Menu

stasibanner

Οι Πρωτομαγιές του Κόσμου (φωτογραφικό αφιέρωμα)

Χθες πρώτη μέρα του Μαΐου, ήταν πολλοί αυτοί, που σε ολόκληρο τον πλανήτη, επέλεξαν να μην πάνε «να πιάσουν τον Μάη», αλλά να διαδηλώσουν, για τα δικαιώματα τους ως εργαζόμενοι και για τις ελευθερίες τους ως πολίτες. Από το Μιλάνο και την Κωνσταντινούπολη, μέχρι τη Σεούλ και τη Μανίλα, οι κόκκινες σημαίες ανέμισαν στους δρόμους των μεγαλουπόλεων του κόσμου. Όμως, δεν ήταν λίγες, και φέτος, οι περιπτώσεις, όπου οι κόκκινες σημαίες των εργαζομένων, αντιμετωπίστηκαν με τα μαύρα γκλομπς των απανταχού δυνάμεων καταστολής.

Μέρες σαν κι αυτές όμως, αποτελούν μια διαρκή υπενθύμιση ότι οι αγώνες των παραγωγών του πλούτου σε αυτόν τον κόσμο, όχι μόνο υπάρχουν, αλλά αφήνουν το χνάρι τους στην εξέλιξη της ιστορίας.

Και παρά τις προσπάθειες για να μετατραπεί η Πρωτομαγιά σε μια χαζοχαρούμενη γιορτή της άνοιξης ή σε μια απλή υπενθύμιση περασμένων μεγαλείων, η λήθη βρίσκει διαρκώς απέναντι της τη ζωντάνια των διεκδικήσεων, αποδεικνύοντας, για μια ακόμη φορά, ότι ο αγώνας εναντίον της, είναι αγώνας ενάντια στην εξουσία.

Και μπορεί πλέον οι «προλετάριοι» να είναι μπανάλ, και να έχουν κι άλλα πράγματα να χάσουν (iPod, συντάξεις, αυτοκίνητα κλπ), παρ’ όλα αυτά οι αλυσίδες συνεχίζουν να βαραίνουν πάνω τους. Έτσι,μέρες σαν κι αυτή, οι "μπανάλ προλετάριοι" ενώνονται σε όλον τον κόσμο,  προσπαθώντας, άλλοτε σπασμωδικά και άλλοτε πιο οργανωμένα, να αποτινάξουν  τις αλυσίδες από πάνω τους.

Ακολουθεί ένα φωτογραφικό αφιέρωμα, μαζί με κάποιες πληροφορίες, για τις Πρωτομαγιάτικες πορείες ανά τον κόσμο.

Μιλάνο

Η Πρωτομαγιά στο Μιλάνο, αποτέλεσε, τουλάχιστον στην Ευρώπη, το επίκεντρο των δημοσιογραφικών ρεπορτάζ, της ημέρας. Οι διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια της EXPO 2015, συνοδεύτηκαν από επιθέσεις της αστυνομίας, που είχε αποκλείσει το κέντρο της πόλης, ώστε να μην διαταραχτεί το «επιχειρηματικό event». Ακολουθούν αποσπάσματα από το Μιλάνο, Mayday 2015, NOEXPΟ, του Δημήτρη Σεραφή από toperiodiko.gr, σε μια προσπάθεια να πληροφορήσουμε τους άγνωστες μας για τα γεγονότα στη γειτονική Ιταλία. Γιατί σε αντίθεση με ότι προβάλλουν τα ΜΜΕ, δηλαδή αποκλειστικά εικόνες καμένων αυτοκινήτων, στο Μιλάνο έχει προϋπάρξει μια σκληρή αντιπαράθεση, τους τελευταίους μήνες, με επίδικο τα δικαιώματα των εργαζομένων, τις ελευθερίες των πολιτών και το δικαίωμα στην πόλη.

Τί είναι όμως η EXPO2015;

Η μεγάλη ευκαιρία για να αλλάξει το πρόσωπο της πόλης! Μέρες και μήνες, στη διάρκεια των οποίων, το Milano θα μετατραπεί σε ένα μωσαικό τεχνολογικών καινοτομιών, πολιτισμικών παραδόσεων από τις 145 χώρες που συμμετέχουν στην Έκθεση και θα συνθέτουν την εικόνα της εμπορευματικής πρωτεύουσας του κόσμου, όπως δηλώνουν τοπικοί παράγοντες, υπουργοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι. {...}

Όπως κάθε μεγάλη επιχείρηση που “σέβεται τον εαυτό της”, στο όνομα της ασφαλούς διεξαγωγής της, μια μεγάλης έκτασης αστυνομική επιχείρηση πραγματοποιείται σε γειτονίες της πόλης, πριν και, προφανώς, κατά τη διάρκεια της μεγάλης διαδήλωσης ενάντια στα «προκλητικά» (για τη σημειολογία της ημέρας) εγκαίνια της έκθεσης την 1η Μάη. Ανάμεσα στα γεγονότα των τελευταίων ημερών, ξεχωρίζουν οι εξώσεις εργατικών κατοικιών, οι εισβολές σε έδρες των επιτροπών πάλης για την κατοικία και σε κοινωνικά κέντρα, μέχρι και σε αυτοδιαχειριζόμενα ΜΜΕ [!] δεκάδες προληπτικές , η εν τέλει απαγόρευση της εισόδου της μεγάλης πορείας στο κέντρο του Milano. Η ιταλική ασφάλεια, που εμφανώς προσπάθησε να δημιουργήσει κλίμα τρομοκράτησης και έντασης πριν τη μεγάλη διαδήλωση, έσπευσε όχι μόνο να ενισχύσει τις δυνάμεις των Carabinieri και του ιταλικού στρατού, με κάποιες ακόμη χιλιάδες από άλλες πόλεις, αλλά σχεδόν διέταξε τη μιντιακή καλλιέργεια κλίματος τρόμου, με φωτογραφίες που έμοιαζαν με απόπειρες εξάρθρωσης ενόπλων οργανώσεων ή με τίτλους όπως “αναρχικοί και αντιεξουσιαστές ετοίμαζαν νέα Genova” κτλ.

“Η απόπειρα των αρχών και των καθεστωτικών ΜΜΕ, να δημιουργήσουν σκηνικό έντασης λίγες μέρες πριν τη μεγάλη διεθνή διαδήλωση, θα ήταν γελοία αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνη. Θα ήταν ακόμη γελοία [τα λόγια τους] αν δεν μας θύμιζαν, τον θάνατο του Carlo Giuliani, που ήταν θύμα μιας αδικαιολόγητης κατασταλτικής επίθεσης που δεν συγχωρούμε”, αναφέρουν μεταξύ άλλων στο δελτίο τύπου οι συμμετέχοντες στο ρεύμα “Attitudine No Expo” -συνέλευση που διαχειρίζεται τις κύριες δράσεις ενάντια στην ΕΧΡΟ- μετά τις δηλώσεις αστυνομικών διοικητών που έκαναν λόγω για αποφυγή γεγονότων, όπως αυτά της Genova το 2001. 

Συνδικάτα και σωματεία βάσης όπως οι Cobas, ομοσπονδίες όπως η USI, επιτροπές για την πάλη για την κατοικία, φοιτητικές και μαθητικές συνελεύσεις, κινήματα περιβάλλοντος όπως το No Canal και το NoTav, συντονίζονται για την πρώτη μαζική, πολιτική απάντηση ενάντια στην Έκθεση που θα παραμείνει στην πόλη τους επόμενους έξι μήνες. Το σίγουρο είναι ότι η κοινωνική οργή είναι συσσωρευμένη εδώ και καιρό..{…}

H άλλη πλευρά της EXPO2015 που αφορά τους εργαζόμενους…

Γιατί αφενός το πρόσωπο της πόλης, που όντως αλλάζει εδώ και καιρό μέσω της φαντασμαγορικής ΕΧΡΟ, ακούει, μεταξύ άλλων, στους αντεργατικούς νόμους τύπου JOB’S ACT, που θεσμοθετούν την επισφαλή εργασία, στις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της BUONA SCUOLA και στις εξώσεις εναντίον εργατικών κατοικιών και στην καταστολή και συκοφάντηση του κινήματος για την κατοικία, βάσει των επιταγών της ALER και του PIANO CASA, στις καταγγελίες για καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων και διαφθοράς, για τις οποίες κάνουν λόγο, εδώ και καιρό, ακόμη και τα επίσημα Μέσα.{…}

Η απάντηση των «από κάτω»: Ένας αγώνας που έχει δρόμο μπροστά του…

Εκεί που οι διαφορετικοί κόσμοι συγκρούονται, εκεί που η μιντιακή κατασκευή συναντά την καταστολή. Εκεί που το όραμα του κυρίαρχου κόσμου συναντά τη δημιουργία μιας άλλης ανταγωνιστικής ζωής, στις πέντε μέρες της έναρξης της ΕΧΡΟ που ξεκίνησαν στις 29 Απρίλη, ξεκίνησε και η απάντηση ενός κινήματος που στην Ιταλία το τελευταίο διάστημα δείχνει σα να προσπαθεί να βρει τον βηματισμό του:

Με την μεγάλη πορεία ενάντια στην φασιστική παρέλαση που επιχειρήθηκε να πραγματοποιηθεί από νεοφασιστικές ιταλικές οργανώσεις στο κέντρο της πόλης στις 29, στη μαθητική και φοιτητική πορεία της 30ης και την κορύφωση στην πρωτομαγιάτικη πορεία και όσα επακολούθησαν. Στο κέντρο της πόλης, στο διεθνές, αυτοδιαχειριζόμενο κάμπινγκ που λειτουργεί στην πόλη, στις μαζικές συνελεύσεις, στις πολύμορφες δράσεις που διεξάγονται από τους “κάτω” όλες αυτές τις μέρες.

 

Παρίσι

Οι εκεί διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς χρωματίστηκαν από την ευφάνταστη διαμαρτυρία ακτιβιστριών της γυναικείας οργάνωσης FEMEN, εναντίον του ρατσισμού του ακροδεξιού κόμματος της Μαρίν Λεπέν, Εθνικό Μέτωπο. Βέβαια το γεγονός ότι η ακροδεξιά παρελαύνει ανενόχλητη «εορτάζοντας» με τον δικό της, εθνικιστικό τρόπο, την εορταστική Πρωτομαγιά είναι ένα γεγονός που από μόνο του προκαλεί προβληματισμό. Ευτυχώς η δράση των FEMENγελοιοποίησε αρκετά τους γάλλους ακροδεξιούς. Έχοντας ζωγραφίσει στο σώμα τους συνθήματα όπως «Χάιλ (Heil) Λεπέν» και «Λεπέν, κορυφαία φασίστρια», κατάφεραν να γελοιοποιήσουν αρκετά την «σοβαρή» εικόνα που προσπαθεί να προβάλλει η γαλλική ακροδεξιά.

Κωνσταντινούπολη

Στην επίσης γειτονική Τουρκία η Πρωτομαγιά, συνοδεύτηκε, ακόμα μια φορά, με επιθέσεις της αστυνομίας εναντίον των διαδηλώσεων. Ο στόχος ήταν και πάλι ο ίδιος: να μην καταφέρουν να φτάσουν οι πορείες των εργαζομένων στην πλατεία Ταξίμ. Μετά τη σφαγή 36 διαδηλωτών την Πρωτομαγιά του 1977, από πυροβολισμούς ακροδεξιών, οποιαδήποτε εκδήλωση στην Πλατεία Ταξίμ ήταν απαγορευμένη, με τα συνδικάτα κάθε χρόνο ν απροσπαθούν να σπάσουν την απαγόρευση. Πρώτη φορά έγιναν ξανά εκδηλώσεις στην Ταξίμ το 2010, αλλά μετά τις κινητοποιήσεις του 2013, που ξεκίνησαν με αφορμή το πάρκο Gezi, η απαγόρευση επιβλήθη ξανά. Και φέτος οι διαδηλωτές προσπάθησαν να σπάσουν τον αποκλεισμό με αποτέλεσμα να δεχτούν βίαιες επιθέσεις της αστυνομίας, με πλαστικές σφαίρες, κανόνια νερού και δακρυγόνα. Παρ’ όλα αυτά, είναι βέβαιο ότι συνθήματα που ακούστηκαν φέτος, όπως «Η Πλατεία Ταξίμ είναι η πλατεία της Πρωτομαγιάς», «Ενωμένοι ενάντια στο φασισμό», «Ζήτω η 1η Μάη», θα ακουστούν και του χρόνου στην προσπάθεια των εργαζομένων της Τουρκίας να διαδηλώσουν στην πλατεία Ταξίμ, ερχόμενοι σε σύγκρουση με τη λήθη που θέλει να επιβάλει το τύρκικο καθεστώς για τις δολοφονικές ενέργειες του παρελθόντος ενάντια στο εργατικό κίνημα και την Αριστερά.

Σεούλ (Νότιος Κορέα)

Στην πρωτεύουσα της Νοτίου Κορέας, οι φετινές διαδηλώσεις είχαν έντονο εργατικό στίγμα, καθώς το βασικό αίτημα των διαδηλωτών ήταν το μπλοκάρισμα της προωθούμενης αντεργατικής νομοθεσίας. Στόχος της είναι η «ελαστικοποίηση» της αγοράς εργασίας, καταργώντας ρυθμίσεις που περιορίζουν τις απολύσεις (μήπως σας θυμίζει κάτι…?). Τα σωματεία απειλούν τη συντηρητική κυβέρνηση με γενική απεργία, εάν συνεχίσει να επιμένει στην επιβολή αυτής νομοθεσίας. Σύμφωνα με την αστυνομία, στην πορεία συμμετείχαν περίπου 40.000 άτομα, ενώ τα συνδικάτα ανεβάζουν τη συμμετοχή στους 100.000. Μετά το τέλος της πορείας, περίπου 10.000 μέλη της Κορεατικής Συνδικαλιστικής ένωσης, συγκρούστηκαν με την αστυνομία, προσπαθώντας να κάνουν πορεία προς την προεδρική κατοικία.

Μανίλα (Φιλιππίνες)

Στην Μανίλα, κεντρικό αίτημα των διαδηλωτών ήταν η βελτίωση των όρων και των συνθηκών δουλειάς. Απαίτησαν την παραίτηση του προέδρου Ακίνο (καίγοντας ένα καρναβαλικό ομοίωμα του) και διαδήλωσαν για αυξήσεις στους μισθούς, καλύτερες συνθήκες εργασίας και για την κατάργηση του καθεστώτος επινοικίασης εργαζομένων (αυτό πάλι σας θυμίζει κάτι…?), που δημιουργεί εργαζόμενους δεύτερης ταχύτητας, χωρίς δικαιώματα, συμπιέζοντας τους μισθούς όλων.

Για περισσότερες φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς ανά τον κόσμο, μπορείτε να δείτε στα site Think Progress, Daily Mail, Guardian, Huffington Post, από όπου προέρχονται και οι φωτογραφίες που αναρτούμε. Θα βρείτε επιπλέον φωτογραφίες, από Βαρκελώνη, Βερολίνο, Αβάνα, Μπανγκλαντές, Ιαπωνία, Ιράκ, Ταϊβάν κλπ.

Τελευταία τροποποίηση στιςΣάββατο, 09 Μαΐου 2015 15:37
επιστροφή στην κορυφή