Menu

stasibanner

Τα (παλαιστινιακά) γέλια που καίνει και ο δρόμος προς την Τρίτη Ιντιφάντα

Όσο κλιμακώνονται οι επιθέσεις των ισραηλινών στρατευμάτων κατοχής και των αρχών ασφαλείας εναντίον των Παλαιστινίων, τόσο αυξάνονται και οι φωτογραφίες των συλληφθέντων που αψηφούν τον τρόμο και χαμογελούν στο φακό.

Σύμφωνα με τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου «Το φάντασμα μιας τρίτης «Ιντιφάντα» των Παλαιστινίων πλανιέται πάνω από το Ισραήλ, με την ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου να αναζητά, σε απανωτές συσκέψεις, σχέδιο δράσης για να καταστείλει διά πυρός και σιδήρου την αυθόρμητη εξέγερση, που απλώνεται με ρυθμούς χιονοστιβάδας, το τελευταίο δεκαπενθήμερο»

Το σκηνικό είναι γνωστό κι έχει επαναληφθεί και πριν το ξέσπασμα της Δεύτερης Ιντιφάντα του 2000-2005. Και τότε όπως και σήμερα «[ρ]όλο πυροκροτητή έπαιξε η προσπάθεια του Ισραήλ να ανατρέψει το στάτους κβο στους ιερούς χώρους της Ιερουσαλήμ, επιτρέποντας τη μαζική προσέλευση και προσευχή Εβραίων προσκυνητών έξω από το τέμενος Αλ Άκσα, τον τρίτο (μετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα) πιο ιερό χώρο για τους ανά τον κόσμο μουσουλμάνους».

Βέβαια, σε αντίθεση με τις προσπάθειες των καθεστωτικών media και στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, να μας πείσουν για το αντίθετο, η σύγκρουση δεν είναι θρησκευτική. Όπως υπογραμμίζει ο Π. Παπακωνσταντίνου «[ό]πως και τότε, έτσι και σήμερα, η βεβήλωση του ιερού χώρου ήταν μόνο η αφορμή. Η πραγματική αιτία βρίσκεται στην απελπιστική καθημερινότητα των Παλαιστινίων, και ιδίως των νέων, που ασφυκτιούν κάτω από τη μπότα της ισραηλινής κατοχής. Οι ελπίδες των Παλαιστινίων για δουλειά, ψωμί και ελευθερία σε ένα ανεξάρτητο κράτος διαψεύδονται καθημερινά από τη συνέχιση του εθνοτικού απαρτχάιντ και τη συστηματική επέκταση των ισραηλινών εποικισμών, κάτω από τα αδιάφορα βλέμματα της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας», δηλαδή των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που διαλύουν αραβικά κράτη (Ιράκ, Λιβύη, Συρία) και θωρακίζουν το σιωνιστικό κράτος».

Το ασφυκτικό καθεστώς που διαμορφώθηκε από την «ειρηνευτική διαδικασία» του Όσλο το 1993, αποτελεί την βασική αιτία που οδηγεί σε έναν ακόμα γύρο της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Το γεγονός αυτό «μετά τον Γιάσερ Αραφάτ, αναγκάστηκε να παραδεχθεί, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, και ο μετριοπαθής διάδοχός του Μαχμούτ Αμπάς».

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι το γεγονός ότι αυτήν τη φορά η Παλαιστινιακή αντίσταση ξέσπασε τελείως αυθόρμητα. «Μη βλέποντας άλλο ρεαλιστικό δρόμο δικαίωσης των ελπίδων τους, οι νεαροί Παλαιστίνιοι πήραν την υπόθεση της αντίστασης στα χέρια τους, χωρίς καμία καθοδήγηση από καμία πολιτική οργάνωση του παλαιστινιακού κινήματος- είτε από την κοσμική Φατάχ, είτε από την ισλαμική Χαμάς, είτε από την παλαιστινιακή Αριστερά».

Ήδη όμως η Παλαιστινιακή Αριστερά, με προεξάρχον το PFLP (Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης), αλλά και η Χαμάς, καλούν στη δημιουργία ενιαίου Μετώπου για την οργάνωση και πολιτική έκφραση της Τρίτης Ιντιφάντα. Χαρακτηριστικά σε δήλωση του το PFLP αναφέρει ότι οι πράξεις «ηρωικής ατομικής αντίστασης, απαιτούν τη λαϊκή υποστήριξη και πρέπει να εμπνεύσουν τη ηγεσία», ενώ παράλληλα προχωρά σε κάλεσμα για «δημιουργία ενοποιημένης εθνικής ηγεσίας, σε όλες τις περιοχές, για να οργανώσει και να ηγηθεί της μάχης, και να αναβαθμίσει τις πράξεις αντίστασης, ώστε να επιφέρει σοβαρά χτυπήματα στη Σιωνιστική οντότητα και τους εποίκους».

Σε αντίστοιχο κλίμα κινείται και η Χαμάς. Στο κήρυγμα της Παρασκευής στη Γάζα, ο ηγέτης της οργάνωσης Ισμαήλ Χανίγια, αφού χαρακτήρισε τις συγκρούσεις στην Ιερουσαλήμ και στη Δυτική Όχθη ως «πραγματική Ινταφάντα» απηύθυνε κάλεσμα για ένταση της αντίστασης καθώς, όπως είπε, «είναι ο μόνος δρόμος που θα οδηγήσει στην απελευθέρωση». Αλλά και άλλο ηγετικό στέλεχος της Χαμάς απηύθυνε κάλεσμα για εθνικό διάλογο λέγοντας ότι ο ενδο-Παλαιστινιακός διάλογος πρέπει να στοχεύει στη βελτίωση των όρων της παρούσας λαϊκής εξέγερσης και να παρέχει τα μέσα για την επιτυχία της. Χαρακτηριστικά τόνισε ότι «Δεν θέλουν να θυσιάσουμε το αίμα και τις ζωές των γυναικών και των παιδιών μας, χωρίς να πετύχουμε αυτό για το οποίο εξεγερθήκαμε».

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά τεταμένη, όπως γλαφυρά την περιγράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου:

«Εδώ και τρεις εβδομάδες, τα σημεία ελέγχου των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ γίνονται εστίες κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας νεαρών Παλαιστινίων, που αντιμετωπίζουν με πέτρες και βόμβες μολότοφ τα όπλα και τα τεθωρακισμένα των σιωνιστών. Ξεπερνώντας κάθε όριο, ακόμη και για μια δύναμη κατοχής, η κυβέρνηση Νετανιάχου πέρασε νόμο που προβλέπει ποινές φυλάκισης μέχρι και είκοσι χρόνων σε... ανήλικα παιδιά που πετάνε πέτρες στους Ισραηλινούς φαντάρους!

Το αποτέλεσμα, ωστόσο, ήταν απλώς να ρίξουν λάδι στη φωτιά. Οι διαδηλώσεις πολλαπλασιάστηκαν και πύκνωσαν, παρότι η Παλαιστινιακή Αρχή τις αποθάρρυνε, ενώ άρχισαν να πυκνώνουν και επιθέσεις, με μαχαίρια και ΙΧ αυτοκίνητα, εναντίον Ισραηλινών αστυνομικών και εποίκων, οι οποίες προκάλεσαν φονικές επιδρομές του ισραηλινού στρατού. Το τελευταίο δεκαπενθήμερο έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 27 Παλαιστίνιοι και επτά Ισραηλινοί, και ο φόρος του αίματος μεγαλώνει από μέρα σε μέρα».

Χαρακτηριστικό για τον τρόπο με τον οποίο η Παλαιστινιακή Αντίσταση δίνει έναν αγώνα σε πολλαπλά επίπεδα και μέτωπα είναι το γεγονός ότι, όπως καταγγέλλει το PFLP, οι δυνάμεις ασφαλείς της Παλαιστινιακής Αρχής συμμετέχουν στην καταστολή των διαδηλώσεων φτάνοντας στο σημείο «να χτυπήσουν ένα παιδί στη Βηθλεέμ, με γκλομπς και κλοτσιές».

Ο συγκεκριμένος γύρος της Παλαιστινιακής Αντίστασης, έχει πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά καθώς μετά από καιρό περιλαμβάνει και τους Παλαιστίνιους που δεν βρίσκονται στα «ελεύθερα» εδάφη της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. «[Η] πυρκαγιά αρχίζει να εξαπλώνεται και μέσα στο Ισραήλ, βγάζοντας στο δρόμο την καταπιεσμένη και πολυπληθή (ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού) κοινότητα των Αράβων, Ισραηλινών πολιτών. Ήδη, έχει προκηρυχθεί κοινή, γενική απεργία των Παλαιστινίων που ζουν στα κατεχόμενα και των ομοεθνών τους που ζουν στο Ισραήλ, κάτι που δίνει μια νέα διάσταση στον αγώνα», όπως σημειώνει ο Π. Παπακωνσταντίνου.

Κλείνοντας αρκούμαστε να αναπαράγουμε και πάλι το άρθρο του Π. Παπακωνσταντίνου.

«Η ελληνική Αριστερά οφείλει να εκφράσει την έμπρακτη συμπαράστασή της στον δίκαιο αγώνα των Παλαιστινίων. Σε μια στιγμή, που ολόκληρη η περιοχή της Μέσης Ανατολής, από το Ιράκ και τη Συρία μέχρι τη Λιβύη, φλέγεται και δεινοπαθεί, η παλαιστινιακή υπόθεση αναδεικνύεται και πάλι ως κομβικό ζήτημα για μια δίκαιη ειρήνη στην περιοχή, χωρίς ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και κηδεμονίες. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να αναγνωρίσει άμεσα το κράτος της Παλαιστίνης- κάτι που ήδη έχουν πράξει κοινοβούλια και κυβερνήσεις άλλων ευρωπαϊκών κρατών- και να προτείνει στην Ε.Ε. την επιβολή αυστηρών κυρώσεων στο Ισραήλ για το πάγωμα των εποικισμών και την επιστροφή στην ειρηνευτική διαδικασία».

 

Με πληροφορίες από την Ίσκρα και τα site του PFLP και της Χαμάς. Oι φωτογραφίες προέρχονται από το nostimon imar via Infowar.

Τελευταία τροποποίηση στιςΤετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015 18:52
επιστροφή στην κορυφή