω, οι οποίοι ήταν σκεπασμένοι μέχρι πάνω στο κεφάλι, νεκροί.

Είχαν έρθει γιατροί μέσα, πολλοί από αυτούς ήταν μεγάλοι είχαν προσφερθεί και έδιναν τις πρώτες βοήθειες, και με βλέπουν και τρομοκρατήθηκαν, με εξετάζουν και λέει ένας γιατρός ότι πρέπει να πάω στο νοσοκομείο «μπορεί να έχει πάθει εσωτερική αιμορραγία στο κεφάλι και σε 2 ώρες να πεθάνει». Εγώ είπα ότι στο νοσοκομείο δεν πάω, είχαμε ακούσει ότι την είχαν στημένη στα νοσοκομεία μεταμφιεσμένοι, είχαν και την κλούβα και όποιος έμπαινε και δεν ήταν ετοιμοθάνατος τον έπαιρναν κατ ευθείαν για την ασφάλεια. Λέω εγώ δεν περνάω αυτό το μαρτύριο, θα κάτσω εδώ και αν πεθάνω πέθανα τι να κάνουμε αυτά έχει ο αγώνας. Εμφανίζεται ξαφνικά μια κυρία και λέει ότι εγώ έχω ιδιωτική κλινική και μπορώ να τον πάρω με ασφάλεια χωρίς να μπλέξει με την αστυνομία, με τα πολλά συμφώνησα αν και αισθανόμουν τον εαυτό μου καλά. Πριν φύγω έρχεται η Δαμανάκη από τη συντονιστική επιτροπή και μου λέει δώσε μας το όνομά σου για να έχουμε στοιχεία, αυτά κάποτε θα καταγραφούν, οι νεκροί και οι τραυματίες πρέπει να ξέρουμε ποιος είσαι, και έτσι έδωσα το όνομα και τη διεύθυνση μου. Μετά με παίρνουν πάνω σε μια πόρτα, γιατί δεν υπήρχαν φορεία, στο δρόμο για την πύλη ο κόσμος φώναζε ήρωας, άλλοι φώναζαν για τους πρώτους νεκρούς, ήταν όλοι τρομοκρατημένοι οπότε ήθελαν να πάρουν κουράγιο και δύναμη. Μόλις με βγάζουν έξω από την πύλη, κλείνει η πόρτα, με παρατάνε αυτοί που με κρατούσαν, εξαφανίστηκε και η γυναίκα που είχε προσφερθεί και μένω εγώ ξαπλωμένος στην πόρτα και ακούω από πάνω μου να σφυρίζουν οι σφαίρες, φαίνεται φοβήθηκαν και με άφησαν. Έμεινα εκεί ξαπλωμένος κανένα μισάωρο, κάποιοι φώναζαν «ανοίχτε την πόρτα να βάλουμε το νεκρό», κάποιοι άλλοι «όχι δεν τον βάζουμε αφού είναι πεθαμένος». Εγώ δεν μπορούσα να σηκωθώ γιατί ήταν πολύ επικίνδυνο με τις σφαίρες, ξαφνικά σταματάει ένα ασθενοφόρο, εμείς ξέραμε ότι στα ασθενοφόρα είχε μέσα αστυνομία, άκουσα που έλεγαν «να τον πάρουμε και αυτόν ετοιμοθάνατος είναι».

 Εγώ δεν κουνούσα έκανα το νεκρό, θυμάμαι στα Εξάρχεια πιο πάνω με έβγαλαν με το φορείο, με περιέφεραν στην πλατεία και έλεγαν «ορίστε κόσμε έχουμε νεκρούς». Και εκεί έπεφτε πιστολίδι προς την πλατεία, παντού υπήρχαν ομάδες αντίστασης βέβαια που αντεπιτίθενται και γίνονταν μάχες σώμα με σώμα. Κάποιοι από τη δική μας την ομάδα είχαν πάει στο υπουργείο μεταφορών και χτύπησαν τους αστυνομικούς και είχαν πάει να μπουν και μέσα. Με πήραν από εκεί λοιπόν και με πήγαν στο ρυθμιστικό. Όταν φτάνουμε εκεί βλέπω τον Μάλλιο το βασανιστή , εμείς τους ξέραμε γιατί κυκλοφορούσαν πολλές φορές και στο πανεπιστήμιο, βάζει την άσπρη μπλούζα και έρχεται από πάνω μου και με ρωτάει: «Τι έχεις παιδί μου? Να ειδοποιήσουμε τη μάνα σου πες μου ποιός είσαι». Εγώ δεν έλεγα τίποτα έκανα τον τρελό, αλλά επειδή επέμενε είπα ένα ψεύτικο όνομα και έδωσα και άλλη διεύθυνση τυχαία.

polytexneio2Με βάζουν μέσα οι γιατροί στις πλάκες για ακτινογραφία και μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια ενός φίλου που μου είχε πει ότι στο ακτινολογικό υπάρχει μια κοπέλα νοσοκόμα δικιά μας που την έλεγαν Ιωάννα, οπότε βλέπω μια γυναίκα και τη ρωτάω αν είναι αυτή. Μου ρώτησε από πού την ξέρω, της εξηγώ  και της λέω σώσε με. Βγαίνει έξω συνεννοείται με τους γιατρούς και μου λέει θα κάνουμε τις εξετάσεις και μετά βλέπουμε τι θα γίνει. Με τα πολλά βγήκαν οι εξετάσεις, με έραψαν και μου λένε να σε βάλουμε στο ακτινολογικό σε μια ντουλάπα όρθιο. Συμφωνώ και τους λέω ότι με την πρώτη ευκαιρία θα φύγω από το παράθυρο. Μου απάντησαν ότι όλοι την έχουν στημένοι από κάτω και περιμένουν, μετράνε πόσοι μπαίνουν και πόσοι βγαίνουν.

 Μετά από κανένα δίωρο ξαναέρχεται η κοπέλα, μου φέρνει κάτι να φάω και μου λέει ότι μπήκαν στο Πολυτεχνείο και δεν μπορείς να φανταστείς τι γίνεται απέξω, όποιος έρχεται τον παίρνουν στην ασφάλεια. Εντωμεταξύ οι βασανιστές με έψαχναν γιατί έλειπα από το μέτρημα. Περνούν οι ώρες, μετά από κάποια δόση δεν άντεξα και βγαίνω από την ντουλάπα, με βλέπει ένας γιατρός που δεν ήξερε ότι είμαι εκεί και άρχισε να φωνάζει, ευτυχώς τον καθησύχασα. Ήταν πρωί και άλλαζε η βάρδια στα ασθενοφόρα, οπότε με ντύνουν νοσοκόμο, μου κρύβουν το σημάδι και με βγάζουν ανάμεσα σε 30 άλλους οδηγούς. Οι βασανιστές ήταν όλη την ώρα εκεί, δεν κοιμήθηκαν και κοίταζαν τον κόσμο διερευνητικά. Έτσι γλίτωσα. Την κοπέλα αυτή δεν την ξαναείδα ποτέ να την ευχαριστήσω.

Την επόμενη μέρα τι αίσθηση είχατε;

Νομίζαμε ότι ο κόσμος θα ξεσηκωθεί, ότι την άλλη μέρα θα είναι όλοι στο δρόμο γιατί σκότωναν τα παιδιά του. Ήταν πιεσμένος ο κόσμος, όχι μόνο οικονομικά, γιατί την οικονομική στενότητα την είχε συνηθίσει, ζούσαμε φτωχικά και τις προηγούμενες δεκαετίες, κρέας τρώγαμε κάθε 15 μέρες εμείς που ήμαστε και μικροαστοί. Ο κόσμος ήθελε δημοκρατία, ο χωροφύλακας ήταν πάνω από το κεφάλι  σου. Δεν μπορούσες να πάρεις δίπλωμα οδήγησης αν δεν είχες πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Και αυτό συνέχισε, εγώ φαντάσου πήγα στο στρατό χαρακτηρισμένος ως πολίτης β κατηγορίας επί Δημοκρατίας, επί κυβερνήσεων Αβέρωφ.

Πολλοί νεκροί ήταν και την επομένη του Πολυτεχνείου, είχαν βγει με τα άρματα στους δρόμους και πυροβολούσαν εν ψυχρώ. Θέλαμε εμείς να πάμε στις κηδείες των νεκρών αλλά απαγορευόταν. Απειλούνταν οι συγγενείς και δεν μπορούσε να πάει κανένας στο νεκροταφείο.  

Οι επόμενες μέρες για εμάς ήταν μια ήττα γιατί ενώ δολοφονούσαν ακόμα ανθρώπους στους δρόμους, ο κόσμος κώλωσε. Οι σχολές βέβαια έβραζαν. Θυμάμαι τις επόμενες μέρες πήγαινε η ασφάλεια στις δουλειές και στις σχολές και έψαχναν ποιοι έλειπαν το κρίσιμο 3μερο. Ο διευθυντής μου σε ένα μεγάλο εργοστάσιο που δούλευα τότε, ο οποίος ήταν κατάπτυστος, ήταν εχθρός μου, με κάλυψε όπως και οι καθηγητές σε μια ιδιωτική σχολή που πήγαινα τότε, δεν είχαν βάλει απουσίες. Υπήρχε δηλαδή κλίμα αλληλεγγύης από τον κόσμο, φαινόταν ότι ο κόσμος ήταν αποφασισμένος, το επόμενο ξέσπασμα θα ήταν καταλυτικό, αυτό το είχαν καταλάβει γι αυτό μπήκαν σε μια ρότα και καλά «εκδημοκρατισμού».

Η ιστορία σου με το καθεστώς δεν τελείωσε τότε όμως.

Όχι αφού μετά έψαχνε να με βρει ο εισαγγελέας  Τσεβάς, γιατί είχε δώσει στη μεταπολίτευση τη λίστα με τα ονόματα η συντονιστική επιτροπή για να γίνει η δίκη του Πολυτεχνείου και της Χούντας. Βέβαια δίκασαν πολύ λίγους, τον Παπαδόπουλο, τον Παττακό και λίγους ακόμα. Όλο το παρακράτος έμεινε ανέγγιχτο και βέβαια στελέχωσε τον κρατικό μηχανισμό. Εγώ τότε δίσταζα να παρουσιαστώ στο δικαστήριο γιατί είχα και το στρατό μπροστά μου και ήξερα τι με περιμένει. Τότε ήταν 2.5 χρόνια ο στρατός. Με τα πολλά πήγα στη δίκη του Πολυτεχνείου και κατέθεσα. Δεν είπα τίποτα ουσιαστικό αν και η μαρτυρία κρίθηκε βασική. Μου ζητούσαν να αναγνωρίσω τους θύτες αλλά όταν ζεις τέτοιες καταστάσεις είναι πολύ δύσκολο να συγκρατείς πρόσωπα. Ήταν στημένο γενικά το δικαστήριο και δικάστηκαν πολύ λίγοι.

Το παρακράτος στο Χαλάνδρι υπήρχε;

Κατ’ αρχάς στο Κάτω Χαλάνδρι υπήρχε μόνιμα ένας ασφαλίτης ο οποίος την έστηνε απέξω από εκεί που μαζευόμαστε εμείς. Το παρατσούκλι του ήταν Κουφός, κυκλοφορούσε με ένα ποδήλατο και ό,τι και αν κάναμε τον συναντούσαμε μπροστά μας.

Επίσης, απέναντι από εκεί είχε ένα περίπτερο, ο κύριος που το είχε τότε, ο κύριος Τάκης ήταν χαφιές, μιλούσε συνέχεια με την αστυνομία. Ήταν παρακρατικός αυτός, είχε παρασημοφορηθεί και στον εμφύλιο. Τώρα, οι Χαραμήδες και λοιποί που εμφανίστηκαν πιο μετά δεν είχαν ενεργό δράση δεν ήταν στην πρώτη γραμμή. Το παρακράτος δεν δούλευε τόσο περιφερειακά όσο κεντρικά.

Αν είχες μπροστά σου τους ανθρώπους που ξεπουλήθηκαν, που ρευστοποίησαν αυτή την κατάσταση τι θα τους έλεγες;

Θεωρώ ότι το Πολυτεχνείο κάποιοι το εκμεταλλεύτηκαν πάρα πολύ, είδα τις θέσεις που πήραν, σου λέω τετριμμένα πράγματα αλλά τα είδα από πολύ κοντά αυτά, συνεργάστηκαν με το σύστημα. Για αυτούς δυστυχώς, μας έμεινε η ρετσινιά ότι η γενιά του Πολυτεχνείου είναι ξεπουλημένη, πήραν μια γενιά ολόκληρη στο λαιμό τους.

 Δεν ακολούθησαν βέβαια όλοι αυτό το δρόμο. Και στη μεταπολίτευση συνέχισε αυτή η γενιά να παλεύει τόσοι εργατικοί αγώνες, τόσα σωματεία στήθηκαν και αγωνίστηκαν. Εγώ έχω χάσει πολλές φορές τη δουλειά μου για τη συνδικαλιστική μου δράση. Μάλιστα δεν ήταν αγώνες μόνο για το φαί ήταν και αγώνες για τα δικαιώματα του εργαζόμενου και τη δημοκρατία. Στο εργοστάσιο ας πούμε, αν αργούσες έστω και ένα λεπτό έχανες το μισό μεροκάματο ή κινδύνευες να σε απολύσουν. Αν έλεγες επίσης κάτι θα σε απέλυαν. Αυτά κερδήθηκαν με αγώνες.

Αυτούς λοιπόν που το πούλησαν θα τους έφτυνα κατάμουτρα. Υπήρχαν άνθρωποι που μπορούσαν να κάνουν πολλά και δεν έκαναν τίποτα.

Πόσο σημαντική ήταν στη ζωή σας η εμπειρία αυτή, πως έχει εγγραφεί σε εσένα και στους υπόλοιπους;

Άλλαξε τη ζωή μας, είχαμε κάποια ιδεολογία κάποιες αξίες από πριν αλλά αυτά σταθεροποιήθηκαν μετά το Πολυτεχνείο. Δηλαδή, από αυτούς τους ανθρώπους του φίλους μου, κανένας δεν διορίστηκε σε θέση, κανένας δεν συνεργάστηκε με κάποια διοίκηση για να πάρει δουλειές ενώ σε κάποιους είχε προταθεί κιόλας, η ζωή τους ήταν λιτή, δεν ήταν καταναλωτές, δεν πήγαν να πάρουν δάνειο για να καταναλώσουν, όλη η πορεία της ζωής τους δείχνει μια φυσιολογική κατάσταση, δεν δείχνει ένα τρελό που ξαφνικά επειδή πήρε μια αύξηση μισθού πήγε να ζήσει σαν τον πλούσιο. Και οι πράξεις τους και οι τοποθετήσεις τους ήταν πιο λογικές, πιο ανθρώπινες. Όλοι δουλέψαμε, όλοι κάναμε ένα σπίτι αλλά δεν μας έπιασε αυτή η τρέλα που έπιασε τον κόσμο μετά το 85.

Σε έναν νεολαίο τώρα αν τον είχες μπροστά σου τι θα του έλεγες?

Θα τον παρότρυνα να είναι άτεγκτος, να μην αφήνει μύγα στο σπαθί του. Δεν έχει να χάσει τίποτα εξάλλου. Ο κόσμος πρέπει να το παλεύει και να μην διστάζει μπροστά σε τίποτα.

Να πω και κάτι άλλο, εγώ είμαι εναντίον των γιορτών, δεν θέλω το Πολυτεχνείο να επιβάλλεται από την κεντρική εξουσία σαν την 25η Μαρτίου. Οι νέοι προφανώς να κάνουν κάτι αλλά από μόνοι τους, ούτως ή άλλως για να κατακτηθεί αυτή η μέρα έχουν δοθεί μάχες και έχει χυθεί αίμα.

Τελευταία τροποποίηση στιςΔευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014 13:34
επιστροφή στην κορυφή